บทที่ 664: ขอบคุณครับพ่อ

ตอนสี่ทุ่มกว่า ภายในห้องผู้ป่วยคนถึงได้ทยอยกลับไปหมด เหลือเพียงเฉินหยางอยู่คนเดียว

อู๋เหมิงเหมิงว่าจะอยู่ดูแลเขา แต่ก็ถูกเขไล่กลับไป

“ผมก็แค่บาดเจ็บที่มือซ้ายเท่านั้น ส่วนอื่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไร ไม่ใช่ว่าใช้ชีวิตด้วยตัวเองไม่ได้เสียหน่อย” เขายิ้มแล้วกล่าว

“ถ้างั้นตอนเข้าห้องน้ำก็ถอดกางเกงไม่สะดวกสิครับ?” หลิวซีพูดล้อเลียนพลางหัวเราะ

“นั่นก็จริง หรือว่านายจะอยู่ถอดกางเกงให้ฉันดี?” เขาตอบกลับไป