บทที่ 88: โลกมันกลมจริงๆ

ตอนเย็น หวังหย่าก็ส่งฮันฮันกลับมาตรงเวลา

เฉินหยางรับฮันฮันมาจากอ้อมแขนของหวังหย่า หอมแก้มของฮันฮันไปฟอดหนึ่ง ยิ้มแล้วถาม “เล่นสนุกไหม?”

“อืม สนุกค่ะ แม่ไม่สนุก ไม่ยิ้มเลย” ฮันฮันเอียงคอ “แม่ไม่ชอบเล่นกับฮันฮันเหรอคะ?”

“แม่ทำงานเหนื่อยแล้ว พ่อเล่นเป็นเพื่อนฮันฮันนะ”

เฉินหยางหันไปส่งฮันฮันให้เฉินเจิ้งหงที่อยู่ข้างๆ

อันที่จริงตอนกลางวันที่หวังหย่าพาฮันฮันออกไปแล้ว เถาอิงก็ยังเคยเกลี้ยกล่อมเฉินหยางอยู่เลยว่า ไม่อย่างนั้นก็กลับไปคืนดีกันเถอะ เพราะอย่างไรเสียก็เป็นแม่แท้ๆ ของฮันฮัน ตอนแรกที่เฉินหยางกับหวังหย่าคบกัน เถาอิงกับเฉินเจิ้งหงก็ไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่ แอบพูดกับเฉินหยางเป็นการส่วนตัวว่า เด็กสาวคนนั้นดูไม่เหมือนคนที่จะลงหลักปักฐานสร้างครอบครัว ตอนนั้นเฉินหยางไม่ฟัง คิดว่าพ่อแม่มีอคติต่อหวังหย่า

แต่ตอนนี้ เถาอิงก็ยังคงหวังว่าลูกชายจะสามารถใช้ชีวิตได้ดีๆ ครั้งนี้ที่หวังหย่ามา การเปลี่ยนแปลงก็ค่อนข้างจะใหญ่เหมือนกัน เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เถาอิงถึงกับรู้สึกสงสารหวังหย่าอยู่บ้าง แต่เฉินหยางในตอนนี้ไม่มีความคิดใดๆ เลย กลับไปไม่ได้แล้ว เขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปอีก

“ครั้งหน้าถ้าอยากจะมาหาฮันฮัน ก็สามารถบอกกล่าวฉันล่วงหน้าได้” เฉินหยางมองดูหวังหย่า

“ไปเดินเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

หวังหย่ายืนอยู่ที่หน้าประตู มองดูเฉินหยางอย่างน่าสงสาร

เมื่อคำนึงถึงว่าอยู่แค่หน้าประตูบ้าน เฉินหยางก็ได้แต่ออกจากประตูไป ส่งหวังหย่าลงบันได

“เฉินหยาง ฉันรู้ว่าฉันผิดแล้ว ต่อไปเรามาใช้ชีวิตดีๆ กันได้ไหม?” หวังหย่ากัดริมฝีปาก กระซิบเสียงเบา

เฉินหยางกล่าว “ไม่เช้าแล้ว รีบไปพักผ่อนเถอะ”

“เฉินหยาง เมื่อก่อนคุณไม่เคยเป็นแบบนี้กับฉันเลยนะ คุณดีกับฉันขนาดนั้น...” น้ำตาของหวังหย่าไหลลงมาตามแก้ม

“แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ไม่ใช่เหรอ?”

เฉินหยางยิ้มเล็กน้อย “ในเมื่อเธอไม่ต้องการ งั้นฉันก็ไม่ให้แล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ” พูดจบเฉินหยางก็ถอนหายใจ “เรื่องบางอย่าง ผ่านไปแล้ว ก็กลับไปไม่ได้อีกแล้ว”

เมื่อมองส่งหวังหย่าเดินจากไปไกลแล้ว เฉินหยางก็หยิบซองบุหรี่ออกมาจากในกระเป๋า หยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งจุดไฟขึ้น สูดเข้าไปลึกๆ แล้วก็พ่นควันออกมา หวังหย่าอันที่จริงก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงคิดว่าตัวเองถูกเสมอ...

“พี่ลู่ลู่คะ ดูอะไรอยู่เหรอคะ?”

ในห้อง เกาอิ่งชูเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนสายเดี่ยว เช็ดผมไปพลาง เดินมาอยู่ข้างๆ เหวินมั่นลู่

“เอ๊ะ ยังเป็นกรณีศึกษาของผู้ป่วยของพี่เฉินหยางเมื่อวานอยู่เลยเหรอคะ?” เกาอิ่งชูเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วกล่าว

“กรณีศึกษานี้เธอดูสิ ผู้ป่วยยังมีอาการสะอึกด้วย พร้อมกันนั้นก็ยังมีภาวะชี่ติดขัด...”

เหวินมั่นลู่กำลังดูอย่างจริงจัง เกาอิ่งชูมาอยู่ข้างๆ เหวินมั่นลู่ก็ถือโอกาสพูดกับเกาอิ่งชูว่า “พร้อมกันนั้นก็ยังมีอาการเบื่ออาหาร อ่อนเพลีย การแสดงออกทั้งหมดคือภาวะม้ามและกระเพาะอาหารอ่อนแอ แต่การแสดงออกของภาวะชี่ติดขัดก็ชัดเจนมากเช่นกัน ในทางคลินิกถูกทำให้เข้าใจผิดได้ง่ายมาก...”

“พี่ลู่ลู่คะ หนูฟังไม่เข้าใจหรอกค่ะ หนูเป็นแค่เภสัชกร” เกาอิ่งชูยิ้มแล้วกล่าว “แต่หนูว่าพี่กับพี่เฉินหยางนั่งอยู่ด้วยกัน น่าจะคุยกันถูกคอ...” พูดจบเกาอิ่งชูกล่าวอีก “แต่คิดไปคิดมา พวกพี่สองคนอยู่ด้วยกัน ก็คงจะน่าเบื่อมากเลยนะ กินข้าวไป ก็เริ่มจะถกเรื่องกรณีศึกษาของผู้ป่วย...”

เหวินมั่นลู่: “.......” วงจรความคิดของยัยหนูนี่กระโดดไปมาจริงๆ ด้วย คิดอะไรก็ทำอย่างนั้นจริงๆ

“ช่างเถอะ พูดกับเธอนี่คือสีซอให้ควายฟังจริงๆ”

เหวินมั่นลู่พูดอย่างไม่สบอารมณ์

“พี่ลู่ลู่คะ ไม่คิดเลยว่าอดีตภรรยาของพี่เฉินหยางจะสวยไม่เลวเลยนะคะ” เกาอิ่งชูกล่าวอีก

เหวินมั่นลู่: “.......”

“ตอนนี้เธอจะเลิกพูดพี่เฉินหยางๆ ได้รึยัง คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าเธอมีความรักแล้วนะ” เหวินมั่นลู่ต่อหน้าคนนอกจะดูเย็นชาไม่ให้เข้าใกล้ แต่พอสนิทกันแล้วก็จะคบหาง่ายมาก เธอกับเกาอิ่งชูแทบจะไม่มีเรื่องอะไรที่คุยกันไม่ได้ สองคนยังล้อเล่นกันอยู่บ่อยครั้ง

“หนูก็แค่เห็นพี่เฉินหยางเป็นพี่ชายเท่านั้นเอง”

เกาอิ่งชูพูดพลางครุ่นคิด “อันที่จริงถ้าพี่เฉินหยางไม่เคยแต่งงาน ไม่มีลูก ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นะ แต่ตอนนี้ อย่างน้อยที่สุดพ่อหนูก็คงจะไม่ยอม” อันที่จริงเกาอิ่งชูรู้ดีว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อเฉินหยางคืออะไร ก็คือความซาบซึ้งใจ แล้วก็มีความชื่นชมอยู่บ้าง ไม่ใช่ความชอบแบบชายหญิงเลย

“พี่ลู่ลู่พี่ศึกษากรณีศึกษาของผู้ป่วยของพี่เฉินหยางมาสองวันติดแล้วนะ อย่าได้เผลอชอบเขาเข้าล่ะ ถึงตอนนั้นคุณปู่เหวินก็คงจะไม่ยอมเหมือนกัน” เกาอิ่งชูยิ้มกล่าว

“ยัยหนูนี่ พูดมั่วอะไร”

เหวินมั่นลู่พูดจบก็ไปจี้เอวของเกาอิ่งชู ไม่นานเด็กสาวสองคนก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันเป็นก้อนอยู่บนโซฟา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เผยให้เห็นผิวขาวผ่องเป็นจุดๆ...

ฮันฮันอยู่ที่บ้าน เฉินหยางโดยพื้นฐานแล้วจะไม่สูบบุหรี่ในบ้าน ข้างนอกสูบไปสองมวน กลับมาถึงบ้าน ฮันฮันก็หลับไปแล้ว น่าจะเป็นตอนกลางวันที่ถูกหวังหย่าพาออกไปเล่นแล้วไม่ได้นอน เพิ่งจะสามทุ่ม เฉินหยางก็อ่านหนังสืออยู่พักหนึ่ง ถึงสี่ทุ่มถึงได้นอน

