บทที่ 86: นี่มาผิดบ้านรึเปล่าคะ?

“พี่เฉินหยางคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?” เกาอิ่งชูถามอย่างเป็นห่วง

“แม่ของฮันฮันมาน่ะ” เฉินหยางขมวดคิ้ว

ฮ่าวเปิ่นเซิงยังพอว่า จะมาหรือไม่มาเฉินหยางก็ไม่ได้ใส่ใจ ที่สำคัญคือหวังหย่า

ช่วงนี้ ฮันฮันกำลังจะคุ้นเคยกับที่เมืองหลวงของมณฑลแล้ว ช่วงเวลานี้เฉินหยางจริงๆ แล้วไม่ค่อยจะหวังให้หวังหย่ามาเท่าไหร่ แน่นอนว่า หวังหย่าในฐานะแม่ของฮันฮัน มาเยี่ยมลูกสาวนั่นเป็นเรื่องที่ไม่สามารถตำหนิได้ แต่เมื่อยืนอยู่ในมุมมองของเฉินหยางแล้ว ในตอนนี้เขาไม่หวังให้หวังหย่ามารบกวนฮันฮันจริงๆ

เด็กน้อยถึงแม้จะยังไม่รู้ความ แต่เด็กวัยขนาดนี้ก็พอจะมีความคิดอยู่บ้างแล้ว บางครั้งฮันฮันก็ยังจะถามถึงแม่บ้าง หวังหย่ามาแบบนี้ ก็จะไปยั่วให้ฮันฮันร้องไห้งอแงอีก อีกอย่างด้วยทัศนคติที่หวังหย่ามีต่อฮันฮันในตอนนั้น เฉินหยางไม่หวังให้หวังหย่าได้ใกล้ชิดกับฮันฮันอีกเลย

ตามที่เฉินหยางคาดเดา ครั้งนี้ที่หวังหย่ามา ส่วนใหญ่ก็คงจะไม่ใช่เพราะฮันฮัน ยังจะพาฮ่าวเปิ่นเซิงมาด้วย

เดิมทีบ้านของเฉินหยางอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินนั่น ก็มีข่าวลืออยู่บ้างตลอด ข่าวลือพวกนี้สำหรับเฉินหยางแล้วมีประโยชน์ หวังหย่าพาฮ่าวเปิ่นเซิงมาถึงบ้าน นี่ก็เท่ากับว่าเปิดเผยเบื้องหลังของเฉินหยางจนหมดสิ้นแล้ว หากไม่ใช่เพราะได้รู้จักกับอู๋เย่าหลินแล้ว ครั้งนี้ที่ฮ่าวเปิ่นเซิงมาถึงบ้าน สำหรับเฉินหยางแล้วก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย

ความลึกลับหมดไปแล้ว เรื่องบางอย่างถูกเปิดโปง จะไปเป็นเรื่องดีอะไรได้ บางครั้งอีกฝ่ายยิ่งหยั่งเชิงเบื้องหลังของคุณไม่ถึง ก็จะยิ่งมีความเกรงใจอยู่บ้าง เมื่อหยั่งเชิงจนชัดเจนแล้ว ในใจก็จะไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว

“งั้นพี่เฉินหยางรีบกลับไปเถอะค่ะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยเลี้ยงข้าวหนูกับพี่ลู่ลู่ใหม่” เกาอิ่งชูรีบกล่าว

“งั้นผมไว้พรุ่งนี้ค่อยเลี้ยงข้าวพวกเธอใหม่นะ ผมขอตัวกลับก่อน”

เฉินหยางกล่าวขอโทษหนึ่งคำ แล้วก็รีบร้อนจากไป

“เสี่ยวเฉิน...”

เฉินหยางเพิ่งจะรีบร้อนจากไป ประตูห้องทำงานของอู๋เย่าหลินก็เปิดออก อู๋เย่าหลินถือเอกสารปึกหนึ่งเดินออกมา

“อาจารย์คะ”

เกาอิ่งชูกับเหวินมั่นลู่รีบทักทาย

“เสี่ยวเฉินไปแล้วเหรอ?” อู๋เย่าหลินถาม

“พี่เฉินหยางเพิ่งจะไปค่ะ ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย”

เกาอิ่งชูถาม “อาจารย์มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

“มีเอกสารหน่อย คิดว่าจะให้เสี่ยวเฉินเอากลับไปดูสักหน่อย เมื่อครู่ลืมไป เดี๋ยวฉันโทรหา”

อู๋เย่าหลินพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะโทรหาเฉินหยาง

“อาจารย์คะ เดี๋ยวหนูช่วยเอาไปส่งให้เองค่ะ พี่เฉินหยางเพิ่งจะไป พวกเราตามไปน่าจะตามทันค่ะ” เกาอิ่งชูกล่าว

