บทที่ 1176 แพทย์แผนจีนตัวจริงในคลินิกเล็กๆ (ตอนจบ)

"ลิ้นแดง ฝ้าเหลืองเหนียว เส้นเลือดฝอยที่นิ้วม่วงคล้ำไหลเวียนไม่ดี ชีพจรลอยลื่นและเร็ว"

จวงฉี่เหวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวกับแม่ของเด็กว่า "นี่คืออาการลมร้อนกระทบภายนอก พิษร้ายเข้าสู่ภายในทำลายปอด ความร้อนเผาผลาญสารน้ำจนกลายเป็นเสมหะ เสมหะและความร้อนอุดกั้นปอด ยาปฏิชีวนะที่โรงพยาบาลใช้มีฤทธิ์เย็น แม้จะกดไข้ลงได้ชั่วคราว แต่ไม่ได้กำจัดต้นตอของโรค ซ้ำยังทำให้พิษร้ายตกค้าง ก่อเกิดความร้อนภายใน อาการไอจึงรุนแรงขึ้นครับ"

เฉินหยางพยักหน้าเบาๆ การวิเคราะห์ของจวงฉี่เหวินเป็นระบบระเบียบ ตรงจุดสำคัญ สอดคล้องกับคำอธิบายกลไกโรคหลอดลมอักเสบในเด็กที่เรื้อรังรักษายากของแพทย์แผนจีนอย่างสมบูรณ์

"แล้ว... แล้วจะทำยังไงดีคะ?" หญิงคนนั้นฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่รู้สึกว่าสิ่งที่หมอจวงพูดมานั้นมีเหตุผล

"ตอนนี้จะใช้ยาดับร้อนอย่างเดียวไม่ได้ครับ ต้องกระจายลมปราณปอด ระบายความร้อนภายใน พร้อมกับละลายเสมหะและสงบอาการหอบ"