บทที่ 1177 ราวกับอยู่ในความฝัน

จวงฉี่เหวินยืนตะลึงงันอยู่กับที่ จ้องมองใบหน้าที่แม้จะดูอ่อนเยาว์แต่เขาเคยเห็นผ่านโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ตมานับครั้งไม่ถ้วน ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาเผลอยกมือขึ้นขยี้ตา แล้วเพ่งมองให้ชัดๆ อีกครั้ง

ใช่แล้ว คือเฉินหยางตัวจริงเสียงจริง!

ความตกตะลึง ความสงสัย และความตื่นเต้นที่ยากจะบรรยาย ถาโถมเข้ามาในจิตใจของจวงฉี่เหวินในชั่วพริบตา

จวงฉี่เหวินรีบเช็ดมือกับเสื้อผ้าตัวเองอย่างลนลานโดยสัญชาตญาณ จากนั้นถึงรีบยื่นมือไปกุมมือที่เฉินหยางยื่นมาให้

"ผอ... ผอ.เฉิน? เป็นท่านจริงๆ! ท่านมา... มาที่เล็กๆ ของผมได้ยังไงครับ?" เสียงของจวงฉี่เหวินสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น