บทที่ 61: ใบสั่งยาที่สั่งไปมีปัญหาเหรอ?

“เสี่ยวเฉิน?”

ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปในแผนกฉุกเฉิน เฉินหยางก็เจอเข้ากับเฉียนหลันอิง

“คืนนี้เธออยู่เวรดึกเหรอ?”

“ครับ หัวหน้าเฉียนก็อยู่เวรดึกเหมือนกันเหรอครับ?” เฉินหยางถาม

“ใช่แล้ว”

เฉียนหลันอิงยิ้มแล้วกล่าว “ไม่คิดเลยว่าคืนนี้แผนกแพทย์แผนจีนจะเป็นเธอ”

พูดจบ เฉียนหลันอิงกับเฉินหยางก็เดินเข้าไปในแผนกฉุกเฉินด้วยกัน พอเข้าไปในแผนกแล้ว ข้างในเปิดไฟสว่างไสว เฉียนหลันอิงถึงได้เห็นป้ายชื่อบนหน้าอกของจงเฟย

“ท่านนี้เป็นแพทย์จากโรงพยาบาลเด็กเหรอคะ?” เฉียนหลันอิงถาม เมื่อครู่เธอยังคิดว่าเป็นแพทย์รุ่นเล็กของแผนกฉุกเฉินเสียอีก

ถึงแม้เฉินหยางจะเป็นแพทย์หนุ่มเช่นกัน และเพิ่งจะมาที่แผนกฉุกเฉินได้ไม่นาน แต่เพราะฝีมือของเฉินหยางสูง เฉียนหลันอิงจึงไม่ได้ปฏิบัติต่อเฉินหยางเหมือนเป็นแพทย์รุ่นเล็กเลย

ในโรงพยาบาล ขอแค่ฝีมือของคุณได้รับการยอมรับ คุณก็จะมีสิทธิ์มีเสียง โดยเฉพาะในทางคลินิก ถึงแม้จะเป็นแพทย์อาวุโสก็จะให้ความสำคัญกับความคิดเห็นของคุณ เพราะไม่มีแพทย์คนไหนอยากจะให้เกิดเรื่องขึ้น หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ สำหรับแพทย์ที่เข้าร่วมการรักษาแล้วก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไร

คนที่เข้าใจโรงพยาบาลดีจะรู้ว่า ยิ่งเป็นผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤต แพทย์ก็จะยิ่งไม่กล้าประมาท สามารถที่จะไม่แสดงความคิดเห็นได้ สามารถที่จะรักษาตัวรอดได้ แต่ไม่กล้าที่จะเสนอความคิดส่งเดชเด็ดขาด กลับกัน ผู้ป่วยบางคนที่อาการไม่หนัก ไม่มีอันตรายอะไร แพทย์บางคนกลับจะสั่งยาบางอย่างส่งเดช กินแล้วไม่เป็นอันตราย แต่ก็รักษาไม่หาย ทำให้ผู้ป่วยต้องเสียเงินโดยใช่เหตุ

“หัวหน้าเฉียน เสี่ยวเฉิน”

เมื่อเห็นเฉียนหลันอิงกับเฉินหยางมาถึง เริ่นเหวินเสวียก็รีบทักทาย “พวกคุณมากันได้สักที”

“หัวหน้าเริ่นคะ ผู้ป่วยเป็นอะไรมาเหรอคะ?” เฉียนหลันอิงถาม

เริ่นเหวินเสวียเล่าสถานการณ์ให้ฟังรอบหนึ่งแล้วกล่าว “ตอนนี้ยังคงกำลังตรวจอยู่ครับ สาเหตุของโรคยังไม่แน่ชัด ยังไม่มีการวินิจฉัยที่แน่นอน แต่สถานการณ์ของผู้ป่วยวิกฤตมากครับ”

“ทำไมไม่ให้ผู้ป่วยไปที่ในเมืองล่ะคะ สถานการณ์แบบนี้พวกเราจะชักช้าไม่ได้นะคะ” เฉียนหลันอิงกล่าว

โรงพยาบาลอำเภอ ฝีมือมีจำกัด ผู้ป่วยที่ซับซ้อนหน่อย อันตรายหน่อย พวกเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว

“เมื่อครู่ได้คุยกับญาติผู้ป่วยแล้วครับ ผู้ป่วยเป็นญาติของท่านผู้อำนวยการอวี๋ของเรา ท่านผู้อำนวยการอวี๋ใกล้จะมาถึงแล้วครับ”

เริ่นเหวินเสวียกล่าว “อีกอย่างญาติผู้ป่วยก็ไม่เชื่อคำพูดของพวกเรา คิดว่าพวกเราแค่ปัดความรับผิดชอบ พูดจาเกินจริง”

“ไปดูผู้ป่วยกันก่อนเถอะค่ะ”

