บทที่ 87: ไม่มีอะไรต้องคุยกัน

“หยางหยาง พวกเขาเป็นเพื่อนของลูกเหรอ?”

หลังจากให้เหวินมั่นลู่กับเกาอิ่งชูเข้ามาในประตูแล้ว เถาอิงก็ยังคงไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่

ลูกชายไม่ได้อยู่ที่เมืองจินเจียงมาหลายปีแล้ว ก็แค่ช่วงสองเดือนล่าสุดที่กลับมาบ่อยขึ้นหน่อย ก็มีเพื่อนมากมายขนาดนี้แล้วเหรอ? แน่นอนว่า สำหรับเถาอิงแล้ว เพื่อนจะเยอะหรือไม่เยอะไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ที่สำคัญที่สุดก็คือเด็กสาวสองคนนี้

เฉินหยางหย่าแล้ว ตอนนี้เถาอิงนอกจากจะดูแลหลานสาวแล้ว เรื่องที่กังวลใจที่สุดก็คือครอบครัวของลูกชายนี่แหละ เธอฝันอยู่ตลอดว่าลูกชายจะหาคนใหม่ เฉินหยางยังไม่ถึงสามสิบเลย จะโสดต่อไปแบบนี้เหรอ?

“อิ่งชู รุ่นน้องมั่นลู่ นั่งก่อนสิ”

เฉินหยางรีบทักทาย พร้อมกันนั้นก็แนะนำให้เถาอิงรู้จัก “พวกเขาเป็นนักเรียนของอาจารย์อู๋ครับ”

“พี่เฉินหยางคะ นี่คือเอกสารที่อาจารย์ให้พี่ค่ะ บอกว่าให้พี่ดูสักหน่อย อาจจะยังต้องมีการสอบอีกรอบหนึ่ง ข้างในก็ยังมีข้อควรระวังบางอย่างด้วยค่ะ”

เกาอิ่งชูยื่นเอกสารในมือให้เฉินหยางก่อน

“ขอบคุณพวกเธอนะ แล้วก็ขอบคุณอาจารย์อู๋ด้วย”

เฉินหยางรับเอกสารมาวางไว้ข้างๆ ชั่วคราว แล้วจึงแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จัก “ท่านนี้คือผู้นำของผมที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวครับ ท่านนี้คือ...แม่ของฮันฮัน หวังหย่าครับ” “รุ่นน้องของผมสองคนครับ” เฉินหยางแนะนำอีกครั้ง

“สวัสดีครับ สวัสดีครับ ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเสี่ยวอิ่งที่นี่”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อครู่ตอนที่เฉินหยางแนะนำเกาอิ่งชูสองคนให้เถาอิงรู้จักฮ่าวเปิ่นเซิงก็สังเกตเห็นแล้ว อีกอย่างเขาก็รู้จักเกาอิ่งชูด้วย

ตอนนี้เกาอิ่งชูเรียนต่อโทกับศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินที่มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล เรื่องนี้ผู้บริหารของโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินหลายคนก็รู้ดี เกาเว่ยหงเจอโอกาสเมื่อไหร่ก็ต้องอวดสักหน่อย ลูกสาวเรียนต่อโทที่เมืองหลวงของมณฑล นี่แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจมากแล้ว อีกอย่างเกาเว่ยหงก็อยู่ในแวดวงการแพทย์เองด้วย การอวดแบบนี้ยังสามารถเพิ่มคะแนนให้ตัวเองได้อีกด้วย

เกาอิ่งชูก็เป็นรุ่นน้องของเฉินหยางอีกด้วย แถมยังฟังแล้วเหมือนเฉินหยางกับอาจารย์อู๋หรือก็คืออู๋เย่าหลินก็ยังคงติดต่อกันอยู่ตลอด... ไม่อย่างนั้นเกาอิ่งชูก็คงจะไม่มาส่งของให้เฉินหยางในตอนนี้หรอก

ทีนี้ฮ่าวเปิ่นเซิงก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้คร่าวๆ แล้ว เฉินหยางมีเบื้องหลังอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลจริงๆ ด้วย แปดส่วนคงจะเป็นศาสตราจารย์อู๋เย่าหลินของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลนั่นแหละ

“คุณลุงฮ่าวคะ ที่แท้ก็เป็นท่านเอง”

เกาอิ่งชูก็ยิ้มทักทายกับฮ่าวเปิ่นเซิงเช่นกัน เมื่อครู่เฉินหยางบอกว่าแม่ของฮันฮันมา ไม่ได้บอกว่าผู้นำของโรงพยาบาลมาด้วย เกาอิ่งชูเข้ามาในประตูเมื่อเห็นฮ่าวเปิ่นเซิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

