บทที่ 663: ความพิโรธของซูเจิ้งซาน

อู๋เย่าหลินกับเถียนโป๋หนิงเพิ่งจะจากไป ฉินตงเหลียงก็มาถึง

“ทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้?”

พอเห็นสภาพของเฉินหยาง สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปในทันที ใบหน้าบึ้งตึงจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

“ช่างไร้ขื่อแปจริงๆ ไร้ขื่อแป”

เขามองดูมือของเฉินหยาง รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างยิ่ง