เฉียนหลันอิงเข้าใจเริ่นเหวินเสวีย ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ป่วยเป็นญาติของอวี๋เจิ้นเฟิง ถึงแม้จะไม่ใช่ ตามที่เริ่นเหวินเสวียพูด ญาติผู้ป่วยไม่เชื่อก็เป็นเรื่องปกติ เพราะตามคำบอกเล่าของญาติผู้ป่วยแล้ว ผู้ป่วยก็แค่ศีรษะกระแทก ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ที่โรงพยาบาลตำบลก็รักษามาพักหนึ่งแล้ว สถานการณ์แบบนี้ในสายตาของคนส่วนใหญ่แล้ว ดูเหมือนจะไม่รุนแรงเท่าไหร่

เมื่อเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เฉียนหลันอิงก็ดูรายงานการตรวจของผู้ป่วย ส่วนเฉินหยางก็สังเกตผู้ป่วยไปพลาง จับชีพจรให้ผู้ป่วยไปพลาง

“ชีพจรจม แผ่ว และเล็ก!”

หลังจากจับชีพจรแล้ว เฉินหยางก็สอบถามสถานการณ์ของผู้ป่วยอีกครั้งหนึ่ง

“เสี่ยวเฉิน มีความคิดเห็นอะไรบ้าง?” เฉียนหลันอิงถามเฉินหยาง

“ผู้ป่วยร่างกายและพลังชี่ไม่แข็งแรง บวกกับเสียเลือดมากเกินไป พลังชี่ของกระเพาะอาหารอ่อนแอ หลังจากนั้นยาที่ใช้ก็มีปัญหา ทำให้เกิดภาวะหยางหลุดลอย สถานการณ์อันตรายมากจริงๆ ครับ”

เฉินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

“หยางหลุดลอย?”

ที่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่าคนหนึ่งเดินเข้ามา เป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน อวี๋เจิ้นจวินนั่นเอง อวี๋เจิ้นจวินดูหนุ่ม แต่ก็อายุห้าสิบเจ็ดปีแล้ว

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ” “ท่านผู้อำนวยการอวี๋คะ”

เริ่นเหวินเสวียกับเฉียนหลันอิงรีบทักทาย

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ” เฉินหยางก็ทักทายเช่นกัน

อวี๋เจิ้นจวินโบกมือ แล้วถามเฉินหยาง “ผมถามสถานการณ์แล้ว ก็ไม่ได้กินยาอะไรส่งเดช ทำไมถึงจะเกิดภาวะหยางหลุดลอยได้?”

อวี๋เจิ้นจวินไม่ได้มาจากสายคลินิก แต่เพราะอย่างไรเสียก็เป็นผู้อำนวยการ มีความรู้กว้างขวาง เขาย่อมรู้ดีว่าภาวะหยางหลุดลอยที่เฉินหยางพูดถึงคือสถานการณ์อะไร ในทางการแพทย์แผนจีนหากเกิดภาวะหยางหลุดลอยหรือภาวะอินหยางดับสูญขึ้นมา นั่นล้วนเป็นสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง

“ก็ยาลิ่วเว่ยตี้หวงนั่นแหละครับ” เฉินหยางกล่าว

“ยาลิ่วเว่ยตี้หวง?”

เริ่นเหวินเสวียกับเฉียนหลันอิงต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย ผู้ป่วยทานยาลิ่วเว่ยตี้หวงเข้าไป ญาติผู้ป่วยได้พูดไปแล้ว แพทย์เวรก็ถามอย่างละเอียดแล้ว แต่ยาลิ่วเว่ยตี้หวงจะทำให้อาการป่วยของผู้ป่วยหนักขึ้นได้อย่างไรกัน? ยาลิ่วเว่ยตี้หวงเป็นยาชื่อดังในการบำรุงอินเสริมไต ชื่อเสียงโด่งดังมาก หลังจากผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บแล้วเกิดอาการอ่อนเพลีย ไม่มีเรี่ยวแรง การทานยาลิ่วเว่ยตี้หวงก็ไม่สามารถพูดได้ว่าไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว

“จากชีพจรและอาการแล้ว ก่อนหน้านี้ผู้ป่วยจัดอยู่ในภาวะหยางพร่อง แต่ยาลิ่วเว่ยตี้หวงใช้สำหรับภาวะอินของไตพร่อง เป็นยาบำรุงอินเสริมไต จัดอยู่ในประเภทยาอินครับ”

เฉินหยางกล่าว “ผู้ป่วยเสียเลือดมากเกินไป แล้วยังทานยาอินเข้าไปอีก ทำให้ภาวะหยางพร่องยิ่งหนักขึ้น จึงปรากฏลางบอกเหตุของภาวะหยางหลุดลอยขึ้นมา”

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ที่สถานีอนามัยตำบลจี้ผิง เฉินหยางก็เคยโทษอาหลิวอยู่บ้างเป็นครั้งคราว รู้สึกว่าอาหลิวจำกัดเขามากเกินไป หลายครั้งไม่ยอมให้เขาลงมือ ตอนนี้เมื่อฝีมือสูงขึ้น เฉินหยางกลับรู้สึกขอบคุณอาหลิวอยู่บ้าง

