บทที่ 119: เหวินฮ่าวผิงและเฉินหยาง

จงเฟยตอนนี้เท่ากับว่ายังอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน ครั้งนี้จัดอยู่ในประเภทลาพักร้อน ดังนั้นวันนี้ก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาล เมื่อคืนตอนที่อ้ายเสวี่ยเลิกงานแล้วได้เจอจงเฟย ก็ดีใจอย่างยิ่ง สองสามีภรรยาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกัน หลังจากแต่งงานแล้วก็เป็นครั้งแรกที่แยกจากกันนานขนาดนี้ ก็จัดอยู่ในประเภทห่างกันนานยิ่งกว่าแต่งงานใหม่

ไม่ใช่แค่จงเฟยที่อดทนไม่ไหวอยู่บ้าง อ้ายเสวี่ยยิ่งกว่านั้น สองสามีภรรยาเมื่อคืนก็ปะทะกันหลายครั้ง สถานการณ์รบดุเดือดไม่เบาเลยทีเดียว ตอนเช้าตอนที่อ้ายเสวี่ยไปทำงาน จงเฟยก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ขยับไม่อยากจะขยับ กลับกันเป็นอ้ายเสวี่ยที่แต่งหน้าเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ตอนที่จะจากไปก็ยังยิ้มพูดกับจงเฟยว่า “เชื่อฟังนะ อยู่ที่บ้านรอฉันนะ ตอนกลางคืนกลับมาแล้วจะรักให้ดีๆ”

ฟังแล้วจงเฟยก็ตัวสั่นไปทีหนึ่ง เขาก็เริ่มจะอยากกลับไปที่อำเภอเจียหลินแล้ว เพิ่งจะกลับมาคืนแรก ก็อิ่มจนจุกแล้ว ยังต้องใช้เวลาอีกสองสามวันในการย่อย

หลังจากที่อ้ายเสวี่ยไปแล้ว จงเฟยก็กลับไปนอนต่ออีกงีบหนึ่ง นอนไปจนถึงเก้าโมงครึ่ง ถึงได้ถูกแม่เรียกให้ตื่น

“รีบออกมาทานข้าวเร็ว กินข้าวเสร็จแล้วก็ไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนแม่หน่อย” แม่ของจงเฟยเคาะประตูไปพลางตะโกนเรียกไปพลาง