บทที่ 1126 หุบปาก

"ครับ!" ทั้งสองคนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

เมื่อยาต้มเสร็จ สวินเจียหงก็เป็นคนยกเข้าไปในห้องผู้ป่วยด้วยตัวเอง

น้ำยาสีดำข้นคลั่กส่งกลิ่นฉุนรุนแรงและซับซ้อน มีทั้งกลิ่นหอมของสมุนไพร กลิ่นคาวเค็มของยาสัตว์ และกลิ่นแหลมคมที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน

ลีแจยงยืนดูด้วยความกังวล ขณะที่พ่อของเขาถูกป้อนยาคำแรกเข้าไปอย่างระมัดระวัง

เวลาผ่านไปทีละวินาที ภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ดังเป็นจังหวะ