บทที่ 456: พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาแล้ว

หลังจากส่งเหวินฮ่าวตงไปแล้ว อี้เกาป๋อนั่งเงียบอยู่ในห้องทำงานอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดหมายเลขออกไป

โทรศัพท์ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว เสียงของเจิงอันเฟิงดังออกมา “ฮัลโหล ใช่เกาป๋อหรือเปล่า?”

อี้เกาป๋อใช้โทรศัพท์ในห้องทำงานโทรหาเจิงอันเฟิงก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว ที่ปลายสายเจิงอันเฟิงเห็นหมายเลขโทรศัพท์ ก็เดาได้ว่าเป็นอี้เกาป๋อ

“ท่านอาจารย์ครับ ผมเองครับ”

อี้เกาป๋อสูดหายใจเข้าลึก แล้วกล่าว “ท่านอาจารย์ครับ ผมขอโทษท่านด้วยครับ”