บทที่ 126: อ๊าาาา...

“หยางหยางตอนนี้ถึงกับมีอนาคตขนาดนี้”

กลับมาถึงบ้าน แม่ของจงเฟยถึงได้ถอนหายใจออกมากล่าว เธอก็ไม่อยากจะพูดอะไรกับพี่น้องอีกสองคนมากนัก เพราะอย่างไรเสียเถาอิงก็อยู่ตรงหน้า แม่ของจงเฟยเรียนรู้ที่จะพูดจายั่วยวนแบบสองคนนั้นไม่ได้

ที่ทำให้แม่ของจงเฟยถอนหายใจก็คือ เฉินหยางไม่เพียงแต่จะฝีมือสูง ดูเหมือนว่าเส้นสายก็ยอดเยี่ยมไม่เบาเลย หลานชายของคุณปู่เหวินอะไรนั่นหน้าตาก็ใหญ่มากแล้ว สามารถทำให้หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลจินเจียงให้เกียรติได้ ย่อมต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เพราะลูกชายทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล ดังนั้นแม่ของจงเฟยจึงเข้าใจเรื่องบางอย่างของโรงพยาบาลมากกว่าคนอื่นอยู่บ้าง

หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลระดับสามเอ นั่นยอดเยี่ยมอย่างยิ่งแล้ว สำหรับอาชีพแพทย์แล้ว หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลระดับสามเอ นั่นก็คือจุดสูงสุดที่หมอคนหนึ่งจะสามารถไปถึงได้แล้ว เป็นยอดพีระมิดอย่างแท้จริงแล้ว ส่วนที่มีชื่อเสียงโด่งดังกว่านี้อีกหน่อย ในวงการมีอิทธิพลอะไรพวกนั้น หากจะพูดถึงสถานะแล้ว อันที่จริงก็คือแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ หัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลไหนสักแห่ง หรือศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยประเภทหนึ่ง

ในด้านตำแหน่ง ยากที่จะมีการยกระดับอะไรได้อีกแล้ว สถานะก็ขึ้นอยู่กับชื่อเสียงและระดับของโรงพยาบาล สำหรับแม่ของจงเฟยแล้ว หากลูกชายของเธอก่อนเกษียณสามารถไต่เต้าไปถึงตำแหน่งหัวหน้าแผนกได้ เธอก็รู้สึกว่าควันเขียวลอยขึ้นจากสุสานบรรพบุรุษแล้ว