บทที่ 90: กลับสู่เจียหลิน

อย่างฮ่าวเปิ่นเซิงอันที่จริงก็ยังไม่ได้รู้จักอู๋เย่าหลินดีเท่าไหร่ อย่างไรเสียสำหรับฮ่าวเปิ่นเซิงแล้ว ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล ไม่ว่าจะเป็นใคร นั่นก็ล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว หากไปที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินของพวกเขา นั่นย่อมต้องทำให้โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินของพวกเขาเปล่งประกายเจิดจรัสแน่นอน

แต่เป็นคนที่เรียนแพทย์แผนจีนเหมือนกัน เจียงตงเฟยย่อมต้องเข้าใจอู๋เย่าหลินมากกว่าอยู่แล้ว อู๋เย่าหลินนั่นคือปรมาจารย์แพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงมากของมณฑลซานโจว ในบรรดาศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล อู๋เย่าหลินย่อมต้องถือเป็นผู้ที่มีสถานะและอิทธิพลอย่างยิ่งท่านหนึ่ง

ทุกปี นักศึกษาที่อยากจะสมัครเรียนปริญญาโทกับอู๋เย่าหลินมีมากมายเหลือคณานับ น่าเสียดายที่ศาสตราจารย์คนหนึ่งจะดูแลนักศึกษาปริญญาโทก็มีโควตาจำกัด พร้อมกันนั้นอู๋เย่าหลินก็รับนักศึกษาปริญญาโทค่อนข้างจะเข้มงวด จัดอยู่ในประเภทที่ยอมขาดแคลนดีกว่าได้ของไม่ดี อย่าได้ดูถูกว่าเจียงตงเฟยตอนนี้กำลังเรียนปริญญาเอกอยู่ ปริญญาเอกก็ใกล้จะจบแล้ว แต่ถ้าสามารถเป็นนักเรียนของอู๋เย่าหลินได้ ก็ยังคงเป็นเรื่องที่น่าอิจฉาอย่างยิ่ง

เฉินหยางตลอดทางไม่ส่งเสียงไม่พูดจา ถ่อมตนจนไม่น่าเชื่อ ไม่คิดว่าจะสามารถทำให้คุณปู่อู๋เย่าหลินชื่นชมได้

“ยอดเยี่ยมไปเลยนะ เฉินหยาง”

อาจารย์ผู้หญิงยิ้มแล้วกล่าว “ศาสตราจารย์อู๋นั่นขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดเลยนะ สามารถถูกศาสตราจารย์อู๋มองเข้าตาได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าฝีมือเธอไม่ธรรมดา ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลไหนเหรอ?”

“โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินครับ” เฉินหยางกล่าว

“โรงพยาบาลระดับอำเภอข้างล่างเหรอ?” อาจารย์ผู้หญิงก็ประหลาดใจไปอีกรอบหนึ่ง อยู่ที่โรงพยาบาลระดับอำเภอข้างล่าง ยังสามารถถูกอู๋เย่าหลินมองเข้าตาได้ วาสนานี้ไม่ธรรมดาเลย

“จบปริญญาตรี โรงพยาบาลระดับสามเอเข้ายาก ก็เลยไปอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอข้างล่างครับ” เฉินหยางกล่าว

“แต่ตอนนี้เธอสามารถถูกศาสตราจารย์อู๋มองเข้าตาได้ ก็แสดงว่าเธอมีความมุ่งมั่นมาก” ทัศนคติของอาจารย์ผู้หญิงที่ทำเรื่องเอกสารให้ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้นไปอีก ถึงแม้เฉินหยางจะต้องตามอู๋เย่าหลินเรียนต่อโท แต่เพราะอย่างไรเสียก็เป็นนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล หากเฉินหยางสามารถเอาดีได้ มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลก็พลอยมีเกียรติไปด้วย

“เฉินหยาง นายไม่ใช่ว่าบอกว่านายทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินเหรอ?”

“ใช่” เฉินหยางพยักหน้า

“แล้วไปรู้จักกับศาสตราจารย์อู๋ได้อย่างไร?”

ออกจากฝ่ายทะเบียน เจียงตงเฟยก็เหมือนกับเด็กน้อยขี้สงสัยตามติดเฉินหยางมาตลอดทาง ถามไม่หยุด มีท่าทีว่าจะต้องถามให้ถึงที่สุดให้ได้ เดิมทีเจียงตงเฟยรู้สึกว่าตนเองต่อหน้าเฉินหยางมีความรู้สึกเหนือกว่าอยู่มาก แต่ตอนนี้ ความรู้สึกเหนือกว่านั้นดูเหมือนจะหายไปแล้ว

ถึงแม้เขาปริญญาเอกจะใกล้จบแล้ว เฉินหยางเพิ่งจะเตรียมจะเริ่มเรียนโท แต่เจียงตงเฟยกลับรู้สึกเปรี้ยวๆ อยู่ในใจ อันที่จริงตอนแรกที่เจียงตงเฟยเจอเฉินหยางก็ยังกระตือรือร้นดีอยู่ ถึงแม้จะวางมาดมาตลอดทาง แต่ก็มีความตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนร่วมรุ่นเก่าอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ อารมณ์ของเจียงตงเฟยก็ซับซ้อนมากแล้ว

ก็ตรงกับประโยคนั้นพอดี เขาอาจจะหวังว่าคุณจะอยู่ดี แต่ไม่หวังว่าคุณจะอยู่ดีกว่าเขา

“โชคดี โชคดี”

เฉินหยางถ่อมตน “เทียบกับนายไม่ได้หรอก นายปีหน้าจบการศึกษาย่อมต้องสามารถเข้าโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองหลวงของมณฑลได้แน่นอน สามารถสมัครสอบตำแหน่งวิชาชีพระดับกลางได้โดยตรงเลย ฉันสิไม่ได้แล้ว ยังต้องทนอยู่ที่ข้างล่างต่อไป เรียนต่อโทก็แค่เรียนต่อโทเท่านั้นเอง”

เจียงตงเฟยสบายใจขึ้นมากในทันที เฉินหยางพูดดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง การเรียนต่อปริญญาโทกับการเป็นศิษย์นั้นแตกต่างกัน ได้เพียงแค่บอกว่าเฉินหยางมีโอกาส แต่สุดท้ายจะเป็นอย่างไรก็ยังต้องดูความสามารถของเฉินหยาง

“นายก็ไม่เลวนะ ตามศาสตราจารย์อู๋แล้ว ต่อไปกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลก็ไม่ยากแล้ว ถึงตอนนั้นบางทีพวกเราอาจจะได้อยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกันก็ได้นะ” เจียงตงเฟยยิ้มกล่าว

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เฉินหยางยิ้ม โบกมือลาเจียงตงเฟย

ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน จางตงอวิ๋นกลับมาที่แผนกแพทย์แผนจีน ก็ยังคงอยู่ในสภาวะมึนงง ตอนนั้นคนที่โทรมาคืออวี๋เจิ้นจวิน จางตงอวิ๋นก็ไม่กล้าถามอะไรมาก แต่ผ่านคำพูดง่ายๆ สองสามคำ จางตงอวิ๋นก็พอจะเดาได้คร่าวๆ แล้วว่า เฉินหยางจะเรียนต่อโท เบื้องหลังคือศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล ไหนว่าเฉินหยางที่เมืองหลวงของมณฑลมีเบื้องหลัง ทีนี้ถือว่าตอกย้ำแล้ว เบื้องหลังก็ไม่เล็กเลย เป็นอู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล

นั่งคิดอยู่ในห้องทำงานอยู่ครู่หนึ่ง จางตงอวิ๋นก็โทรหาเฉินหยาง

“หัวหน้าจางครับ”

ตอนนี้เฉินหยางเพิ่งจะเดินออกจากมหาวิทยาลัย ยังไม่ทันได้เรียกแท็กซี่

“เสี่ยวเฉินเอ๊ย ได้ยินมาว่าเธอเตรียมจะเรียนต่อโทเหรอ?” จางตงอวิ๋นถามโดยตรง

“ใช่ครับ”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “พอดีมีโอกาส ก็เลยถือโอกาสยกระดับวุฒิการศึกษาหน่อยครับ”

“งั้นเธอยังจะกลับมาอีกเหรอ?” จางตงอวิ๋นถาม

“ยังกลับมาครับ ผมยังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่ หาเวลาว่างเรียนครับ” เฉินหยางกล่าว

“งั้นก็ดีแล้ว ฉันก็เสียดายเธออยู่เหมือนกัน เธอเพิ่งจะมาก็จะไปแล้ว นั่นคือความสูญเสียของแผนกเรานะ”

จางตงอวิ๋นยิ้มแล้วกล่าว “เสี่ยวเฉินฝีมือของเธอสูง ฉันเตรียมจะให้สวัสดิการระดับแพทย์ที่ปรึกษาให้เธอ อนุมัติเป็นพิเศษให้เธอสามารถออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกได้ ต่อไปก็คือแพทย์สายสองแล้ว” แพทย์ประจำบ้านปกติแล้วย่อมไม่มีคุณสมบัติที่จะออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกได้ แต่ตำแหน่งก็คือตำแหน่ง สวัสดิการก็คือสวัสดิการ บางครั้งไม่ได้รับการดูแล ตำแหน่งลงมาแล้ว สวัสดิการก็ไม่แน่ว่าจะตามมาทันที การล่าช้าไปพักหนึ่งเป็นเรื่องปกติมาก ถ้ามีเส้นสาย ตำแหน่งยังไม่ถึง สวัสดิการก็สามารถยกขึ้นไปได้

