บทที่ 157: รุ่นพี่เฉินหยางช่วยดูโรคให้ผมหน่อยสิครับ

ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลหาได้ง่ายมาก เฉินหยางก็หาเจอได้ง่ายๆ คนในห้องสมุดมีไม่น้อยเลย แต่กลับเงียบมาก

เกาอิ่งชูส่งตำแหน่งให้เฉินหยาง ทั้งสองคนอยู่ที่ห้องอ่านหนังสือชั้นสาม ที่นั่งข้างหน้าต่าง เฉินหยางมาถึงชั้นสาม ก็หาเกาอิ่งชูและเหวินมั่นลู่เจอได้ง่ายๆ

ตอนนี้คนในห้องสมุดมีไม่น้อยเลย ที่นั่งโดยพื้นฐานแล้วก็เต็มหมดแล้ว แต่มีเพียงที่นั่งสองข้างของเหวินมั่นลู่กับเกาอิ่งชูที่ว่างอยู่ ตอนที่เฉินหยางยังไม่ทันจะเข้ามาใกล้ ก็สังเกตเห็นว่าห่างออกไปไม่ไกลก็มีนักศึกษาชายแอบมองมาทางฝั่งเหวินมั่นลู่กับเกาอิ่งชูอยู่เป็นระยะๆ เห็นได้ชัดว่าแอบมองอยู่เป็นระยะๆ แต่กลับไม่กล้าที่จะเข้ามาใกล้

นี่บางทีอาจจะเป็นที่คนพูดกันว่า ขอบเขตสูงสุดของความชอบก็คือความรู้สึกต่ำต้อยล่ะมั้ง เฉินหยางเดินมาอยู่ข้างๆ เหวินมั่นลู่กับเกาอิ่งชู ดึงเก้าอี้ว่างข้างๆ ออกมานั่งลง ก็ดึงดูดสายตาของนักศึกษาชายไม่น้อยเลยทันที

“พี่เฉินหยางคะ”