บทที่ 504: บทละครในใจของเจิงอวิ๋นฮุย

เฉินหยางกำลังวิดีโอคอลอยู่กับที่บ้าน

“ทำไมไม่คุยกับพ่อล่ะลูก”

เฉินหยางมองดูวิดีโอ ฮันฮันทำหน้าบึ้งตึง จ้องมองโทรศัพท์ไม่พูดอะไร เฉินหยางถามเธอก็ไม่พูด ให้เรียกพ่อ เธอก็ไม่เรียก

“ก็คงจะเคืองที่ลูกไปนานขนาดนี้แล้วไม่กลับมานั่นแหละ” เถาอิงยิ้มแล้วกล่าว “เด็กอนุบาลคนอื่นเลิกเรียน ไม่แม่มารับ ก็พ่อมารับ”

“คุณย่าไปรับก็มีเยอะแยะนี่ครับ” เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “อีกสักพักพ่อก็จะกลับไปแล้ว”