บทที่ 155: เฉินหยางคารวะอาจารย์อีกครั้ง

“ขอบคุณครับศาสตราจารย์เหอ แต่ผมยังคงอยากจะปรึกษากับศาสตราจารย์อู๋ก่อนครับ” เฉินหยางกล่าวอย่างสุภาพ

อยู่ที่ตำบลจี้ผิงมาหลายปี แถมยังถูกหวังหย่าแทงข้างหลังอีกด้วย เฉินหยางเติบโตขึ้นมากแล้ว ไม่ได้ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ได้ง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อนจริงๆ และก็ทะนุถนอมโอกาสบางอย่างมาก แต่เช่นเดียวกัน เพราะช่วงเวลาที่ตกต่ำมาหลายปี เฉินหยางก็ยิ่งเข้าใจถึงความกตัญญูมากขึ้น

เหมือนกับที่มีต่อเกาหมิงเสวี่ยน มีระบบอยู่ ด้านการแพทย์ เฉินหยางก็ไม่ได้ต้องการอาจารย์จริงๆ อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาหรืออาจารย์ สำหรับเฉินหยางแล้วก็เป็นเหมือนเส้นสายมากกว่า การเรียนต่อโทก็เป็นเพียงเพื่อต้องการวุฒิการศึกษา ไม่ใช่เพื่อที่จะเรียนรู้อะไรมากมาย

แต่เฉินหยางกลับซาบซึ้งใจในตัวเกาหมิงเสวี่ยนมาก ในช่วงเวลาที่ตกต่ำ มีคนสามารถช่วยคุณได้สักครั้ง นั่นคือบุญคุณที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว ม้าพันลี้มีอยู่เสมอ แต่ป๋อเล่อนั้นหาได้ยาก หากไม่มีผู้มีพระคุณคอยช่วยเหลือ หรือจะพูดได้ว่าโชคไม่ดี อัจฉริยะมากมายเท่าไหร่ก็จะถูกฝังกลบ

เกาหมิงเสวี่ยนคือผู้มีพระคุณคนแรกของเฉินหยาง ส่วนอู๋เย่าหลินก็คือคนที่สอง ถึงแม้เหอเวินเหลียงจะรับศิษย์เฉินหยางจะใจอ่อนมาก แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะเพราะใจอ่อน แล้วจะไม่สนใจความคิดและความรู้สึกของอู๋เย่าหลินได้