บทที่ 53: ฝีมือระดับเทพ

“พี่เฉินเก่งจริงๆ ค่ะ ปัญหาของน้องชายฉัน ฉันก็เคยถามหมอที่โรงพยาบาลในมณฑลแล้ว ทุกคนก็บอกว่ารักษายาก”

เกาอิ่งชูเป็นคนค่อนข้างจะเปิดเผย หลังจากที่เฉินหยางนั่งลงแล้ว เธอก็ถามนั่นถามนี่กับเฉินหยางไม่หยุด

นักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งจะเริ่มฝึกงาน ล้วนสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเรื่องราวทางคลินิกอยู่แล้ว โดยเฉพาะโรคของลูกชายเกาเว่ยหง หรือก็คือเกาฉีหัง ก็จัดเป็นเคสยากและซับซ้อนเคสหนึ่ง

เกาอิ่งชูที่เป็นผู้หญิง แถมยังเป็นสาวสวยอีกด้วย ที่โรงพยาบาลก็ย่อมจะมีความสะดวกสบายอยู่หลายอย่าง ไม่ต้องพูดถึงแพทย์หนุ่มๆ เลย แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับหัวหน้าแผนกบางคน ก็ยังต้องคอยดูแลอยู่บ้าง

สถานการณ์นี้ของเกาฉีหัง เกาอิ่งชูก็เคยถามผู้เชี่ยวชาญบางคนในโรงพยาบาลของพวกเขามาแล้วจริงๆ

“จุดเริ่มต้นแตกต่างกัน ความเข้าใจก็ย่อมแตกต่างกันไปครับ”

เฉินหยางนำการวิเคราะห์ที่เคยบอกกับสองสามีภรรยาเกาเว่ยหงไปแล้วมาพูดอีกครั้งหนึ่ง

สองสามีภรรยาเกาเว่ยหงเป็นคนนอกวงการโดยสิ้นเชิง แต่เกาอิ่งชูถึงแม้จะเรียนแพทย์แผนจีน แต่ก็เคยได้สัมผัสกับทฤษฎีแพทย์แผนจีนมาบ้างแล้ว ย่อมฟังเข้าใจโดยสิ้นเชิง

การวิเคราะห์ของเฉินหยาง ทำเอาเกาอิ่งชูฟังแล้วก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

“พ่อคะ หนูว่าพี่เฉินเก่งกว่าศาสตราจารย์ของพวกเราอีกค่ะ”

“ศาสตราจารย์ของพวกแกจะรักษาโรคของฉีฉีให้หายได้รึไง?”

เกาเว่ยหงพูดอย่างไม่เกรงใจ

เฉินหยางจะเก่งกว่าศาสตราจารย์ของลูกสาวเขาหรือไม่เขาไม่รู้ เขารู้แค่ว่าลูกชายของเขาทานยาของเฉินหยางแล้ว อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เอาล่ะ กินข้าวได้แล้ว”

ภรรยาของเกาเว่ยหงยกกับข้าวขึ้นโต๊ะไปพลาง เรียกทุกคนมากินข้าวไปพลาง

หลังจากทานข้าวเสร็จ เฉินหยางก็ตรวจร่างกายให้เกาฉีหังอีกครั้ง สั่งยาตำรับเดิมต่อไป ทานต่อเนื่องอีกเจ็ดเทียบ

หลังจากกลับมาจากบ้านของเกาเว่ยหง ก็เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว

เฉินหยางอาบน้ำก่อน เปลี่ยนเป็นชุดนอน แล้วจึงเริ่มเปิดหีบสมบัติ

เรื่องราวหลายอย่างในโลกนี้ก็เป็นแบบนี้ ครั้งแรกก็จะรู้สึกตื่นเต้น ความคาดหวังเต็มเปี่ยม พอจำนวนครั้งมากขึ้น ก็จะค่อยๆ คุ้นเคยไปเอง สภาพจิตใจก็จะสงบลง

ครั้งนี้ที่เปิดหีบสมบัติ เฉินหยางก็ไม่ได้ตื่นเต้นเท่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่า ก็ยังคงคาดหวังอยู่มาก

ครั้งนี้ เฉินหยางสะสมหีบสมบัติไว้ห้าสิบเอ็ดใบ

ทันทีที่หีบสมบัติเปิดออก เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเฉินหยางอย่างต่อเนื่อง ส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นเงินเหมือนเดิม สอดแทรกด้วยของอย่างอื่นอยู่บ้างเป็นครั้งคราว

รอจนเสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง เฉินหยางก็เข้าไปในช่องสัมภาระ นอกจากช่องสัมภาระช่องหนึ่งที่ใส่เงินที่เปิดได้แล้ว ในช่องสัมภาระยังเพิ่มหนังสือมาอีกหนึ่งเล่ม กล่องอีกหนึ่งใบ และการ์ดอีกหนึ่งใบ

