บทที่ 1200 ระเบิด

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องหนังสือในบ้าน เฉินหยางกำลังเปิดดูเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์และรายงานการตรวจร่างกายของผู้ป่วยวิกฤตรายนั้นอีกครั้ง เหวินม่านลู่ถือจานผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยเดินเข้ามา วางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

"ยังคิดเรื่องเคสนั้นอยู่อีกเหรอคะ?" เหวินม่านลู่ถามเสียงอ่อนโยน

เฉินหยางนวดหว่างคิ้วเบาๆ ชี้ไปที่ดัชนีบางตัวบนหน้าจอ "ลู่ลู่ คุณดูสิ อัตราการขจัดครีเอตินินของผู้ป่วยลดลงจนแตะเส้นแดงแล้ว อัตราการกรองของไตก็แย่จนดูไม่ได้ ค่าเอนไซม์ตับก็สูงขึ้นเล็กน้อย... นี่แสดงว่าความสามารถในการเผาผลาญและขจัดพิษของเขาเปราะบางมาก"

"ตำรับยาของผู้เฒ่าเซียว พลังยาหนักหน่วงเหมือนน้ำป่าไหลหลาก สำหรับแม่น้ำใหญ่ น้ำป่าอาจช่วยชะล้างตะกอนได้ แต่สำหรับสระน้ำที่เขื่อนใกล้จะพังและน้ำแห้งขอด การที่น้ำป่าไหลทะลักลงมา ผลลัพธ์อาจไม่ใช่การขุดลอกคลอง แต่เป็นการพังทลายอย่างสมบูรณ์"

เหวินม่านลู่มองสีหน้าเคร่งเครียดของเฉินหยาง รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริง "แล้วตอนกลางวันในห้องควบคุม ทำไมคุณถึงไม่ชี้แจงให้ชัดเจนกว่านี้ล่ะคะ?"