บทที่ 52: เป็นแขกบ้านสกุลเกา

“จงเฟย!”

เฉินหยางประหลาดใจอยู่บ้าง “ทำไมนายจู่ๆ ถึงนึกโทรหาฉันได้ล่ะ?”

“อะไรกัน โทรหาไม่ได้รึไง?” จงเฟยยิ้มถาม

“ได้แน่นอนสิ ว่างๆ ส่งวิดีโอของฮันฮันมาให้ฉันเยอะๆ ยิ่งดี” เฉินหยางยิ้มกล่าว

ช่วงนี้เฉินหยางอยู่ที่อำเภอเจียหลิน ไม่ได้เจอลูกสาว แต่จงเฟยตอนไปทำงานเลิกงาน บางครั้งก็เจอฮันฮันในหมู่บ้าน ก็จะส่งวิดีโอของฮันฮันมาให้เฉินหยางดูเป็นครั้งคราว

“ในหัวมีแต่ลูกสาวนะ”

จงเฟยยิ้มแล้วกล่าว “ดูท่าฉันก็ต้องรีบมีลูกสาวสักคนแล้วเหมือนกัน พอเห็นฮันฮันแล้ว น่ารักจริงๆ ปากเล็กๆ นั่นก็ช่างพูดช่างเจรจา”

“แน่อยู่แล้ว ก็ไม่ดูว่าเป็นลูกสาวใคร”

สำหรับเฉินหยางในตอนนี้แล้ว นอกจากเรื่องงาน ก็มีแต่ลูกสาวนี่แหละ ที่เฉินหยางอยากจะโดดเด่นขึ้นมาให้เร็วที่สุด หาโอกาสกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลให้เร็วที่สุด ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะฮันฮันนี่แหละ

“นายก็อวดไปเถอะ รีบหาแม่ใหม่ให้ฮันฮันได้แล้ว”

จงเฟยกล่าว “บางครั้งฮันฮันเห็นเด็กคนอื่นในหมู่บ้านเรียกแม่ ในแววตานี่อิจฉาเลยนะ”

เมื่อได้ฟังคำพูดของจงเฟย ในใจของเฉินหยางก็พลันหมองลง

“ไม่ใช่ว่าฉันจะว่านายนะ ถือโอกาสตอนที่ฮันฮันยังเล็กอยู่ นายรีบๆ หน่อยเถอะ เด็กก่อนสามสี่ขวบความจำยังไม่ค่อยมี โตขึ้นไปเรื่องหลายๆ อย่างก็จำไม่ได้แล้ว นายรีบหาคนใหม่ ฮันฮันจะได้เข้ากันได้ง่าย”

“รู้แล้วน่า เรื่องแบบนี้มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง?”

เฉินหยางพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นายโทรมาคงไม่ใช่เพื่อจะมาพูดเรื่องนี้กับฉันหรอกใช่ไหม?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่”

จงเฟยกล่าว “วันจันทร์หน้าพวกเราอาจจะไปถึงอำเภอเจียหลินของพวกนายแล้ว เป็นไง ดีใจไหม?”

“พวกเรา อ้ายเสวี่ยก็มาด้วยเหรอ?” เฉินหยางถาม

“นอกจากอ้ายเสวี่ยแล้ว ก็ยังมีเฝิงเสี่ยวหนานอีก”

จงเฟยพูดพลางจงใจเตือน “ฉันบอกไว้ก่อนนะ เฝิงเสี่ยวหนานไม่ใช่ว่าฉันกับอ้ายเสวี่ยยุยงนะ เป็นเจ้าตัวเขาอยากจะไปเอง ดูท่าเจ้าหนูอย่างนายเสน่ห์ไม่เบาเลยนะ”

“อย่าพูดมั่วๆ สิ”

เฉินหยางรีบกล่าว

หน้าตาของเฝิงเสี่ยวหนานจริงๆ แล้วก็ไม่เลว เฉินหยางได้เจอกับเฝิงเสี่ยวหนานมาสองครั้งแล้ว ก็เป็นคนใช้ได้ แต่เฉินหยางกลับไม่ได้มีความคิดในด้านนั้นกับเธอเลย

“ได้แล้วๆ ฉันไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว พวกนายก็แล้วแต่สะดวกแล้วกัน”

จงเฟยกล่าว “รอจนพวกเราไปถึงอำเภอเจียหลินแล้ว เจ้าบ้านอย่างนายต้องเลี้ยงข้าวนะ”

“พวกนายมาเที่ยวเล่นเหรอ หรือว่า?” เฉินหยางถาม

“ภารกิจของโรงพยาบาลน่ะสิ”

