บทที่ 1259 ต่างคนต่างคิด

คืนสุดท้ายของการเดินทางเยือนอำเภอชิงหลิน ทีมของเฉินหยางไม่มีใครข่มตานอนหลับได้ลง

"เข็มยา" (เย่าเจิน) และ "รมยาไฟสายฟ้า" (เหลยฮั่วจิ่ว) อันดิบเถื่อนแต่ทรงพลังของผู้เฒ่าเหลยเมื่อตอนกลางวัน เปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบเปิดประตูบานใหม่แห่งการรักษาภายนอกของแพทย์แผนจีนให้พวกเขาได้ประจักษ์

ความตื่นเต้น ความตกตะลึง การขบคิด และความกังวล... อารมณ์หลากหลายปะทุขึ้นในใจของทุกคน

ภายในห้องพักของบ้านพักรับรอง แสงไฟสลัวส่องสว่าง

จวงฉี่เหวินฟุบอยู่กับโต๊ะ ปลายปากกาขีดเขียนลงบนสมุดบันทึกเสียงดังแกรกกราก พยายามเรียบเรียงสิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน ได้รู้สึก และได้คิดในวันนี้ออกมาเป็นข้อๆ อย่างเป็นระบบ