บทที่ 127: จะให้ฉันกลับมาแล้วช่วยจัดยาให้หน่อยไหม?

เช้าตรู่วันหนึ่ง เฉินหยางก็ออกเดินทางพร้อมกับจงเฟย กลับไปยังอำเภอเจียหลิน ครั้งนี้จงเฟยขับรถมา เฉินหยางก็ไม่ต้องไปขึ้นรถบัสที่สถานีขนส่งแล้ว เถาอิงก็เอาของให้เฉินหยางมาไม่น้อยเลย

ตอนกลางคืนทำซาลาเปาไส้เล็กแช่แข็งไว้ ตอนเช้าก็ใช้กล่องห่ออย่างดี แถมยังใส่ถุงน้ำแข็งอีกด้วย ยังมีซอสพริกกับซอสมะเขือเทศของที่บ้านอีกด้วย ล้วนเป็นเถาอิงที่ทำเอง ตอนนี้จงเฟยกับเฉินหยางพักอยู่ด้วยกัน ตอนเช้าถ้าตื่นเช้าหน่อย อาหารเช้าก็จะทานที่บ้าน ส่วนมื้อเย็นโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นเฉินหยางที่ทำ

เพราะออกเดินทางค่อนข้างจะเช้า ตอนที่มาถึงอำเภอเจียหลินก็เพิ่งจะสิบโมงครึ่ง อำเภอเล็กๆ ที่จอดรถกลับหาไม่ยาก จงเฟยก็หาที่จอดรถใต้ตึกที่พักเช่าได้เรียบร้อย สองคนเพิ่งจะเข้าประตู ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา หน้าจอแสดงเบอร์โทรเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักของเมืองจินเจียง

เฉินหยางดูแล้วไม่ใช่เบอร์เสมือนจริง และก็ไม่เหมือนกับพวกขายของ ก็เลยรับสาย

“ฮัลโหลครับ ทำอะไรครับ?”