บทที่ 479: สวินเจียหง

สนามบินเมืองจินเจียง ทังเส้าเหวยลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมาอย่างช้าๆ

เมื่อเดินออกจากสนามบิน เขาก็ยืนอยู่ที่ทางออก ตะลึงงันไปชั่วขณะ

จะว่าไปแล้ว การกลับมาจากต่างถิ่น อารมณ์ควรจะดีถึงจะถูก ดังคำกล่าวที่ว่า สวยไม่สวย น้ำบ้านเกิด, สนิทไม่สนิท คนบ้านเดียวกัน พอกลับถึงบ้านแล้ว ในใจจะมีความรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

แต่ตอนนี้ ทังเส้าเหวยไม่มีทั้งความผ่อนคลายและอารมณ์ดี กลับรู้สึกไม่รู้ว่าตนเองควรจะไปทางไหนดี

ตอนนี้คนทั้งแผนกรู้กันหมดแล้วว่าเขาไปศึกษาต่อที่ปักกิ่ง แต่เพิ่งจะนานเท่าไหร่ เขาก็กลับมาแล้ว ขอเพียงแค่เป็นคนตาดี ก็สามารถดูออกได้ว่าเขาส่วนใหญ่คงจะถูกคนไล่กลับมา