วันรุ่งขึ้นเช้าหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เฉินหยางก็ไปยังมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลซานโจวในบรรดาสถาบันการแพทย์แผนจีนทั่วประเทศอันดับไม่ได้สูงนัก ตอนแรกคือวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลซานโจว หลังจากนั้นก็เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑลซานโจว เผลอแป๊บเดียว เฉินหยางก็ไม่ได้มาที่มหาวิทยาลัยแม่ของตนเองมาหลายปีแล้ว เมื่อเดินเข้าประตูมหาวิทยาลัยไป เฉินหยางก็รู้สึกว่าแปลกตาอยู่บ้าง

ครั้งนี้ที่เฉินหยางกลับมา คือมาที่ฝ่ายทะเบียนเพื่อพิมพ์ใบรับรองผลการเรียนระดับปริญญาตรี ใบรับรองผลการเรียนตอนที่สำเร็จการศึกษาทางมหาวิทยาลัยก็มีให้ แต่เฉินหยางหาไม่เจอแล้ว ใบรับรองผลการเรียนระดับปริญญาตรีก็เป็นหนึ่งในเอกสารที่จำเป็นต่อการเรียนต่อโทอีกครั้ง

เฉินหยางหลังจากสำเร็จการศึกษาได้ไม่นานก็ไปอยู่ที่ตำบลจี้ผิง ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นแฟ้มประวัติหรืออื่นๆ ก็ล้วนอยู่ที่มหาวิทยาลัย ถึงปีนี้ เฉินหยางก็มีคุณสมบัติที่จะสมัครสอบเป็นแพทย์ที่ปรึกษาแล้ว คำนวณดูแล้วสำเร็จการศึกษามาห้าหกปี ก็รู้สึกว่าอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ อาจารย์และเพื่อนร่วมรุ่นเมื่อก่อน ก็ไม่รู้ว่ายังมีใครอยู่ที่มหาวิทยาลัยอีกไหม

“เฉินหยาง?”

เฉินหยางกำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินมีคนเรียกตนเอง เงยหน้าขึ้นมาดู ถึงกับเป็นคนรู้จัก โลกนี้ ช่างจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก เฉินหยางยังคิดอยู่เลยว่าอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปแล้ว ถึงกับได้เจอคนรู้จัก

“เจียงตงเฟย?” เฉินหยางมองดูอีกฝ่าย ก็ไม่แน่ใจอยู่บ้างว่าตนเองจำชื่อถูกหรือไม่

“เป็นนายจริงๆ ด้วย”

เจียงตงเฟยยิ้มแล้วกล่าว “นี่เผลอแป๊บเดียวก็ไม่ได้เจอกันห้าหกปีแล้วนะ วันนี้มาเที่ยวที่มหาวิทยาลัยเหรอ?”

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ”

เฉินหยางถาม “อะไรกัน ตอนนี้นายยังอยู่ที่มหาวิทยาลัยเหรอ?”

“ฉันไม่อยู่มหาวิทยาลัยแล้วจะไปอยู่ที่ไหน?”

เจียงตงเฟยกล่าว “ฉันปริญญาเอกปีหน้าถึงจะจบ” ในคำพูด น้ำเสียงของเจียงตงเฟยก็มีความอวดอ้างอยู่บ้าง

ตอนนี้นักศึกษาแพทย์จะเข้าโรงพยาบาลใหญ่ค่อนข้างจะยาก ถึงแม้จะจบปริญญาโท เข้าโรงพยาบาลระดับสามเอก็ไม่ง่ายขนาดนั้น แต่บัณฑิตปริญญาเอก เข้าโรงพยาบาลระดับสามเอก็ง่ายมากแล้ว วุฒิการศึกษาสำหรับนักศึกษาแพทย์แล้วยังคงสำคัญมาก วุฒิการศึกษาสูงเท่าไหร่ หางานหาหน่วยงานก็จะยิ่งง่ายขึ้นเท่านั้น ปริญญาเอกกับปริญญาโทนั่นคือสองเส้นแบ่งที่แตกต่างกัน

“นายมาที่มหาวิทยาลัยทำธุระอะไร ฉันพอดีไม่มีอะไรทำ ไปกับนายด้วยกัน”

เจียงตงเฟยกล่าว “เพื่อนร่วมรุ่นของพวกเราตอนนั้น ตอนนี้ยังจะได้เจอหน้ากันก็น้อยเต็มทีแล้ว โดยเฉพาะนาย จบไปแล้วก็เหมือนกับระเหยหายไปจากโลกเลย”

“ไปได้ไม่ดี ไม่กล้าเจอหน้าคน”

เฉินหยางกล่าว “นี่ไง ฉันก็คิดจะเรียนต่อโทเหมือนกัน วันนี้มาที่มหาวิทยาลัยเพื่อพิมพ์ใบรับรองผลการเรียน”