บทที่ 1201 ขอน้อมรับคำชี้แนะ

ทางเดินหน้าห้องผู้ป่วย อากาศหยุดนิ่งราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง แม้แต่เวลาก็ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งอยู่ในความเงียบงันที่ชวนให้ขาดใจนี้

แสงไฟสีขาวซีดสาดส่องลงมาจากเหนือศีรษะ ทาบทับเงาของทุกคนให้ยืดยาวและบิดเบี้ยว ราวกับเป็นภาพสะท้อนความร้อนรนภายในจิตใจ

เซียวจิ่งอวิ๋นยืนอยู่ลำพัง แผ่นหลังที่เคยยืดตรงบัดนี้งุ้มลง ราวกับรูปปั้นหินที่แก่ชราลงไปสิบปีในชั่วพริบตา พลังชีวิตและจิตวิญญาณทั้งหมดถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

เขาไม่ใช่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการแพทย์ที่บัญชาการรบในสนามสอบและอ้างอิงคัมภีร์ได้อย่างฉะฉานท่ามกลางความเคารพยำเกรงอีกต่อไป ในเวลานี้ เขาเป็นเพียงชายชราผู้หวาดกลัวที่ทำได้เพียงมองดูผลจากการตัดสินใจผิดพลาดของตนเอง ที่เกือบจะผลักคนไข้ลงสู่เหวแห่งความตาย

เขาและเฉินหยางได้รับแจ้งข่าวและมาถึงโรงพยาบาลไล่เลี่ยกัน แต่เขากลับทำได้เพียงยืนดูอยู่เหมือนคนนอก ผ่านกระจกที่เย็นเฉียบ มองดูเฉินหยางงัดทุกวิชาความรู้ออกมาใช้ในห้องนั้น เพื่อกู้สถานการณ์วิกฤตที่เขาเป็นคนก่อขึ้นให้กลับคืนมาอย่างยากลำบาก ทุกวินาทีแห่งการรอคอย เหมือนถูกย่างสดอยู่บนกองไฟ