จงเฟยกล่าว “โรงพยาบาลเด็กของเราไป ก็ไม่ไปที่โรงพยาบาลอำเภอของพวกนาย ก็ไปที่โรงพยาบาลแม่และเด็ก จะไปที่ไหนกันแน่ ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกัน”

ภารกิจลงพื้นที่ช่วยเหลือชนบทแบบนี้ สำหรับแพทย์จากโรงพยาบาลระดับสูงในเมืองหลวงของมณฑลแล้ว ก็ต้องดูด้วยว่าไปที่ไหน หากไปอำเภอหรือตำบลที่สภาพแวดล้อมดี เงื่อนไขดี คนที่ไปย่อมไม่น้อย โควต้ายากที่จะแย่งชิงได้ แต่หากไปอำเภอหรือตำบลที่สภาพแวดล้อมไม่ค่อยดี เงื่อนไขแย่หน่อย ก็จะไม่มีคนแย่งกันเท่าไหร่ เหมือนกับหน่วยแพทย์ของโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก่อนหน้านี้ เดิมทีตั้งใจจะไปที่ตำบลฉีเหอ ผลคือทางตำบลฉีเหอยังไม่เต็มใจเลย

อำเภอเจียหลินขึ้นอยู่กับเมืองเฟิงไห่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเมืองจินเจียง คนที่เต็มใจจะมาย่อมไม่มากนัก จงเฟยกับอ้ายเสวี่ยและคนอื่นๆ เต็มใจจะไป คนอื่นก็ไม่มีความเห็นอะไร

“พวกนายมา ฉันต้องเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่พวกนายแน่นอนสิ” เฉินหยางยิ้ม

เฉินหยางเพิ่งจะวางสาย ก็มีคนตะโกนเรียกอยู่ไม่ไกล “เสี่ยวเฉิน”

“หัวหน้าเกาครับ”

เฉินหยางเดินเข้าไป ทักทายอย่างสุภาพ

“เสี่ยวเฉินเอ๊ย ตอนเย็นไปกินข้าวที่บ้านนะ ฉันให้คุณน้าเธอทำกับข้าวเพิ่มอีกหลายอย่างเลย” เกาเว่ยหงยิ้มกล่าว

ตอนนี้ลูกชายของเกาเว่ยหงก็ทานยามาหลายวันแล้ว ผลลัพธ์ก็ค่อนข้างจะชัดเจน สมาธิของเด็กดีขึ้นไม่น้อย ตอนนี้สามารถนั่งทานข้าวอย่างเรียบร้อยได้แล้ว เรื่องนี้ทำให้เกาเว่ยหงดีใจมาก ภรรยาของเขาถึงกับพูดมาหลายครั้งแล้ว ให้เขาชวนเฉินหยางไปทานข้าวที่บ้าน ขอบคุณเฉินหยางให้ดีๆ

“หัวหน้าเกาเกรงใจเกินไปแล้วครับ การรักษาโรคแต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นงานของผมอยู่แล้วนี่ครับ”

“คำพูดเกรงใจแบบนี้ไม่ต้องมาพูดกับฉันแล้วนะ ตอนเย็นมาทานข้าวที่บ้าน”

เกาเว่ยหงพูดอย่างไม่ให้ปฏิเสธ “ตอนเลิกงานฉันจะรอเธออยู่ที่ลานจอดรถ”

พูดจบ เกาเว่ยหงก็เดินจากไป ไม่ให้โอกาสเฉินหยางได้ปฏิเสธเลย

***

ตอนบ่าย เฉินหยางก็ได้รับหีบสมบัติมาอีกชุดหนึ่ง ค่าประสบการณ์การถามก็ใกล้จะถึงระดับสี่แล้ว สะสมมาหลายวันนี้ หีบสมบัติที่เฉินหยางสะสมไว้ก็ทะลุห้าสิบใบอีกครั้งแล้ว ตอนกลางคืนกลับไปก็สามารถเปิดหีบสมบัติได้อีกชุดหนึ่ง

สำหรับเฉินหยางในตอนนี้แล้ว นอกจากจะออกตรวจและฟาร์มค่าประสบการณ์ในวอร์ดผู้ป่วยรวมถึงอ่านหนังสือทุกวันแล้ว ก็มีการเปิดหีบสมบัตินี่แหละที่สามารถอัปเกรดระดับสกิลได้อย่างรวดเร็ว

