บทที่ 1257 ตำรับลับกลางป่าเขา (ตอนจบ)

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าเหลยลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้าน สักพักก็กลับออกมาพร้อมกล่องไม้เก่าๆ หนึ่งใบและโถดินเผาเล็กๆ อีกหนึ่งโถ

เมื่อเปิดกล่องไม้ ภายในบรรจุเข็มลักษณะพิเศษหลายสิบเล่ม ตัวเข็มหนากว่าเข็มฝังเข็มทั่วไปเล็กน้อย ตรงกลางกลวง ปลายเข็มมีรูเล็กๆ อยู่ด้านข้าง เข็มถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีเป็นเงาวาวสีดำขลับ

"นี่คือ 'เข็มยา' หรือ 'เย่าเจิน'"

ผู้เฒ่าเหลยหยิบออกมาเล่มหนึ่ง "เข็มเป็นแบบสั่งทำพิเศษ ข้างในอัดแน่นด้วยผงยาที่ฉันปรุงเอง"

พูดจบแกก็เปิดโถดินเผา ข้างในเป็นผงละเอียดสีน้ำตาลเทา ส่งกลิ่นหอมฉุนซับซ้อน พอแยกแยะได้ว่ามีกลิ่นชะมดเชียง (เส้อเซียง), อบเชย (โร่วกุ้ย), กำยาน (หรู่เซียง), มดยอบ (ม่อเย่า), โหราเดือยไก่ (ชวนอู), โหราเดือยไก่ป่า (เฉ่าอู) ที่ผ่านการปรุงยาแล้ว, แสลงใจ (หม่าเฉียนจื่อ) และยังมีกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรบางอย่างที่ระบุไม่ได้ปนอยู่ด้วย