บทที่ 60: คำพูดเดียวเรียกรถพยาบาลมาคันหนึ่ง

“คุณหมอเฉิน คุณหมอจง ดื่มชาก่อนค่ะ”

คืนนี้คนที่อยู่เวรดึกก็คือเถียนรั่วอวิ๋นพอดี เธอก็ชงชาให้เฉินหยางก่อน แล้วจึงใช้แก้วแบบใช้แล้วทิ้งชงชาให้จงเฟย

“ขอบคุณครับพยาบาลเถียน”

เฉินหยางกล่าวขอบคุณ แล้วกล่าว “ผมได้ยินมาว่าตอนกลางคืนเวรดึกไม่ยุ่งเท่าไหร่ สบายมากใช่ไหมครับ?”

“คุณหมอเฉินคะ ท่านอย่าพูดว่าสบายสิคะ คนอยู่เวรดึกกลัวคำนี้ที่สุดเลย”

เถียนรั่วอวิ๋นยิ้มแล้วกล่าว “ในตู้ของฉันยังวางแอปเปิ้ลไว้เลยนะคะ”

“แอปเปิ้ลเอาไว้ทำอะไรครับ ช่วยชีวิตฉุกเฉินได้เหรอ?” เฉินหยางสงสัยอยู่บ้าง

“เขาหมายถึงสิริมงคลให้ปลอดภัยต่างหาก” จงเฟยพูดอย่างไม่สบอารมณ์

เฉินหยาง: “.......”

เชี่ย ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?

ก่อนหน้านี้เฉินหยางอยู่ที่สถานีอนามัยตำบลมาตลอด ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำอำเภอ แพทย์ใช้ทุนแทบจะไม่ต้องอยู่เวรดึก และก็ไม่ได้รับความสำคัญอะไร ส่วนใหญ่ก็แค่รอเวลาให้ผ่านไป เก็บอายุงาน เอารับรอง นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหยางอยู่เวรดึกในโรงพยาบาลระดับสองเออย่างจริงจัง ไม่รู้จริงๆ ว่ายังมีเรื่องแบบนี้ด้วย

“ใช่แล้วค่ะ”

เถียนรั่วอวิ๋นยิ้ม “เขาว่ากันว่าหมอต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์ แต่ในความเป็นจริงแล้วหลายคนกลับเชื่อในศาสตร์ลี้ลับ ได้ยินมาว่าในตู้ของพยาบาลหลายคนก็วางแอปเปิ้ลไว้ ตอนอยู่เวรห้ามพูดว่ายุ่งเด็ดขาด พูดว่ายุ่งทีไรเกิดเรื่องทุกที”

“แพทย์พยาบาลที่โรงพยาบาลของพวกเราก็เหมือนกัน โดยเฉพาะแผนกฉุกเฉิน”

จงเฟยยิ้มแล้วกล่าว “บางครั้งนายก็อย่าไม่เชื่อนะ”

โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินยังดีหน่อย เพราะอย่างไรเสียก็เป็นโรงพยาบาลระดับอำเภอ ระดับสองเอ ตอนกลางคืนส่วนใหญ่ก็ไม่ยุ่ง แผนกฉุกเฉินตอนกลางคืนผู้ป่วยกลับไม่น้อย แต่ผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตน้อย แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาล ตอนกลางคืนนอกจากจะรับผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตแล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะแผนกผู้ป่วยนอกเลิกงานแล้ว ผู้ป่วยที่ป่วยตอนกลางคืนก็จะไปที่แผนกฉุกเฉิน แต่ถ้ามีผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตมาสักคนสองคนล่ะก็ นั่นก็แย่แล้ว ทั้งแผนกแทบจะยุ่งจนรับมือไม่ไหว ต้องโทรตามคนมาช่วยแล้ว

ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่ จู่ๆ เสียงไซเรนรถพยาบาลข้างนอกก็ดังมาจากไกลๆ แล้วก็ใกล้เข้ามา

ชั่วขณะหนึ่ง จงเฟยกับเถียนรั่วอวิ๋นก็มองหน้ากันไปมา

เฉินหยาง: “.......”

แม่เจ้า จะแม่นขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่รถพยาบาลส่งผู้ป่วย ย่อมต้องส่งไปที่แผนกฉุกเฉินอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวกับแผนกแพทย์แผนจีนของพวกเขาสักเท่าไหร่

“คุณหมอเฉินคะ ต่อไปถ้าท่านอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน ทางที่ดีอย่าเผลอเปิดปากพูดส่งเดชจะดีกว่าค่ะ”

