บทที่ 513: มอบผู้ป่วยให้เฉินหยางเถอะ

“ในการทำงานต้องรู้จักวิธีการและรูปแบบ ต้องยืดหยุ่นปรับเปลี่ยนได้ ไม่ใช่แค่กับผู้ป่วยเท่านั้น กับแพทย์รุ่นน้องก็เช่นกัน ต้องมีความอดทนในการสอนให้มากกว่านี้”

ซือเจิ้นหัวมองเริ่นหงโป กล่าวอย่างมีความหมายแฝง

ให้ตายสิ เฉินหยางเป็นคนที่ข้าอุตส่าห์ชักชวนมาได้แท้ๆ คืนนั้นข้าถึงกับต้องคอยทำหน้ายิ้มแย้ม พูดจาดีๆ แต่แกกลับดีนะ เรื่องขี้ประติ๋วก็ยังจะมาเบ่ง?

ซือเจิ้นหัวในฐานะหมอฉุกเฉินเก่าแก่ ไม่ต้องเดาก็เข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ถ้าเป็นหมอคนอื่น ก็ยังอาจจะเป็นเพราะฝีมือไม่พอทำผิดพลาดไป เริ่นหงโปในฐานะแพทย์อาวุโสจะดุด่าสักสองสามประโยคก็ไม่มีอะไร ที่โรงพยาบาล หมอเด็กๆ ถูกด่านั้นมันไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาหรือ?