บทที่ 505: แผลเปื่อยที่นิ้วเท้า

วันนี้เหวินมั่นลู่ขับรถมาที่โรงพยาบาล

หลังจากจอดรถที่ลานจอดรถกลางแจ้งของโรงพยาบาลแล้ว เธอก็เดินไปยังทิศทางของแผนกฉุกเฉิน

บนพื้นที่ว่างข้างอาคารผู้ป่วยนอก เด็กๆ สองสามคนกำลังหัวเราะหยอกล้อกันอยู่ เหวินมั่นลู่เดินไปพลาง บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มมองไปพลาง ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฮันฮันขึ้นมา

อันที่จริงก่อนหน้านี้จะบอกว่าเธอชอบเด็กก็ไม่ได้ จะบอกว่าเกลียดเด็กก็ไม่ได้ ที่บ้านถึงแม้จะมีพี่ชายหลายคน แต่ก็ไม่มีใครได้เรื่องสักคน แม้แต่เหวินฮ่าวเสวียที่อายุมากที่สุดตอนนี้ก็ยังไม่แต่งงาน มีแค่แฟน ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ต้องพูดถึง

เพราะที่บ้านไม่มีเด็ก โอกาสที่เธอจะได้สัมผัสกับเด็กจึงมีไม่มากนัก ฮันฮันกลับเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เธอได้สัมผัส ตอนแรกเธอก็เป็นเพียงเพราะฮันฮันเป็นเด็กผู้หญิง น่ารักมาก ปากก็หวาน ไม่ได้รังเกียจเธอ ก็เหมือนกับที่ไม่รังเกียจเฉินหยาง