เถียนรั่วอวิ๋นถึงกับตกตะลึงไปเลย ถึงแม้พวกเธอจะวางแอปเปิ้ลไว้ในตู้ ตอนอยู่เวรก็ห้ามพูดว่าว่าง แต่ส่วนใหญ่แล้วจริงๆ ก็เป็นเพราะความสนุกสนาน คนอื่นทำแบบนั้น ตัวเองก็ทำตามแบบนั้น แต่คืนนี้มันอาถรรพ์จริงๆ เฉินหยางเพิ่งจะพูดจบ ข้างนอกก็ส่งผู้ป่วยมาแล้ว นี่ถ้าอยู่ที่แผนกฉุกเฉินล่ะก็ พวกเธอคงได้ยุ่งกันแน่ โชคไม่ดี อาจจะต้องยุ่งกันค่อนคืน

ขณะที่เฉินหยางและอีกสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ รถพยาบาลก็มาถึงหน้าประตูแผนกฉุกเฉินแล้ว แพทย์พยาบาลของแผนกฉุกเฉินก็เข็นเตียงเปลมารอแล้ว รถพยาบาลจอดสนิท ผู้ป่วยก็ถูกยกขึ้นบนเตียงเปล แพทย์เดินตามเตียงเปลเข้าไปข้างในพลางตรวจร่างกายไปพลาง

“ผู้ป่วยหมดสติ มีเหงื่อออก มือเท้าเย็นเฉียบ ไปตรวจซีทีสแกนสมองก่อน ด่วนพิเศษ...”

ขณะเดียวกันก็มีแพทย์สอบถามสถานการณ์กับญาติผู้ป่วยด้วย ผู้ป่วยที่ถูกส่งมาเป็นผู้หญิงอายุสามสิบกว่าปี ญาติที่ตามมาด้วยก็ไม่น้อย มีทั้งสามีของผู้ป่วย แม่สามี และน้องสาวสามี

“เมื่อหลายวันก่อนตอนทำงานศีรษะกระแทก ตอนนั้นเลือดออกค่อนข้างเยอะ ก็เลยรักษาที่โรงพยาบาลในตำบลของเรา คืนนี้จู่ๆ ก็เหงื่อออก ทั้งคนเรียกก็ไม่ตื่นแล้ว...”

ผู้ป่วยหมดสติ มือเท้าเย็นเฉียบ แพทย์เวรของแผนกฉุกเฉินก็เริ่มจะรับมือไม่ไหวแล้ว เพราะอย่างไรเสียก็เป็นแค่โรงพยาบาลอำเภอ นอกจากจะตรวจผู้ป่วยก่อน ทำความเข้าใจสถานการณ์แล้ว แพทย์เวรก็เริ่มโทรตามคนมาช่วยแล้ว หัวหน้าแผนกฉุกเฉินเริ่นเหวินเสวียได้รับโทรศัพท์ก็ไม่กล้าที่จะล่าช้า รีบร้อนมาถึง

“หัวหน้าเริ่นครับ นี่คือผลตรวจเมื่อครู่นี้ครับ สมองไม่มีภาวะเลือดออก ความดันโลหิตต่ำ...”

แพทย์เวรเล่าสถานการณ์ให้เริ่นเหวินเสวียฟัง “ตอนนี้ผู้ป่วยหมดสติ ดูแล้วสถานการณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ครับ”

“ยังไม่รู้สาเหตุของโรคอีกเหรอ?” เริ่นเหวินเสวียถาม

“ทางฝั่งโรงพยาบาลตำบลรักษาโดยใช้ภาวะร่างกายอ่อนแอ น้ำตาลในเลือดต่ำมาตลอด สองวันล่าสุดยังทานยาลิ่วเว่ยตี้หวงอีกด้วย ไม่เพียงแต่จะไม่ได้ผล อาการยังหนักขึ้นอีกด้วยครับ” แพทย์เวรกล่าว

“ไป ไปดูผู้ป่วยก่อน”

เริ่นเหวินเสวียมาถึงห้องฉุกเฉิน ก็ตรวจดูสถานการณ์ของผู้ป่วยก่อนเป็นอันดับแรก ผู้ป่วยหมดสติ ยังคงเหงื่อออกอยู่ แขนขาเย็นเฉียบ ถึงแม้จะยังไม่รู้สถานการณ์ แต่เริ่นเหวินเสวียอย่างไรเสียก็มีประสบการณ์มากมาย มองดูสถานการณ์ของผู้ป่วยก็รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ของผู้ป่วยอันตรายมาก

“หัวหน้าเริ่นครับ ไม่อย่างนั้นส่งไปที่ในเมืองหรือเมืองหลวงของมณฑลโดยตรงเลยดีไหมครับ?” แพทย์เวรเสนอแนะ

“สถานการณ์แบบนี้ ผมกลัวว่าผู้ป่วยจะไปไม่ถึงเมืองหลวงของมณฑลน่ะสิ” เริ่นเหวินเสวียกระซิบ

คำพูดนี้ตอนนี้เริ่นเหวินเสวียก็กล้าพูดได้แค่กับคนของตนเองเท่านั้น ไม่กล้าให้ญาติผู้ป่วยได้ยินเลย