หลังจากทักทายกับฮ่าวเปิ่นเซิงแล้ว เกาอิ่งชูกับเหวินมั่นลู่ก็พยักหน้าให้หวังหย่าอีกครั้ง เกาอิ่งชูยังจงใจยิ้มให้ฮันฮันอีกด้วย

“พี่สาวกอด”

ฮันฮันดิ้นรนจะออกจากอ้อมแขนของหวังหย่า เดินไปอยู่ตรงหน้าเหวินมั่นลู่ กอดขาของเธอไว้

“เจ้าตัวเล็กไม่มีน้ำใจเลย” เกาอิ่งชูถึงกับโมโหจนหัวเราะออกมา เมื่อครู่เธอทักทายฮันฮันแล้ว นิสัยของเหวินมั่นลู่ในสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เปิดเผยเท่าเกาอิ่งชู ก็แค่พยักหน้าเท่านั้น ไม่คิดว่าฮันฮันจะยังคงให้เหวินมั่นลู่อุ้มอีก

“คิดถึงพี่สาวไหม”

เหวินมั่นลู่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม อุ้มฮันฮันขึ้นมา ยิ้มแล้วถาม

“คิดถึงพี่สาวค่ะ”

พูดจบฮันฮันก็กอดเหวินมั่นลู่แล้วหอมแก้มเธอไปฟอดหนึ่ง “จุ๊บ!” เมื่อมองดูฉากนี้ มองดูเหวินมั่นลู่กับเกาอิ่งชู หวังหย่าก็รู้สึกว่าในใจเต็มไปด้วยความเปรี้ยวจี๊ด

ตอนที่อยู่ที่ตำบลจี้ผิง หวังหย่าไม่เคยต้องกังวลอะไรเลย คิดอยู่เสมอว่าเฉินหยางไม่เอาไหน ถึงขนาดตอนแรกที่ตามหลินเฉี่ยวเจวียนไปเปิดหูเปิดตา หวังหย่าก็ยังเพ้อฝันว่าเฉินหยางจะสามารถกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมได้ แต่ตอนนี้เฉินหยางกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมแล้ว กลับไม่เป็นของเธอแล้ว ข้างกายมีแต่เด็กสาวสวยๆ ทั้งนั้น

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวครับ ผมจริงๆ แล้วยังมีเรื่องต้องทำอยู่บ้างครับ สองวันก่อนได้เจออาจารย์อู๋ อาจารย์อู๋หวังว่าผมจะเรียนต่อโท สองสามวันนี้ผมจัดการเรื่องเอกสารหน่อย ถึงตอนนั้นจะกลับไปที่โรงพยาบาลแน่นอนครับ”

เฉินหยางพูดกับฮ่าวเปิ่นเซิง

“นี่เป็นเรื่องใหญ่”

ฮ่าวเปิ่นเซิงรีบกล่าว “เสี่ยวเฉินถ้าเธอพูดแบบนี้แต่แรก ฉันก็วางใจแล้ว” ขณะที่พูด หลังของฮ่าวเปิ่นเซิงก็มีเหงื่อเย็นออกมาแล้ว โชคดีที่ครั้งนี้เขามาที่เมืองหลวงของมณฑล ได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล นั่นยิ่งใหญ่กว่าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลเด็กเสียอีก ศาสตราจารย์กับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ อันหนึ่งเป็นตำแหน่งวิชาชีพแพทย์อีกอันหนึ่งเป็นตำแหน่งวิชาชีพการศึกษา ทั้งสองถึงแม้จะเป็นระดับสูงเหมือนกัน แต่ถ้าอยู่ในวงการแพทย์แล้ว โดยทั่วไปแล้วเส้นสาย ทรัพยากร และหน้าตาของศาสตราจารย์ก็จะใหญ่กว่าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอยู่บ้าง

โดยเฉพาะศาสตราจารย์อาวุโสของมหาวิทยาลัยการแพทย์ คุณจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาเคยสอนนักเรียนมากี่คนแล้ว บางทีนักเรียนหลายคนก็เป็นถึงแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าศาสตราจารย์หลายคนก็มีตำแหน่งสองตำแหน่ง ชื่อเสียงของอู๋เย่าหลินที่มณฑลซานโจวก็ดังมากอยู่ เฉินหยางจะตามอู๋เย่าหลินเรียนต่อโท ข่าวนี้ถ้าแพร่สะพัดไปที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินแล้ว เฉินหยางที่โรงพยาบาลอำเภอก็แทบจะไม่มีใครกล้าไปทำให้ขุ่นเคืองใจส่งเดชแล้ว