“ก็ได้เหมือนกัน พวกเธอบอกเฉินหยาง ให้เขาดูสักหน่อย ถึงตอนนั้นอาจจะต้องเข้าร่วมการสอบอีกรอบหนึ่ง แบบนี้ทางมหาวิทยาลัยก็จะง่ายขึ้นหน่อย พร้อมกันนั้นข้างในก็ยังมีข้อควรระวังอะไรพวกนั้นอยู่ด้วย”

อู๋เย่าหลินยื่นเอกสารให้เกาอิ่งชู

เกาอิ่งชูรับเอกสารมา ก็ตามลงไปพร้อมกับเหวินมั่นลู่ แต่พอลงไปก็ไม่เห็นตัวเฉินหยางแล้ว เฉินหยางในใจร้อนรน แทบจะวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง ตอนนี้ก็ขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว

“ยังไงก็โทรศัพท์เถอะ ให้รุ่นพี่เฉินหยางรอสักหน่อย” เหวินมั่นลู่มองดูเกาอิ่งชูอย่างขบขัน ยัยหนูนี่ เป็นห่วงเฉินหยางมากเลยนะ

“ฉันขึ้นรถแล้ว แท็กซี่ก็ออกมาได้พักหนึ่งแล้ว”

เฉินหยางรับโทรศัพท์ “ไม่อย่างนั้นเอกสารก็ฝากไว้ที่เธอทางนั้นก่อนแล้วกัน ตอนบ่ายหรือพรุ่งนี้ฉันค่อยไปเอา ถือโอกาสเลี้ยงข้าวพวกเธอด้วย”

“ก็ได้ค่ะ”

เกาอิ่งชูขานรับหนึ่งคำ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “พี่เฉินหยางคะ ไม่อย่างนั้นพวกเราไปที่บ้านพี่กันไหมคะ ยังไม่เคยไปบ้านพี่เลย ต่อไปถ้าพี่ไม่อยู่ หนูกับพี่ลู่ลู่ก็จะได้ไปหาฮันฮันได้สะดวก”

“ก็ได้เหมือนกัน เดี๋ยวฉันส่งตำแหน่งให้เธอทางวีแชท” เฉินหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“เธอจะไปก็ไปสิ ทำไมต้องลากฉันไปด้วยตลอดเลย?” รอจนเกาอิ่งชูวางสาย เหวินมั่นลู่ก็กล่าวอย่างขบขัน

“เอ๊ะ ไม่ใช่ว่าพี่ลู่ลู่เมื่อวานเอาแต่พร่ำเพ้อถึงพี่เฉินหยางหรอกเหรอคะ?” เกาอิ่งชูยิ้มกล่าว

“อะไรกันคะพร่ำเพ้อ ฉันก็แค่...”

เหวินมั่นลู่พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็พลันพบว่าไม่ถูกต้อง พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันจะไปอธิบายให้เธอฟังทำไม?”

“ว้าย ก็บอกมาสิว่าจะไปหรือไม่ไป ฉันยังไงก็อยากจะไป ต่อไปตอนที่ไม่มีอะไรทำจริงๆ ก็จะได้ไปหาฮันฮันได้ ฮันฮันน่ารักจะตาย”

เกาอิ่งชูพูดพลาง ลดเสียงลง “อีกอย่างฉันก็อยากจะดูแม่ของฮันฮันด้วย ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมขนาดพี่เฉินหยางเธอยังไม่เอาเลย”

“???” เหวินมั่นลู่ยิ้มระรื่นมองดูเกาอิ่งชู

“ว้าย ก็บอกมาสิว่าจะไปหรือไม่ไป” เกาอิ่งชูถูกเหวินมั่นลู่มองจนรู้สึกแปลกๆ “ฉันไม่ได้มีความคิดอะไรนะ ก็แค่รู้สึกสงสัยเฉยๆ แล้วก็อยากจะไปทำความรู้จักบ้านด้วยจริงๆ ต่อไปพี่เฉินหยางก็คือพี่ชายแท้ๆ ของฉันแล้ว”

“ไป”

เหวินมั่นลู่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ตนเองถึงได้ตกลงไปเหมือนมีอะไรดลใจ

เมื่อได้ยินว่าเหวินมั่นลู่ก็จะไปด้วย เกาอิ่งชูก็ไม่ยอมให้ปฏิเสธลากเหวินมั่นลู่เดินไปยังนอกมหาวิทยาลัยทันที เรียกแท็กซี่คันหนึ่งเปิดโทรศัพท์มือถือ บอกที่อยู่ที่เฉินหยางส่งมาให้

เฉินหยางกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นหวังหย่ากับฮ่าวเปิ่นเซิงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ฮันฮันนั่งอยู่บนตักของหวังหย่า ขอบตาก็ยังแดงๆ อยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะร้องไห้ไป อาจจะฮันฮันเมื่อได้เจอหวังหย่าก็เหมือนกับเมื่อสองวันก่อนที่ได้เจอเฉินหยาง คิดถึงมาก แต่กลับโกรธที่แม่ไม่ได้มาหานานขนาดนี้ ตอนแรกก็ร้องไห้ หลังจากนั้นก็หัวเราะ ตอนนี้ในมือกำลังถือของเล่นอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีความสุขมาก เขาว่ากันว่าเลือดข้นกว่าน้ำ อย่างไรเสียก็เป็นแม่แท้ๆ

“เสี่ยวเฉิน!”