“งั้นก็ยิ่งควรจะให้ผู้ป่วยรีบไปที่ในเมืองหรือเมืองหลวงของมณฑลแล้วสิครับ” แพทย์เวรกล่าว

“คุณไปคุยกับญาติผู้ป่วยก่อน ทางฝั่งผมจะติดต่อแพทย์แผนกอื่นมาดูหน่อย ทั้งสองฝั่งก็อย่าได้ล่าช้า”

เริ่นเหวินเสวียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับแพทย์เวร

พูดจบ เริ่นเหวินเสวียก็ให้พยาบาลไปตรวจสอบตารางเวรกลางคืนของแผนกอื่นๆ ก่อน

“หัวหน้าคะ ทางฝั่งแผนกอายุรกรรมเป็นหัวหน้าเฉียนที่อยู่เวรดึกค่ะ แผนกแพทย์แผนจีนเป็นคนที่ชื่อเฉินหยาง...”

พยาบาลตรวจสอบไปพลางกล่าวไปพลาง

“คุณว่าใครอยู่เวรที่แผนกแพทย์แผนจีนนะ?” เริ่นเหวินเสวียรีบถาม

“เป็นคนที่ชื่อเฉินหยางค่ะ”

พยาบาลกล่าว “หัวหน้าคะ เป็นแพทย์ใหม่เหรอคะ ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อเลยค่ะ”

แผนกฉุกเฉินในฐานะที่เป็นแผนกด่านหน้าของโรงพยาบาล เมื่อเกิดเรื่องขึ้นการประสานงานกับแผนกอื่นๆ เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว พยาบาลไม่เคยได้ยินชื่อเฉินหยางจริงๆ

“โทรไปที่แผนกแพทย์แผนจีนกับแผนกอายุรกรรม ให้หัวหน้าเฉียนกับเฉินหยางมาทันที อย่าได้ล่าช้า” เริ่นเหวินเสวียกล่าว

พยาบาลก็ไม่กล้าถามอะไรอีก รีบโทรศัพท์

“ฮัลโหลค่ะ นี่แผนกแพทย์แผนจีนค่ะ หาคุณหมอเฉินไปที่แผนกฉุกเฉินเหรอคะ?”

เถียนรั่วอวิ๋นรับโทรศัพท์ แล้วก็มองไปทางเฉินหยางที่กำลังคุยเล่นอยู่กับจงเฟย คุณหมอเฉินพูดคำเดียว เรียกรถพยาบาลมาคันหนึ่ง เดิมทีเถียนรั่วอวิ๋นยังพูดอยู่เลยว่าไม่เกี่ยวกับแผนกแพทย์แผนจีนของพวกเธอ ไม่คิดว่าแผนกฉุกเฉินจะโทรมา

แผนกฉุกเฉินโทรมาที่แผนกแพทย์แผนจีน นี่เป็นเรื่องที่หาได้ยากมากจริงๆ ตอนกลางวันก็เคยโทรมาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ตอนกลางคืนนี่เป็นครั้งแรกที่เถียนรั่วอวิ๋นอยู่เวรดึกมานานขนาดนี้แล้วเพิ่งจะเคยเจอ

“คุณหมอเฉินคะ โทรศัพท์จากแผนกฉุกเฉินค่ะ ให้ท่านไปที่นั่นหน่อย” เถียนรั่วอวิ๋นตะโกนเรียกเฉินหยาง

จงเฟยถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

เฉินหยางพูดพลางลุกขึ้นยืนแล้ว “ทางฝั่งแผนกมีเรื่องอะไร พยาบาลเถียนโทรหาผมได้เลยนะครับ”

“ทราบแล้วค่ะคุณหมอเฉิน”

เถียนรั่วอวิ๋นขานรับ ยิ้มแล้วกล่าว “คุณหมอเฉินคะ ท่านนี่หาเรื่องให้ตัวเองจริงๆ เลยนะคะ”

ตอนนี้ก็เกือบจะสี่ทุ่มครึ่งแล้ว เวรดึกจริงๆ แล้วก็สบายมาก พอถึงเวลานี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นหมอคนอื่น ก็คงจะหาที่นอนไปแล้ว โดยพื้นฐานแล้วก็นอนยาวถึงเช้าได้เลย

“ครั้งหน้าไม่พูดแล้วครับ”

เฉินหยางหัวเราะอย่างขมขื่น “ไม่ใช่ว่ากลัวยุ่งหรอกนะครับ ถ้าเป็นเพราะคำพูดของผมคำเดียว ทำให้มีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นมาอีกคน ทำให้ผู้ป่วยต้องทนทุกข์ทรมาน งั้นบาปของผมก็คงจะใหญ่หลวงแล้ว”

พูดไปพลางเฉินหยางก็ออกจากห้องพักเวรไปแล้ว จงเฟยก็ตามหลังเฉินหยางไปติดๆ