บทที่ 515: การให้เกียรติซึ่งกันและกัน

วันพุธ ตอนเช้าหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เฉินหยางกับเหวินมั่นลู่ก็มาที่มหาวิทยาลัยด้วยกัน ไปที่ห้องทำงานของถังจวินเหลียงก่อน ตอนที่ทั้งสองคนมาถึง เจิงอวิ๋นฮุยก็มาถึงแล้ว กำลังพูดคุยอยู่กับถังจวินเหลียง

“เสี่ยวเฉินกับลูลู่มาแล้ว”

ถังจวินเหลียงยิ้มทักทาย เมื่อเทียบกับความสงบนิ่งตอนที่เจอเฉินหยางครั้งแรก ครั้งนี้เขาดูจะกระตือรือร้นขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด บนใบหน้ามีรอยยิ้ม

ก็เป็นอย่างที่เจิงอวิ๋นฮุยบ่นพึมพำในใจก่อนหน้านี้ คนที่มีความสามารถ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ก็ย่อมได้รับการยอมรับ

ถึงแม้ว่าเฉินหยางจะเป็นนักศึกษาฝึกงาน แต่ตอนนี้ก็อยู่ภายใต้ชื่อของถังจวินเหลียง ถ้านับอย่างนี้แล้ว เขาก็ถือว่าเป็นกึ่งอาจารย์ของเฉินหยางแล้ว อันที่จริง นักเรียนทุกคนที่มีคุณสมบัติที่จะได้เรียนอยู่กับถังจวินเหลียง พอออกไปข้างนอกส่วนใหญ่ก็จะนำความสัมพันธ์ของตนเองกับเขาไปอ้างอิง พูดว่าตัวเองเป็นนักเรียนของเขา พอเจอหน้าก็ย่อมต้องเรียกว่าอาจารย์อย่างแน่นอน