บทที่ 165: เฉินหยางและเหวินฮ่าวตง

เฉินหยางยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองคนก็เข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน โจวชิงหัวกลับยังคงพูดอยู่ข้างๆ “นายก็เหมือนกันนะ เมื่อคืนก็ไม่บอกสักคำ คิดจะลอบโจมตีรึไง?”

“เมื่อคืนหัวหน้าห้องไม่ใช่ว่าไม่ให้โอกาสคนอื่นพูดหรอกเหรอ?” เฉินหยางยิ้มกล่าว อันที่จริงต่อจางข่าย เฉินหยางก็แทบจะไม่มีความประทับใจแล้ว ความขัดแย้งสมัยเรียน ผ่านไปหลายปีขนาดนี้ ก็จางไปนานแล้ว แต่เมื่อคืนงานเลี้ยง แทบจะกลายเป็นเวทีของจางข่ายคนเดียว ก็มีแต่จางข่ายคนเดียวที่อวดเบ่ง

“นั่นก็จริง”

โจวชิงหัวก็ยิ้มเช่นกัน กล่าวอย่างเขินอาย “เฉินหยาง ขอโทษจริงๆ นะ เมื่อคืนตอนเลิกงาน จางข่ายเอาแต่จะลากฉันไปด้วยกัน ฉันไม่มีทางเลือกแล้วถึงได้บอกเรื่องที่เราจะไปกินข้าวด้วยกัน”

“ไม่เป็นไร”