บทที่ 197: น้ำตาสองสายที่รินไหล

“ถ้าใช้ซี่ซินในรูปแบบยาผง ปริมาณยาไม่ควรเกินหนึ่งเฉียน แต่ถ้าเป็นยาต้ม ก็ต้องดูการจับคู่ตัวยาและกลุ่มอาการของโรคที่ต้องการรักษา”

เฉินหยางอธิบาย: “ฟู่จื่อเองก็มีข้อจำกัดด้านปริมาณยา แต่เมื่อต้องเผชิญกับภาวะหยางหลุดลอยขั้นวิกฤต ปริมาณยาสามารถใช้ได้ถึง 150 กรัม หรืออาจจะมากกว่านั้น”

“คนไข้มีเสมหะเย็นและความชื้นตกค้าง ปริมาณยาต้องมากหน่อย ถึงจะสามารถอบอุ่นปอดเพื่อสลายของเหลวที่ตกค้างและขับเสมหะออกมาได้ มิเช่นนั้นก็จะกลายเป็น ‘โรคหนักยาเบา’ เสมหะเก่าเก็บนี้ก็จะยังคงสลายไปไม่ได้อยู่ดี”

พูดจบ เฉินหยางก็สั่งยาเสร็จเรียบร้อย ลงชื่อและประทับตรา แต่เขากลับไม่ได้ยื่นใบสั่งยาให้คนไข้ แต่ส่งให้หลี่เฮ่าเฟยที่อยู่ข้างๆ แทน

“เฮ่าเฟย นายพาคุณตาไปรับยา แล้วแจ้งกับห้องยา จากนั้นให้ห้องยาของโรงพยาบาลเราช่วยต้มยาให้ แล้วให้คุณตาทานยาที่โรงพยาบาลเลย”