บทที่ 514: อาการชักเกร็ง

“คุณหมอเฉินครับ ขอโทษด้วย”

พอผู้ป่วยเห็นเฉินหยาง ก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง “พวกเราก็พยายามดูเวลาอยู่นะครับ ไม่คิดว่าหัวหน้าเริ่นจะมาเช้าขนาดนี้”

ถึงแม้ว่าเฉินหยางจะเพียงแค่บอกให้ผู้ป่วยไปตากแดดให้มากหน่อย ไม่ได้พูดอะไรอื่น แต่ในสายตาของผู้ป่วยแล้ว อีกฝ่ายก็มีความหวังดี เมื่อครู่สีหน้าของหัวหน้าเริ่นไม่ดี เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธอยู่

“ไม่เป็นไรครับ เมื่อครู่เจอหัวหน้าเจิ้นหัวของเรา ท่านได้สั่งการไว้ว่า ต่อไปคุณก็เป็นผู้ป่วยของคุณหมอเฉินแล้ว ให้คุณหมอเฉินเป็นผู้รับผิดชอบ ทางฝั่งหัวหน้าเริ่นไม่ต้องไปสนใจแล้วครับ” เกาจิ่งอวิ๋นที่เดินตามมาด้วยกันยิ้มแล้วพูดกับผู้ป่วยและญาติผู้ป่วย

“อ้าว...”