บทที่ 89: เจอหน้าเพื่อนเก่า ขออวดหน่อยแล้วกัน

ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน แผนกฉุกเฉิน ในห้องสังเกตการณ์ อวี๋เจิ้นจวินนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ถามหลานสาวของตนเองอย่างเป็นห่วง “วันนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”

“คุณลุงเขยคะ หนูรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่ะ” หลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินกล่าว

“จะออกจากโรงพยาบาลได้หรือไม่ได้ ยังต้องให้หมอเป็นคนตัดสินใจ คืนวันนั้นเธอทำเอาคนตกใจแทบแย่เลยนะ”

พูดจบอวี๋เจิ้นจวินก็หันกลับไปถามแพทย์ที่อยู่ข้างๆ “สองวันนี้เสี่ยวเฉินไม่ได้มาเลยเหรอ?”

“ไม่ได้มาครับ” แพทย์แผนกฉุกเฉินที่เฝ้าอยู่ข้างๆ กล่าว

“โทรไปเรียกเสี่ยวเฉินมา ให้เสี่ยวเฉินดูหน่อย ว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้รึยัง” อวี๋เจิ้นจวินขมวดคิ้ว สองวันนี้เฉินหยางถึงกับไม่มาดูเลยเหรอ? เจ้าหนุ่มคนนี้ อาศัยว่าฝีมือแพทย์ดี ก็เลยเหลิงแล้วสินะ

อายุของเฉินหยาง อย่างมากที่สุดก็แค่แพทย์ที่ปรึกษา แพทย์ที่ปรึกษาทุกวันก็ยังต้องทำความเข้าใจอาการป่วยของผู้ป่วยอยู่บ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ป่วยยังเป็นหลานสาวของเขาอีก

“ได้ครับท่านผู้อำนวยการอวี๋”

แพทย์ที่อยู่ข้างๆ ขานรับหนึ่งคำ ก็ออกไปโทรศัพท์ ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินก็ได้รับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

“ขอโทษค่ะ คุณหมอเฉินของเราสองวันนี้ไม่อยู่ค่ะ” พยาบาลที่รับโทรศัพท์ตอบกลับอย่างสุภาพ

“คุณหมอเฉินไม่อยู่?” แพทย์ของแผนกฉุกเฉินแปลกใจอยู่บ้าง “ลาพักร้อนเหรอครับ?”

“คุณหมอเฉินของเราถูกท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวสั่งพักงานค่ะ สองวันแล้วค่ะ” พยาบาลกล่าว

“ได้ครับ ผมรู้แล้ว”

แพทย์แผนกฉุกเฉินที่โทรศัพท์วางสาย รีบกลับมาที่ห้องสังเกตการณ์

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ ทางฝั่งแผนกแพทย์แผนจีนบอกว่าคุณหมอเฉินถูกท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวสั่งพักงาน สองวันแล้วที่ไม่ได้มาโรงพยาบาลครับ”

“ถูกสั่งพักงาน?”

อวี๋เจิ้นจวินขมวดคิ้ว “เรื่องเมื่อไหร่?”

“ก็เช้าวันที่คุณหมอเฉินกลับมาจากแผนกฉุกเฉินนั่นแหละครับ”

“ไม่ได้บอกเหรอว่าทำไม?” อวี๋เจิ้นจวินถาม

“ผมไม่ได้ถามครับ”

“โทรไปให้จางตงอวิ๋นมานี่” น้ำเสียงของอวี๋เจิ้นจวินไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ วันนั้นกลับมาจากแผนกฉุกเฉิน นั่นก็คือหลังจากที่ดูหลานสาวของเขาเสร็จแล้วกลับไปที่แผนกก็ถูกสั่งพักงานเลยไม่ใช่เหรอ? ฮ่าวเปิ่นเซิงอยู่ดีๆ จะไปหาเรื่องหมอตัวเล็กๆ คนหนึ่งทำไม

อวี๋เจิ้นจวินกำลังคิดอยู่ ไม่นานนัก จางตงอวิ๋นก็รีบร้อนมาถึง

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ” จางตงอวิ๋นยังหอบอยู่เลย

“ได้ยินมาว่าเสี่ยวเฉินถูกสั่งพักงาน ทำไม?” อวี๋เจิ้นจวินถามโดยตรง

“วันนั้นเสี่ยวเฉินเพราะกลับมาจากแผนกฉุกเฉินช้าไปหน่อย ไม่ได้กินอะไร ก็เลยกินอาหารเช้าอยู่ที่ห้องพักเวรแล้วก็ถูกท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวเจอเข้าพอดีครับ” จางตงอวิ๋นกล่าว

“เหลวไหลสิ้นดี”

อวี๋เจิ้นจวินโกรธจนทุบโต๊ะข้างๆ หนึ่งที “พวกหมอเวลาทำงานก็ยุ่ง ไม่ทันได้กินข้าว หาเวลาว่างกินของหน่อย นี่มันเรื่องใหญ่ขนาดไหนกัน ถึงกับต้องสั่งพักงาน?”

