บทที่ 147: ความแตกต่างที่ชัดเจน

รอจนครอบครัวผู้ป่วยออกจากห้องตรวจไปแล้ว หลี่จื่อหยางกับโจวชิงหัวก็ยังไม่ทันจะได้สติกลับมา โรคแบบนี้ ก็ถูกเฉินหยางดูจบไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

พ่อแม่ของเด็กก่อนหน้านี้พาลูกไปทำการตรวจอยู่ทุกที่ ค่าตรวจก็เสียไปหลายหมื่นแล้ว ตอนนี้ใบสั่งยาที่เฉินหยางสั่ง รวมๆ แล้วก็แค่ไม่กี่สิบหยวนเองล่ะมั้ง ถึงแม้ผู้ป่วยเด็กจะยังไม่ได้กินยา แต่พวกหลี่จื่อหยางกับโจวชิงหัวและเจียงตงเฟยสามคนก็รู้ดีว่า การวินิจฉัยนี้ของเฉินหยางไม่มีปัญหาอะไร

โรคนี้หากมองในมุมของแพทย์แผนจีนแล้ว ก็ไม่ได้ยากจริงๆ แพทย์แผนจีนที่มีประสบการณ์อยู่บ้างเล็กน้อยก็สามารถรักษาให้หายได้ โรคบางอย่างดูแล้วแปลก วางไว้ในมุมของแพทย์แผนตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งจะหาได้ยาก ถึงขนาดหาที่มาของโรคได้ยาก แต่เมื่อวางไว้ในมุมของแพทย์แผนจีนแล้วกลับง่ายมากจริงๆ

เหมือนกับที่เฉินหยางพูดเมื่อครู่ โรคแปลกส่วนใหญ่เกิดจากเสมหะ ขอเพียงเป็นคนที่พอจะมีความเข้าใจในแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง ก็จะสามารถฟังคำอธิบายเมื่อครู่ของเฉินหยางเข้าใจได้ หลายครั้งที่ไม่เข้าใจ ก็เป็นเพียงเพราะเข้าไม่ถึงประตูเท่านั้น

เหมือนกับ “เสมหะ” ที่แพทย์แผนจีนพูดถึงนี้ คนที่ไม่เข้าใจแพทย์แผนจีน เมื่อได้ยินคำว่า “เสมหะ” โดยไม่รู้ตัวหรือจะพูดได้ว่าความเข้าใจแรก นั่นก็คือเสมหะที่ทุกคนพูดถึงกันปกติ ไอ มีเสมหะ แต่ในทางการแพทย์แผนจีนแล้ว “เสมหะ” นี้ที่พูดถึงไม่ได้หมายถึงแค่เสมหะที่มีเสมหะตอนไอเท่านั้น เสมหะที่พูดถึงในทางการแพทย์แผนจีนหมายถึงปัจจัยอย่างลมปราณพิษทั้งหกจากภายนอก อาหารการกินที่ไม่เหมาะสม อารมณ์กระตุ้น การทำงานหนักเกินไปการหมกมุ่นในกามารมณ์ เป็นต้น ส่งผลกระทบต่อการเผาผลาญของเหลวในร่างกาย ทำให้ของเหลวในร่างกายหยุดนิ่งกลายเป็นเสมหะ