บทที่ 173: ประตูแห่งศาสตร์การแพทย์

เมื่อพูดถึงแต่ เฉินหยางก็หยุดไปครู่หนึ่ง แต่กลับไม่ได้พูดต่อ แต่กลับเปลี่ยนหัวข้อ แล้วกล่าว “เมื่อก่อนตอนที่ผมอยู่ที่โรงพยาบาลสถานีอนามัยตำบลจี้ผิง มีหมอเก่าคนหนึ่งเคยบอกกับผมว่าหมอในปัจจุบันอันที่จริงสามารถแบ่งออกเป็นสามประเภท...”

“ประเภทแรกคือไม่มีความสามารถอะไรเลยในการหาเงิน เรียนแพทย์ก็เพื่อที่จะแสวงหาผลกำไรมหาศาลอย่างเดียว ไม่ถามถึงฝีมือแพทย์ ก็คิดแต่ว่าจะใช้วิธีไหนถึงจะหาเงินได้ ฉวยโอกาสไปวันๆ จิตใจก็อยู่แต่กับการหาเงิน...”

“อีกประเภทหนึ่งคือมีความสามารถ อาศัยความสามารถในการหาเงิน ทั้งสามารถรักษาโรคของผู้ป่วยให้หายดีได้ และก็สามารถหาเงินได้ เลี้ยงดูครอบครัว”

“ประเภทที่สามก็คือมีใจเพื่อการรักษาโรคช่วยคนอย่างเดียว แพทย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งปวงประชา เรียนแพทย์ก็เพื่อผู้ป่วย มีความจริงใจในวิชาชีพแพทย์...”

“ดังนั้น ตอนนั้นที่ผมอยู่ที่โรงพยาบาลสถานีอนามัยตำบล หมอเก่าท่านนั้นก็จำกัดไม่ให้ผมสั่งยาให้ผู้ป่วยส่งเดช” เฉินหยางกล่าวอย่างช้าๆ “เขาสอนผมว่า เป็นหมอ รักษาโรคไม่หายไม่อายหรอกนะ ที่น่าอายคือรักษาโรคไม่หาย แถมยังคิดจะหาเงินอีก เป็นหมอห้ามเป็นหมอที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเด็ดขาด ถึงแม้จะอยากจะหาเงิน ก็ต้องเป็นหมอที่สามารถรักษาโรคได้และสามารถหาเงินได้”