บทที่ 156: อยู่ต่ออีกสักสองสามวันเถอะ

เมื่อมองดูเฉินหยางรินชาคารวะให้อู๋เย่าหลิน หัวใจของเหอเวินเหลียงก็กำลังหลั่งเลือด ต้นกล้าที่ดีขนาดนี้ ถึงกับกลายเป็นศิษย์ของอู๋เย่าหลินไปแล้ว ทำไมตนเองถึงไม่รู้จักเฉินหยางให้เร็วกว่านี้

พอมาถึงวัยของอู๋เย่าหลินและเหอเวินเหลียงแล้ว สามารถรับศิษย์ที่ดีได้สักคน ก็ดีใจยิ่งกว่าเรื่องอะไรเสียอีก ผู้เล่นสายโกงอย่างเฉินหยาง ในสายตาของอู๋เย่าหลินและเหอเวินเหลียงแล้ว นั่นคืออัจฉริยะที่พานพบได้แต่ไม่อาจแสวงหาได้ ไม่อย่างนั้นครั้งก่อนเหอเวินเหลียงก็คงจะไม่เพราะเฉินหยางถึงกับไปที่อำเภอเจียหลินเป็นพิเศษ

ไหนว่าสัญญากันไว้ครึ่งปี วันนี้เหอเวินเหลียงก็พอดีไม่มีอะไรทำ ก็เลยบอกว่าจะมาเดินเล่นที่นี่ที่อู๋เย่าหลินหน่อย หาเพื่อนเก่าคุยเล่น ไม่คิดว่าเฉินหยางจะพอดีลาหยุดกลับมา โชคร้ายจริงๆ

อู๋เย่าหลินรับศิษย์ ยังจะมารับต่อหน้าตนเองอีก นี่สำหรับเหอเวินเหลียงแล้ว เหมือนกับคนที่ตนเองชอบแต่งงานแล้วมาหาเขาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวจะมีความแตกต่างอะไร? แน่นอนว่า เหอเวินเหลียงอายุมากแล้ว แต่ก็โดยรวมแล้วก็คือความรู้สึกประมาณนี้นี่แหละ

“ฮ่าๆๆ ดี”