ฮ่าวเปิ่นเซิงเมื่อเห็นเฉินหยาง ก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว เมื่อครู่เฉินหยางไม่อยู่ เถาอิงเมื่อได้ทราบว่าฮ่าวเปิ่นเซิงเป็นผู้นำของเฉินหยาง ก็สุภาพกับฮ่าวเปิ่นเซิงมาก บนโต๊ะน้ำชามีผลไม้เมล็ดแตงโมวางอยู่ ยังมีน้ำชาอีกด้วย แต่เพราะหวังหย่าก็อยู่ด้วย บรรยากาศก็เลยดูจะแปลกๆ อยู่บ้าง ฮ่าวเปิ่นเซิงตอนนี้ก็นั่งอยู่ค่อนข้างจะอึดอัดใจ เหมือนนั่งอยู่บนเข็มหมุด

“เฉินหยาง!”

หวังหย่าก็เผลออยากจะลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว แต่ก้นก็แค่ยกขึ้นมาเล็กน้อย ก็ยังไม่ได้ลุกขึ้นยืน เมื่อได้เจอเฉินหยางอีกครั้ง หวังหย่าก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

“ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวมาด้วยตนเองเลยเหรอครับ?”

เฉินหยางไม่ได้สนใจหวังหย่า แต่พูดกับฮ่าวเปิ่นเซิงอย่างสุภาพ “ผมไม่ได้พูดไปแล้วเหรอครับว่า รอจนผมสำนึกผิดดีแล้ว ก็จะกลับไปทำงาน”

“เสี่ยวเฉิน ครั้งก่อนเป็นฉันที่ไม่ถูกเอง นี่ไง ฉันก็มาเชิญเธอถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ยังจะมางอนกับฉันอีกเหรอ?”

ฮ่าวเปิ่นเซิงยิ้มแล้วกล่าว “ฉันขอโทษเธอสักคำ ก็กลับไปทำงานเถอะนะ ให้เกียรติฉันหน่อย เป็นยังไง?” ตอนที่มา ฮ่าวเปิ่นเซิงก็คิดไว้แล้ว ในเมื่อเขามาถึงเมืองจินเจียงเพื่อเชิญเฉินหยางด้วยตนเองแล้ว งั้นก็ลดท่าทีลงหน่อย ไม่ต้องรักษาหน้าอะไรแล้ว คนก็มาแล้ว ทำเรื่องยังจะดัดจริตอีก งั้นมาที่เมืองหลวงของมณฑลแล้วจะมีประโยชน์อะไร ครั้งนี้ที่มา ฮ่าวเปิ่นเซิงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเชิญเฉินหยางกลับไปให้ได้

“ขอบคุณครับท่านรองผู้อำนวยการฮ่าว แต่ทางฝั่งผมยังมีเรื่องต้องทำอยู่บ้างครับ อีกสองสามวันถึงจะกลับไปได้ครับ” เฉินหยางพูดความจริง ฮ่าวเปิ่นเซิงมาด้วยตนเอง ทางลงก็ให้แล้ว เฉินหยางก็ไม่ได้คิดจะลาออกหรือออกจากงาน ก็ไม่ต้องไปเล่นตัวอะไรอีกแล้ว แต่เรื่องที่เมืองหลวงของมณฑลของเขาก็ยังไม่ได้จัดการเสร็จจริงๆ หากไม่ใช่เพราะฮ่าวเปิ่นเซิงกับหวังหย่ามาตอนนี้ ทานอาหารกลางวันเสร็จ ตอนบ่ายเฉินหยางก็ต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลอีกรอบหนึ่ง

แต่ฮ่าวเปิ่นเซิงฟังแล้ว กลับรู้สึกว่าเฉินหยางยังคงหาข้ออ้างอยู่ กำลังจะพูดอะไร ประตูก็ดังขึ้น เถาอิงเปิดประตู ที่หน้าประตูมีเด็กสาวสวยสองคนยืนอยู่ ทำเอาเถาอิงถึงกับอดชะงักไปเล็กน้อย นี่มาผิดบ้านรึเปล่าคะ?