สำหรับระบบ เฉินหยางก็ค่อยๆ มีความเข้าใจอยู่บ้างแล้ว ของบางอย่างที่เปิดได้จากหีบสมบัติดูเหมือนจะค่อนข้างจะสมดุลกัน เหมือนกับครั้งแรก ที่เปิดได้ ‘ซางหานลุ่น’ ซึ่งจัดอยู่ในประเภทอายุรกรรม ครั้งที่สองเปิดได้ ‘แปดวิธาจัดกระดูก’ และ ‘ตำรับยารักษาอาการบาดเจ็บและสมานกระดูก’ ซึ่งจัดอยู่ในประเภทศัลยกรรมกระดูกและข้อ ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเปิดได้สกิลด้านการฝังเข็มหรือไม่

เกี่ยวกับที่มาของระบบ เฉินหยางก็ไม่เคยไปคิดให้ละเอียด ของที่เกินกว่าเทคโนโลยีในปัจจุบันไปโดยสิ้นเชิงแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาคิดให้วุ่นวาย อย่างเช่นเงินที่เปิดได้จากหีบสมบัติ เฉินหยางก็ไม่เคยไปถามว่ามาจากไหน

ในวินาทีที่ระบบปรากฏขึ้นมา ของบางอย่างจะสมเหตุสมผลหรือไม่ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ระบบสามารถอัปเกรดระดับสกิลของเฉินหยางได้อย่างตามใจชอบ เรื่องเงินจะสมเหตุสมผลหรือไม่ก็ไม่จำเป็นต้องไปสงสัยอีกแล้ว หากจะพูดว่าระบบเป็นหลุมพรางจริงๆ เฉินหยางก็ไม่มีทางที่จะปฏิเสธได้

***

ตอนบ่ายเลิกงาน เฉินหยางก็มาถึงลานจอดรถ เกาเว่ยหงก็รออยู่ในรถแล้ว บีบแตรให้เฉินหยางหนึ่งที

“หัวหน้าเกาครับ”

เฉินหยางเดินเข้าไปทักทาย แล้วนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ

“ไม่ต้องเกร็ง”

เกาเว่ยหงยิ้ม สตาร์ทรถไปพลางกล่าวไปพลาง “เธอเป็นผู้มีพระคุณของบ้านเรานะ ไม่ใช่แขกทั่วไป”

“หัวหน้าเกาอย่าพูดอย่างนั้นเลยครับ” เฉินหยางเกรงใจ

อาจเป็นเพราะประสบการณ์หลายปีที่ตำบลจี้ผิง หรืออาจจะเป็นอิทธิพลบางอย่างของอาหลิว ถึงแม้จะได้รับระบบมาแล้ว เฉินหยางก็คอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า เหลิงไม่ได้ ห้ามเหลิงเด็ดขาด

เมื่อมาถึงบ้านของเกาเว่ยหง เข้าประตูไป เฉินหยางก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก สาวสวยอายุยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี ผมยาวสยาย ลูกชายของเกาเว่ยหงก็นั่งอยู่ข้างๆ เธอ

“ลูกสาวฉัน เกาอิ่งชู”

เกาเว่ยหงแนะนำให้เฉินหยางรู้จัก ขณะเดียวกันก็พูดกับเกาอิ่งชูว่า “เฉินหยาง เป็นหมอแผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลอำเภอเรา สองสามวันนี้ที่ฉีฉีอาการดีขึ้นได้ ก็ต้องขอบคุณเฉินหยาง”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอเฉิน”

เกาอิ่งชูลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกมาจับกับเฉินหยางอย่างสง่างาม

“เสี่ยวเฉินมาแล้ว นั่งก่อนนะ เสี่ยวอิ่งไปรินชาให้เฉินหยางหน่อย ข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว”

ภรรยาของเกาเว่ยหงก็ออกมาจากห้องครัว ต้อนรับอย่างสุภาพ

“คุณน้าครับ ไม่ต้องเกรงใจครับ”

“เสี่ยวเฉิน นั่งก่อนนะ มาถึงบ้านแล้วก็เหมือนมาถึงบ้านตัวเอง”

พูดจบเกาเว่ยหงก็พูดกับเฉินหยางอีกว่า “ลูกสาวฉันก็เรียนแพทย์แผนจีนเหมือนกันนะ วิชาเอกแพทย์แผนจีนของมหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑล ไม่รู้ว่าพวกเธอจะเรียนโรงเรียนเดียวกันรึเปล่า”

“ผมจบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลครับ” เฉินหยางกล่าว

เกาเว่ยหงกล่าว “งั้นเธอก็เป็นรุ่นพี่แล้วสิ ยัยหนูนี่ตอนนี้ยังเรียนปริญญาโทอยู่เลย ฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล เธอก็พอจะสอนอะไรเขาได้บ้างนะ”