“งั้นเสี่ยวเฉิน ฉันไปก่อนนะ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเหลือบมองหวังหย่าที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง เรื่องของเขาเองเสร็จแล้ว เขาก็ไม่รบกวนแล้ว บรรยากาศทางนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ถูกต้อง

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวอุตส่าห์มาครั้งหนึ่ง ทานข้าวแล้วค่อยไปสิครับ” เฉินหยางรั้งไว้อย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”

ฮ่าวเปิ่นเซิงโบกมือ “ฉันยังมีเรื่องต้องทำอยู่บ้าง มาถึงเมืองหลวงของมณฑลแล้ว ก็เลยแวะไปหาเพื่อนหน่อย” พูดจบ เฉินหยางก็ส่งฮ่าวเปิ่นเซิงถึงหน้าประตู

“คุณลุงฮ่าวเดินทางดีๆ นะคะ” เกาอิ่งชูก็ตะโกนตามหลังไปหนึ่งที

“ได้ ฉันไปก่อนนะ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก้าวเดินสามก้าวก็หันกลับมามองทีหนึ่งลงบันไดไป รอจนมองไม่เห็นเฉินหยางแล้ว ฮ่าวเปิ่นเซิงถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา

ส่งฮ่าวเปิ่นเซิงไปแล้ว เกาอิ่งชูกับเหวินมั่นลู่ก็กล่าวลากับเฉินหยางเช่นกัน

“พี่เฉินหยางคะ หนูกับพี่ลู่ลู่ก็ไปก่อนนะคะ”

พูดจบ เกาอิ่งชูก็ยังมองหวังหย่าแวบหนึ่ง เกาอิ่งชูตามมาด้วย ก็สงสัยใคร่อยู่อย่างแท้จริง อยากจะเจอหวังหย่าสักครั้ง ถือโอกาสตอนที่มาส่งของให้เฉินหยาง ทำความรู้จักบ้านไปเลย ถือโอกาสดูหน้าตาอดีตภรรยาของเฉินหยางไปด้วย แต่เหวินมั่นลู่เต็มใจจะตามมาด้วย ก็น่าประหลาดใจอยู่บ้างจริงๆ

“ยังจะให้พวกเธอมาส่งให้ฉันเป็นพิเศษอีกรอบหนึ่ง”

เฉินหยางไม่ได้รั้งไว้ ก็ส่งเด็กสาวสองคนลงบันไดไปอีก ถึงได้กลับมาถึงบ้าน

ที่ห้องรับแขก หวังหย่ายังคงนั่งอยู่คนเดียว อุ้มฮันฮันไว้ ตอนที่เหวินมั่นลู่จากไปเถาอิงก็อุ้มฮันฮันไปแล้ว ตอนนี้ฮันฮันก็มาอยู่ในอ้อมแขนของหวังหย่าอีกครั้ง

“ตอนที่หย่ากันเราก็พูดกันเรียบร้อยแล้ว ฮันฮันอยู่กับฉัน ในข้อตกลงก็มีอยู่ เธอจะมาหาฮันฮัน ก็ควรจะบอกกล่าวฉันล่วงหน้าไม่ใช่เหรอ?” เฉินหยางพูดกับหวังหย่าอย่างหน้าไร้อารมณ์ พ่อแม่หย่ากัน ลูกถูกตัดสินให้อยู่กับฝ่ายหนึ่ง อีกฝ่ายหนึ่งจะมาเยี่ยม ก็ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า ครั้งนี้หวังหย่าไม่บอกกล่าวแล้วจู่ๆ ก็มา เฉินหยางไม่พอใจอย่างยิ่งจริงๆ

“เฉินหยาง ฉันอยากจะคุยกับคุณหน่อย...” หวังหย่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าว

“พวกเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

เฉินหยางกล่าว “เธอเป็นแม่ของฮันฮัน ฉันไม่สามารถไม่อนุญาตให้เธอเจอฮันฮันได้ แต่ต่อไปต้องมีกฎเกณฑ์ สามารถบอกกล่าวฉันล่วงหน้าได้ วันนี้ในเมื่อเธอมาแล้ว ก็พาฮันฮันไปเล่นสักหน่อยแล้วกันนะ ก่อนฟ้ามืดก็ส่งฮันฮันกลับมา ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว” ครั้งก่อนที่หวังหย่าเมาแล้วถูกเฝิงซู่ผิงเอาเปรียบ เฉินหยางก็เป็นเพียงเพราะทั้งสองคนอย่างไรเสียก็เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ไม่สามารถที่จะมองดูเฉยๆ ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเฉินหยางจะสามารถให้อภัยหวังหย่าได้ และก็ยังมีความเพ้อฝันที่จะกลับไปคืนดีกับหวังหย่าอีก