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ วันนั้นผมออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอก ตอนนั้นก็ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวก็ไม่ได้โทรมาบอกผม พอผมรู้เรื่องเสี่ยวเฉินก็กลับไปแล้วครับ” จางตงอวิ๋นรีบกล่าว

อวี๋เจิ้นจวินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกเบอร์หนึ่ง ฮ่าวเปิ่นเซิงกำลังอยู่เป็นเพื่อนผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลเด็กอยู่ เมื่อเห็นหน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้า ก็รีบไปอยู่ข้างนอก

“ฮัลโหลครับ ท่านผู้อำนวยการอวี๋” ฮ่าวเปิ่นเซิงกล่าวอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าเป็นโทรศัพท์ของอวี๋เจิ้นจวิน ฮ่าวเปิ่นเซิงก็เดาได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องอะไร

“รองผู้อำนวยการฮ่าว ได้ยินมาว่าคุณสั่งพักงานเฉินหยางของแผนกแพทย์แผนจีนเหรอ?” อวี๋เจิ้นจวินซักถาม

“ท่านผู้อำนวยการครับ ไม่มีเรื่องแบบนั้นครับ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงรีบกล่าว “วันนั้นผมไปตรวจเยี่ยมแผนกแพทย์แผนจีน เห็นแผนกแพทย์แผนจีนวุ่นวายไปหน่อย ก็เลยโมโหไปบ้างจริงๆ ครับ แต่เสี่ยวเฉินมีธุระครับ ตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล ศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลหวังว่าเสี่ยวเฉินจะเรียนต่อโท เสี่ยวเฉินกำลังจัดการเรื่องเอกสารอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลครับ” พูดไปพลาง ฮ่าวเปิ่นเซิงก็แอบดีใจไปพลาง โชคดีที่ตนเองไปที่เมืองหลวงของมณฑลมาด้วยตนเองรอบหนึ่ง รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้น ตอนนี้เขาก็คงจะไม่มีทางอธิบายได้จริงๆ

“เตรียมจะเรียนต่อโท ตามศาสตราจารย์อู๋ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล?”

เมื่อได้ฟังที่ฮ่าวเปิ่นเซิงพูดอย่างละเอียดขนาดนี้ อวี๋เจิ้นจวินกลับไม่ค่อยจะแน่ใจแล้วว่าที่ฮ่าวเปิ่นเซิงพูดเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ

“ใช่ครับ เสี่ยวเฉินฝีมือสูง ศาสตราจารย์อู๋ยกย่องมากครับ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงกล่าว “ก็เลยหวังว่าเสี่ยวเฉินจะสามารถเรียนต่อโทได้ รอจนเสี่ยวเฉินจัดการเรื่องเอกสารเสร็จก็จะกลับมาครับ”

“เรียนต่อโท?”

“ศาสตราจารย์อู๋?” จางตงอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็ถึงกับชะงักไปเลย

“นายเตรียมจะเรียนต่อโทเหรอ?”

เจียงตงเฟยประหลาดใจอยู่บ้าง “เวลาสมัครของปีนี้ผ่านไปแล้วนะ”

“ก็เตรียมตัวไปก่อนน่ะ พอดีสองสามวันนี้ว่าง” เฉินหยางยิ้มกล่าว

“ตอนนี้นายอยู่ที่โรงพยาบาลไหน?” เจียงตงเฟยถาม

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน”

“ทำไมถึงไปอยู่ที่โรงพยาบาลระดับอำเภอล่ะ?” เจียงตงเฟยถาม

“โรงพยาบาลเข้ายาก ฉันมีแค่วุฒิปริญญาตรี สามารถเข้าโรงพยาบาลระดับอำเภอได้ก็ดีมากแล้ว เทียบกับพวกเทพวิชาการอย่างพวกนายไม่ได้หรอก” เฉินหยางกล่าว

“รุ่นเราตอนนี้ที่ยังเรียนต่อเอกอยู่ก็มีแค่ฉันคนเดียวแล้วนะ” เจียงตงเฟยยิ้ม อืม ความหมายก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว เฉินหยางพูดว่าพวกเทพวิชาการอย่างพวกนาย เจียงตงเฟยเห็นได้ชัดว่าไม่ยอมรับ เรียนต่อเอกอยู่ก็มีแค่เขาคนเดียว ก็ไม่ใช่ว่าเขาเป็นเทพวิชาการคนเดียวหรอกเหรอ?

