บทที่ 584: เฉินซิงอู่: ผมมาหาคุณหมอเฉิน

ตอนกลางคืน เฉินหยางกล่อมฮันฮันจนหลับ แล้วก็วิดีโอคอลคุยกับเหวินมั่นลู่

“วันนี้ยุ่งมาทั้งวัน ยังไม่รีบนอนอีกเหรอ?” เหวินมั่นลู่สวมชุดนอนพิงอยู่บนเตียง ผมยาวสีดำขลับดุจน้ำตกของเธอ ขับให้ผิวของเธอยิ่งขาวผ่องดุจหิมะ เครื่องหน้างดงามภายใต้แสงไฟนวลตาราวกับเปล่งประกายจางๆ ดวงตาที่สดใสคู่นั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความคิดถึงที่มีต่อเฉินหยาง สันจมูกโด่งได้รูป ภายใต้นั้น ริมฝีปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน ใบหน้าสดที่งดงามทำให้เฉินหยางยิ่งคิดถึงมากขึ้นไปอีก

เขามองดูเธอในวิดีโอ ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความคิดถึง ยิ้มแล้วกล่าว “นี่ก็ไม่ใช่ว่าอยากจะคุยกับเธออีกสักหน่อยเหรอ วันนี้ถึงแม้จะยุ่งมาทั้งวัน แต่พอเห็นว่าผู้ป่วยเหล่านั้นได้รับการช่วยเหลือแล้ว ในใจก็ยังดีใจมาก”

เหวินมั่นลู่ยิ้มเล็กน้อย “เธอนะ ชอบคิดถึงคนอื่นอยู่เสมอ ต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้นด้วยนะ”

เขายิ้มแล้วกล่าว “อืมๆ ฉันทราบแล้ว อันที่จริงฉันก็ไม่ได้เหนื่อยเท่าไหร่ และฉันก็นอนดึกอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่ถึงสี่ทุ่มเลย ก็มีแต่ฮันฮันที่นอนค่อนข้างเร็ว ตอนกลางวันที่โรงเรียนอนุบาลคงจะไม่ได้นอน”