ช่วงนี้ที่เฉินหยางติดตามเกาหมิงเสวี่ยนออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอก ก็ได้สะสมชื่อเสียงไว้แล้ว บวกกับฝีมือของเฉินหยางก็ไม่เลว แถมยังรักษาอาการป่วยของหลานสาวอวี๋เจิ้นจวินหายอีกด้วย เช่นนั้นจางตงอวิ๋นก็ถือโอกาสยกสวัสดิการให้เฉินหยางหน่อย ก็เป็นเพียงแค่การส่งน้ำใจไปตามน้ำเท่านั้น

“ขอบคุณครับหัวหน้าจาง”

เฉินหยางเมื่อได้ยินดังนั้นก็ดีใจอย่างยิ่ง นี่คือสิ่งที่เฉินหยางใฝ่ฝันมาโดยตลอด ตอนนี้เฉินหยางยังมี “การ์ดนำโชค” ใบหนึ่งที่ยังไม่ได้ใช้ ที่ไม่ได้ใช้มาโดยตลอด ก็เป็นเพราะไม่อยากจะสิ้นเปลือง ถ้าเขาสามารถออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกได้ เช่นนั้นการ์ดนำโชคก็จะสามารถใช้ได้แล้ว พร้อมกันนั้นเกาหมิงเสวี่ยนก็ใกล้จะเกษียณแล้ว มีคุณสมบัติที่จะออกตรวจด้วยตนเองได้ ถึงแม้เกาหมิงเสวี่ยนจะเกษียณไปแล้ว เฉินหยางก็ยังคงสามารถออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกได้ ฟาร์มค่าประสบการณ์ที่แผนกผู้ป่วยนอก

“กับฉันยังจะเกรงใจอีก”

จางตงอวิ๋นยิ้มแล้วถาม “จะกลับมาเมื่อไหร่?”

“น่าจะสองวันนี้ล่ะมั้งครับ” วันนี้เฉินหยางก็พิมพ์ใบรับรองผลการเรียนเรียบร้อยแล้ว เอกสารบางอย่างก่อนหน้านี้ก็ให้ไปกับอู๋เย่าหลินแล้ว ที่เหลือก็คือรอการแจ้งเตือนของอู๋เย่าหลิน ชั่วคราวนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เฉินหยางก็สามารถกลับไปที่โรงพยาบาลได้แล้ว ไม่อยู่ที่โรงพยาบาล เฉินหยางก็ได้แต่เพิ่มประสบการณ์ผ่านการอ่านหนังสือ การยกระดับก็ช้าลงมาก

“ไม่ต้องรีบร้อน จัดการเรื่องของเธอก่อน”

จางตงอวิ๋นกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

วางสายจากจางตงอวิ๋น เฉินหยางก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าน่าจะเป็นฮ่าวเปิ่นเซิงที่กลับไปแล้วพูดอะไรบางอย่าง จางตงอวิ๋นถึงได้โทรมา ไม่เหมือนเดิมจริงๆ ตอนนี้เฉินหยางที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินถือว่าตั้งหลักได้อย่างมั่นคงโดยสิ้นเชิงแล้ว ด้านหนึ่งสามารถยกระดับประสบการณ์พร้อมกันนั้นก็คว้าตำแหน่งวิชาชีพระดับกลางมาได้ ด้านหนึ่งก็เรียนต่อโท คว้าปริญญาโทมาได้

กลับมาถึงบ้าน เฉินหยางก็เล่นกับฮันฮันทั้งวัน พร้อมกันนั้นก็โทรหาอู๋เย่าหลิน บอกกล่าวหนึ่งคำ วันรุ่งขึ้นเช้า เฉินหยางก็นั่งรถกลับมาถึงอำเภอเจียหลิน

“พี่เฉินครับ!”

หลี่เฮ่าเฟยกำลังเขียนแฟ้มประวัติผู้ป่วยอยู่ที่ห้องพักเวร เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฉินหยาง ก็พลันเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดี

“พี่เฉินครับ พี่กลับมาแล้วเหรอครับ?” หลี่เฮ่าเฟยรีบลุกขึ้นรินชาให้เฉินหยาง

“อืม เพิ่งจะกลับมา” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“ทำไมไม่พักต่ออีกสักวันล่ะครับ” ตอนนี้ก็สิบโมงเช้าแล้ว เฉินหยางเพิ่งจะมาถึงอำเภอเจียหลิน เอ