ทันทีที่จิตของเฉินหยางสัมผัสไป ข้อมูลของของสามอย่างก็ถูกส่งผ่านมายังในหัวของเฉินหยาง

【พื้นฐานการฝังเข็ม】

【กล่องแพทย์อเนกประสงค์】

【การ์ดค่าประสบการณ์สองเท่า】

‘พื้นฐานการฝังเข็ม’ ไม่ต้องพูดถึง เป็นหนังสือสกิลอีกเล่มหนึ่งแล้ว กล่องแพทย์อเนกประสงค์ก็เหมือนกับเข็มเงินที่เฉินหยางเปิดได้ในครั้งแรก จัดอยู่ในประเภทอุปกรณ์ ส่วนการ์ดค่าประสบการณ์สองเท่าก็เหมือนกับการ์ดนำโชคที่สุ่มได้ครั้งก่อน จัดอยู่ในประเภทไอเทม

หนังสือสกิลกับกล่องแพทย์เฉินหยางยังไม่รีบร้อนที่จะดู แต่ตรวจสอบการ์ดค่าประสบการณ์สองเท่าก่อน

【ได้รับค่าประสบการณ์สองเท่าภายในระยะเวลาที่กำหนด, ระยะเวลาสิบห้าวัน!】

ครั้งก่อน หีบสมบัติห้าสิบสามใบเปิดได้หนังสือสกิลสองเล่ม ไอเทมการ์ดหนึ่งใบ ลูกแก้วค่าประสบการณ์หนึ่งลูก ครั้งนี้หีบสมบัติห้าสิบเอ็ดใบเปิดได้หนังสือสกิลหนึ่งเล่ม อุปกรณ์หนึ่งชิ้น ไอเทมการ์ดหนึ่งใบ คำนวณแบบนี้แล้ว อัตราการดรอปของดีของหีบสมบัติทองแดงก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพราะอย่างไรเสียก็เป็นแค่หีบสมบัติทองแดง ถ้าเป็นหีบสมบัติเงินหรือหีบสมบัติทองคำ ไม่ก็อัตราการดรอปจะสูงขึ้น ก็ของดีจะเยอะขึ้น ย่อมต้องมีความแตกต่างกันแน่นอน

หลังจากนั้นเฉินหยางก็หยิบกล่องแพทย์ออกมา ตอนที่กล่องแพทย์อยู่ในช่องสัมภาระยังดูไม่ค่อยออกเท่าไหร่ รอจนเฉินหยางหยิบกล่องแพทย์ออกมาจากช่องสัมภาระแล้ว ดวงตาของเฉินหยางก็เป็นประกายขึ้นมา

กล่องแพทย์ทำจากไม้แท้ สีแดงเข้ม สัมผัสแล้วรู้สึกดีมาก เรียบเนียนมาก ขนาดก็ประมาณกระเป๋าเดินทาง 16 นิ้ว ข้างบนมีลายแกะสลักอยู่ด้วย ด้านหน้ายังมีปุ่มอยู่สองสามปุ่ม สามารถบิดได้ และก็ใช้มือกดได้ด้วย

เฉินหยางกดปุ่มหนึ่งเบาๆ กล่องแพทย์ก็ค่อยๆ เปิดออก กล่องแพทย์ที่ตอนปิดอยู่ดูเหมือนขนาด 16 นิ้ว พอเปิดออกมาแล้วกลับมีโลกอีกใบหนึ่งอยู่ข้างใน สามารถใส่ยาจีน เข็มเงิน และอื่นๆ ได้ พื้นที่ถูกออกแบบมาอย่างดีมาก แค่มองแวบเดียว เฉินหยางก็ชอบกล่องแพทย์ใบนี้โดยสิ้นเชิงแล้ว

ต่อไปถ้าต้องออกตรวจนอกสถานที่อะไรพวกนั้น ถือกล่องแพทย์ใบนี้ไป ย่อมต้องมีหน้ามีตาแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือ กล่องแพทย์ที่สุ่มได้จากระบบสามารถเก็บกลับเข้าไปในช่องสัมภาระได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินหยางก็หยิบถ้วยชาข้างๆ ขึ้นมาใส่เข้าไปในกล่องแพทย์ แล้วจิตก็ขยับ กล่องแพทย์ก็หายไปจริงๆ ด้วย

ก่อนหน้านี้เฉินหยางก็เคยทดลองแล้ว ช่องสัมภาระของระบบสามารถเก็บได้เฉพาะไอเทมที่สุ่มได้จากระบบเท่านั้น อย่างเช่นเข็มเงิน เฉินหยางสามารถหยิบออกมาได้ และก็สามารถเก็บกลับเข้าไปได้ด้วย แต่ไอเทมที่ไม่ได้สุ่มได้จากระบบจะไม่สามารถทำได้ ตอนนี้ขอแค่เอาของบางอย่างใส่เข้าไปในกล่องแพทย์ แล้วก็จะสามารถเก็บกลับเข้าไปในช่องสัมภาระของระบบได้แล้ว

จิตของเฉินหยางขยับ กล่องแพทย์ก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เปิดกล่องแพทย์ออก ถ้วยชาก็ยังคงอยู่ข้างใน

“เชี่ย!”

เฉินหยางแทบจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไว้ไม่อยู่ นี่ไม่เท่ากับว่ามีแหวนมิติในนิยายกำลังภายในเพิ่มขึ้นมาอีกวงหนึ่งหรอกหรือ ถึงแม้จะมีขนาดแค่กล่องแพทย์ แต่ก็ยังคงทำให้คนตื่นเต้นได้อยู่ดี

***

วันหยุดสุดสัปดาห์สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เฉินหยางก็เริ่มได้ยินแพทย์ในแผนกพูดกันว่า แพทย์จากโรงพยาบาลเด็กเมืองจินเจียงอาจจะมาที่อำเภอเจียหลิน ตอนนี้ทั้งโรงพยาบาลอำเภอกับโรงพยาบาลแม่และเด็กต่างก็กำลังแย่งชิงกันอยู่

ถึงแม้แพทย์จากเบื้องบนจะลงมาออกหน่วยแพทย์อาสา อันที่จริงก็เป็นเพียงแค่การตรวจสุขภาพฟรี แต่สำหรับโรงพยาบาลข้างล่างแล้ว ก็เป็นโอกาสที่หาได้ยาก สำหรับโรงพยาบาลแล้ว คือหน้าตา สำหรับแพทย์แล้ว คือโอกาส เหมือนกับเฉินหยาง ที่สามารถหลุดพ้นจากสถานีอนามัยตำบลจี้ผิง เข้ารับตำแหน่งที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินได้ ก็ไม่ใช่เพราะเกาหมิงเสวี่ยนหรอกหรือ? ถึงแม้โอกาสแบบนี้จะริบหรี่มาก แต่ก็เป็นความหวัง

แต่การที่จะหลุดพ้นจากอำเภอเจียหลินได้ด้วยเหตุนี้ แม้จะสามารถไปศึกษาต่อที่เมืองจินเจียงได้ สำหรับแพทย์ของโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินแล้ว นั่นก็เป็นโอกาสที่ยากมากจริงๆ

***

คืนวันอาทิตย์ กลับมาถึงบ้าน จงเฟยก็ส่งวิดีโอของฮันฮันมาให้เฉินหยางสองสามคลิปก่อน แล้วจึงบอกเฉินหยางว่า “ครั้งนี้ไปที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินของพวกนาย”

“ยินดีต้อนรับคุณหมอจงสู่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินเพื่อเยี่ยมชมและให้คำชี้แนะอย่างอบอุ่น” เฉินหยางตอบข้อความกลับไป

จงเฟย: “นายก็กวนตีนไปเถอะ รอจนพรุ่งนี้ไปถึงแล้ว ตอนเย็นเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ฉันด้วยนะ กินให้จนไปเลย”

“รับรองว่าจะทำให้คุณหมอจงพอใจแน่นอน” เฉินหยางเพิ่งจะเปิดได้เงินมาสามพันกว่าหยวน ตอนนี้ก็พอจะมีเงินใช้คล่องมือขึ้นมาบ้างแล้ว

หลังจากคุยกับจงเฟยเสร็จ เฉินหยางก็เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา แก้ไขบทความวิจัยให้ไป๋จิ่นปัวต่อ

ขณะเดียวกัน เกาอิ่งชูลูกสาวของเกาเว่ยหงก็กลับมาถึงที่พักของตนเองที่เมืองจินเจียงแล้ว พอเข้าประตู เกาอิ่งชูก็ตะโกนเรียกผู้หญิงคนหนึ่งในห้อง “พี่ลู่ลู่ ฉันกลับมาแล้ว”

“กลับมาก็กลับมาสิ ตะโกนโหวกเหวกโวยวายทำไม”

สาวสวยที่อายุมากกว่าเกาอิ่งชูสองปีคนหนึ่งเดินออกมาจากในห้อง เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวผ่อง เครื่องหน้างดงาม มีกลิ่นอายของสาวงามในยุคโบราณอยู่บ้าง

“น้องชายเธอเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

เหวินมั่นลู่รับกระเป๋าเดินทางของเกาอิ่งชูไปพลางถามไปพลาง

“ดีขึ้นมากแล้ว”

เกาอิ่งชูกล่าว “พี่ลู่ลู่ จะบอกให้นะ โรงพยาบาลอำเภอเรามีหมอหนุ่มแผนจีนที่เก่งมากมาคนหนึ่ง ฝีมือระดับเทพเลย”