ยาจีนกับแพทย์แผนตะวันตกมีความแตกต่างกันมากจริงๆ การใช้ยาของแพทย์แผนจีนจริงๆ แล้วต้องระมัดระวังยิ่งกว่าแพทย์แผนตะวันตกเสียอีก เขาว่ากันว่ายาแผนตะวันตกผลข้างเคียงเยอะ ยาจีนผลข้างเคียงน้อย ตอนนี้ยาหลายตัวถึงกับใช้ชื่อยาจีนปรุงสำเร็จและยาจีนสำเร็จรูปมาโฆษณา ก็เพื่อจะบอกผู้ป่วยว่ายาจีนผลข้างเคียงน้อย นี่ก็ส่งผลให้ผู้ป่วยจำนวนมากตอนที่เลือกยาก็เลือกยาจีนหรือยาจีนสำเร็จรูป หารู้ไม่ว่า การโฆษณาแบบนี้ก็คือการหลอกลวงคน เหมือนกับที่เฉินหยางเคยพูดกับพวกจงเฟยไปก่อนหน้านี้ ยาจีนไม่มีอะไรที่เรียกว่าผลข้างเคียง มีเพียงแค่ตรงกับอาการหรือไม่ตรงกับอาการเท่านั้น หากไม่ตรงกับอาการ ถึงแม้จะเป็นยาบำรุงก็อาจจะกินแล้วเกิดปัญหาได้

ยาลิ่วเว่ยตี้หวงใช้สำหรับบำรุงอินเสริมไต หลายคนรู้สึกว่าตนเองอ่อนเพลีย หรือผู้ชายบางคนรู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยจะอึด ก็ไปซื้อยาลิ่วเว่ยตี้หวงมากินเอง หารู้ไม่ว่า ภาวะไตพร่องก็แบ่งเป็นอินกับหยาง มีทั้งภาวะอินของไตพร่องและภาวะหยางของไตพร่อง ภาวะอินของไตพร่องกับภาวะหยางของไตพร่องในการรักษานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ผู้ป่วยที่อยู่ตรงหน้าก็คือตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจน

“คุณหมอท่านนี้คือ?” อวี๋เจิ้นจวินถามเริ่นเหวินเสวีย

“ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ นี่คือเฉินหยางจากแผนกแพทย์แผนจีนครับ เฉินหยางเพิ่งจะมาที่แผนกแพทย์แผนจีนได้ไม่นาน” เริ่นเหวินเสวียแนะนำให้อวี๋เจิ้นจวินรู้จัก

“เธอคือศิษย์ที่เหล่าเการับมาเหรอ?” อวี๋เจิ้นจวินรู้แล้วว่าเฉินหยางคือใคร

เกาหมิงเสวี่ยนเป็นคนเก่าคนแก่ของโรงพยาบาล ถึงแม้จะอยู่ต่อหน้าอวี๋เจิ้นจวินก็ยังพอจะมีหน้ามีตาอยู่บ้าง เรื่องของเฉินหยางเกาหมิงเสวี่ยนไม่ได้ไปหาคนอื่น แต่ไปหาอวี๋เจิ้นจวินโดยตรง ก็เป็นอวี๋เจิ้นจวินที่พยักหน้า เฉินหยางถึงได้มาที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินได้

“ใช่ครับ ท่านผู้อำนวยการอวี๋” เฉินหยางพยักหน้า

“ในเมื่อเธอรู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไร จะรักษายังไง?” อวี๋เจิ้นจวินถาม

“สถานการณ์แบบนี้ ก็ได้แต่ใช้ยาต้มซี่นี่ทังเท่านั้นครับ”

เฉินหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ยาต้มซี่นี่ทังช่วยฟื้นฟูหยางกู้ชีพจร อบอุ่นส่วนกลางขจัดความเย็น สำหรับภาวะหยางพร่องใกล้จะหลุดลอย แขนขาเย็นเฉียบ ชีพจรแผ่วเบาใกล้จะดับ อะไรพวกนี้ได้ผลดีมากครับ”

“ยาต้มซี่นี่ทัง?”

อวี๋เจิ้นจวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เธอสั่งยาก่อน ฉันขอดูหน่อย”

เฉินหยางเดินไปข้างๆ หยิบกระดาษปากกาขึ้นมา ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็สั่งยา ฟู่จื่อใช้ไป 60 กรัม เขียนใบสั่งยาเสร็จ เฉินหยางก็ยื่นใบสั่งยาให้อวี๋เจิ้นจวิน อวี๋เจิ้นจวินดูแล้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว “งั้นก็ลองดู” พูดจบอวี๋เจิ้นจวินก็เรียกพยาบาลมา ให้พยาบาลถือใบสั่งยาไปจัดยา

พยาบาลถือใบสั่งยาเตรียมจะออกจากประตูไป เฉินหยางกลับตะโกนขึ้นมา “เดี๋ยวก่อนครับ” ทันทีที่พยาบาลเตรียมจะไปจัดยา เฉินหยางก็ได้รับการแจ้งเตือนของระบบ ค่าประสบการณ์ก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่มองดูค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นแล้ว เฉินหยางกลับรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นน้อยมาก ใบสั่งยาที่สั่งไปมีปัญหาเหรอ?