บทที่ 174: น่ากลัวถึงเพียงนี้

“กลับมาที่เรื่องราวของเพื่อนร่วมรุ่นของผมเมื่อครู่...”

เฉินหยางก็เล่าบทสนทนาในตอนนั้นของตนเองกับเจียงตงเฟยให้ฟังอีกครั้งหนึ่ง วินิจฉัยอย่างไร ใช้ยาอย่างไร

“ช่วงนี้ ผมที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็ได้รักษาผู้ป่วยไปไม่น้อยเลย ในนั้นที่ทำให้ผมรู้สึกสะท้อนใจที่สุดก็มีอยู่หลายเคส วันนี้ผมก็จะมาเล่าให้ทุกคนฟังเช่นกัน” ต่อมาเฉินหยางก็เคาะบนคอมพิวเตอร์สองที เริ่มบรรยายให้ทุกคนฟังถึงโรคสมาธิสั้นของน้องชายเกาอิ่งชู และลูกชายของหม่าเถี่ยหลง รวมถึงอาการป่วยของเด็กหนุ่มที่ส่ายหัวไม่หยุดที่เจอหลังจากนั้น

อาการป่วยทั้งสามนี้ล้วนมีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คืออาการป่วยเมื่อวางไว้ในแพทย์แผนจีนแล้วอันที่จริงก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร แต่ผู้ป่วยและญาติผู้ป่วยไปหาหมอแผนตะวันตกมาไม่น้อยแต่กลับตรวจไม่พบปัญหา หาที่มาของโรคไม่เจอ ทำการตรวจไปไม่น้อย เงินก็เสียไปไม่น้อย อาการป่วยกลับไม่มีความคืบหน้าเลย แต่เมื่อวางไว้ในแพทย์แผนจีน กลับเป็นเพียงแค่อาการป่วยง่ายๆ หลังจากใช้ยาไปแล้วก็มีผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว

อีกอย่างอาการป่วยทั้งสามนี้ก็ล้วนจัดเป็นอาการป่วยที่ค่อนข้างจะแปลกประหลาด ก็ง่ายที่จะกระตุ้นความสงสัยใคร่รู้ของเพื่อนนักศึกษา ตอนที่เฉินหยางบรรยาย เพื่อนนักศึกษาหลายคนก็ฟังอย่างเพลิดเพลิน