เฉินหยางยิ้ม “อิจฉา”

“เฮ้อ ก็แค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ที่มหาวิทยาลัยเท่านั้นแหละ”

เจียงตงเฟยกล่าว “อันที่จริงฉันก็อิจฉาพวกนายนะ สามารถเข้าโรงพยาบาลได้แต่เนิ่นๆ หลายปีนี้พวกนายก็น่าจะได้เรียนรู้อะไรมาไม่น้อยเลย รอจนฉันปีหน้าเรียนจบเอก เข้าโรงพยาบาลก็เป็นแค่คนใหม่”

“เหอะๆ คนใหม่ที่เป็นนักศึกษาปริญญาเอกเหรอ?” เฉินหยางยิ้มถาม

“เฉินหยางนายได้รับตำแหน่งวิชาชีพระดับกลางรึยัง?” เจียงตงเฟยถามอีก

“ยังเลย อายุงานเพิ่งจะถึง จะสอบผ่านรึเปล่าฉันยังไม่มั่นใจเลย” เฉินหยางกล่าว

“ก็จริง ปีหน้าฉันจบการศึกษา ก็สามารถสมัครสอบแพทย์ที่ปรึกษาได้แล้วเหมือนกัน ก็ไม่ค่อยจะมั่นใจเท่าไหร่” เจียงตงเฟยกล่าว

เขาว่ากันว่าเพื่อนร่วมรุ่นเจอเพื่อนร่วมรุ่น ไม่ก็อวดก็วางมาด คำพูดนี้ถูกต้องจริงๆ หลายปีนี้เจียงตงเฟยอยู่ที่มหาวิทยาลัยเรียนต่อเอก นานๆ จะได้เจอเพื่อนร่วมรุ่นเมื่อก่อน เห็นได้ชัดว่าเก็บกดมาเยอะต้องอวดสักหน่อย วันนี้เฉินหยางถือว่าเจอเข้าแล้ว

แต่วางมาดไป เจียงตงเฟยก็ถือว่าอยู่เป็นเพื่อนเฉินหยาง พาเฉินหยางไปยังฝ่ายทะเบียน

“เฉินหยาง?”

อาจารย์คนหนึ่งที่ฝ่ายทะเบียนมองดูเฉินหยาง

“ใช่ครับ อยู่รุ่นเดียวกับผม ก็เตรียมจะเรียนต่อโทเหมือนกัน” เจียงตงเฟยกระตือรือร้นยิ่งกว่าเฉินหยางเสียอีก

“การสมัครเรียนปริญญาโทของปีนี้ผ่านไปแล้วนะ เธอเตรียมจะเรียนที่ไหน ไม่ใช่ว่าไปหาสถาบันข้างนอกหรอกนะ ระวังโดนหลอกล่ะ” อาจารย์เป็นอาจารย์ผู้หญิงวัยสามสิบกว่า ทัศนคติก็ไม่เลว กระตือรือร้นดี

“มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลครับ” เฉินหยางกล่าว

“มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล?”

อาจารย์ประหลาดใจไปเล็กน้อย เจียงตงเฟยที่มาพร้อมกับเฉินหยางก็ตกใจอยู่บ้าง เป็นสถาบันการแพทย์เหมือนกัน มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลนั่นดีกว่ามหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลเยอะมาก แน่นอนว่า มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลจัดเป็นสถาบันการศึกษาแบบบูรณาการ มีทั้งแพทย์แผนจีนและแผนตะวันตก สาขาที่ดีที่สุดคือแพทย์แผนตะวันตก แต่แพทย์แผนจีนก็ยังดีกว่าทางฝั่งมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล เป็นวุฒิปริญญาตรีเหมือนกัน วุฒิของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลนั่นเป็นที่ต้องการมากกว่าวุฒิของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลอยู่บ้าง

เฉินหยางพูดโดยตรงเลยว่าจะไปที่มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล นั่นก็ไม่เหมือนกับการเข้าร่วมการสอบสมัครเรียนปริญญาโทตามปกติแล้ว

อาจารย์ผู้หญิงที่พิมพ์ใบรับรองผลการเรียนให้เฉินหยางก็ยิ้มแล้วถาม “ที่โรงพยาบาลถูกศาสตราจารย์ท่านไหนมองเข้าตาเหรอ?”

“ใช่ครับ เป็นศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินครับ” เฉินหยางยิ้มถ่อมตนพยักหน้า

“อู๋เย่าหลิน?” ดวงตาของเจียงตงเฟยเบิกกว้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมา เฉินหยางถูกอู๋เย่าหลินมองเข้าตาเหรอ?