บทที่ 125: เผลอหลุดปากไปโดยไม่ทันระวัง

“หยางหยางเก่งจริงๆ เลยนะ!” “ใช่แล้ว จบเร็ว เรียนรู้ที่โรงพยาบาลมาหลายปี ก็ไม่เหมือนกันจริงๆ”

เมื่อมองดูพวกเฉินหยางเดินออกจากห้องผู้ป่วย ป้าๆ ทั้งสองก็ถอนหายใจออกมาอีกระลอกหนึ่ง

พวกเฉินหยางตามซุนโหย่วฉวนไป ไปดื่มชาที่ห้องทำงานของซุนโหย่วฉวนอยู่พักหนึ่ง ทันทีที่เดินออกจากห้องผู้ป่วย เฉินหยางก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ พร้อมกันนั้นตรงหน้าก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมา ก็ได้รับหีบสมบัติทองคำมาหนึ่งใบ เรื่องนี้ทำให้เฉินหยางประหลาดใจอย่างยิ่ง

อัตราการดรอปของหีบสมบัติไม่ใช่หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เฉินหยางก็ไม่คิดว่าครั้งนี้จะสามารถได้รับหีบสมบัติทองคำมาอีกใบหนึ่ง นับๆ ดูแล้วผู้ป่วยที่เฉินหยางดูที่เมืองหลวงของมณฑล บวกกับทางฝั่งมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล ก็ยังไม่ถึงสิบคน ก็ได้รับหีบสมบัติทองคำใบที่สามแล้ว

อัตราการดรอปของหีบสมบัติสูงกว่าตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินเสียอีก เฉินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบว่าดูเหมือนว่าอัตราการดรอปของหีบสมบัติจะเกี่ยวข้องกับอาการป่วยของผู้ป่วยด้วย หากอาการป่วยค่อนข้างจะซับซ้อน อัตราการดรอปของหีบสมบัติก็จะสูงขึ้นหน่อย ก็คล้ายกับการเล่นเกมที่ข้ามเลเวลไปตีมอนสเตอร์ ข้ามเลเวลไปตีมอนสเตอร์ ค่าประสบการณ์ก็จะสูง พร้อมกันนั้นอัตราการดรอปอุปกรณ์สมบัติอะไรทำนองนั้นก็จะสูงขึ้นหน่อย