บทที่ 68: นี่มันสิทธิพิเศษระดับเทพอะไรกัน?

“เป็นเพราะอะไร?” จางตงอวิ๋นถาม

“หัวหน้าจางครับ คืออย่างนี้ครับ”

หลี่เฮ่าเฟยรีบลุกขึ้นเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังรอบหนึ่ง “ตอนนั้นหัวหน้าเกาเข้ามายังโต้เถียงกับท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวอยู่เลยครับ แต่ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวไม่ยอมฟังเลย”

“เอาล่ะ ฉันรู้แล้ว”

จางตงอวิ๋นพยักหน้า หันหลังเดินออกจากห้องพักเวรไป

ฮ่าวเปิ่นเซิงเหรอ? เดินไปพลาง จางตงอวิ๋นก็พึมพำไปพลาง ฮ่าวเปิ่นเซิงนี่เห็นได้ชัดว่ามาหาเรื่อง มีเรื่องขัดแย้งกับเฉินหยางงั้นเหรอ?

ถ้าไม่มีเรื่องเมื่อคืน ถ้าเมื่อครู่ตอนไปที่แผนกฉุกเฉินไม่ได้เจออวี๋เจิ้นจวิน พอได้ทราบเรื่องนี้ จางตงอวิ๋นอาจจะยังกังวลอยู่บ้าง นอกจากจะกังวลเรื่องเฉินหยางแล้ว จางตงอวิ๋นก็ต้องกังวลว่าฮ่าวเปิ่นเซิงจะถือโอกาสนี้เล่นงานเขาด้วยหรือไม่ แต่พอมีเรื่องเมื่อคืนแล้ว จางตงอวิ๋นก็ไม่ค่อยจะกังวลแล้ว ทัศนคติของอวี๋เจิ้นจวินจางตงอวิ๋นก็ได้เห็นมาแล้ว ยังกำชับเขาอีกว่าต้องดูแลเฉินหยางให้ดีๆ ให้ถือว่าเฉินหยางเป็นบุคคลสำคัญที่ต้องปลุกปั้น

แล้วฮ่าวเปิ่นเซิงกลับมาสั่งพักงานเฉินหยางในพริบตา! คิดๆ ดูแล้วจางตงอวิ๋นถึงกับมีความคาดหวังกับการดำเนินเรื่องราวต่อจากนี้อยู่บ้างเลยทีเดียว

กลับมาถึงห้องทำงาน จางตงอวิ๋นก็โทรศัพท์หาเฉินหยางก่อน

“เสี่ยวเฉินเอ๊ย ตื่นแล้วเหรอ?”

“หัวหน้าจางครับ”

เฉินหยางกล่าวอย่างสุภาพ “ยังไม่นอนครับ อ่านหนังสืออยู่ หัวหน้าจางมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

“ฉันเพิ่งจะกลับมาถึงแผนก ถึงได้เพิ่งจะรู้ว่าเธอถูกท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวสั่งพักงาน”

จางตงอวิ๋นปลอบใจ “แต่เธอก็ไม่ต้องกังวลไปนะ ถือซะว่าได้พักผ่อน มีฉันอยู่ด้วย รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปจริงๆ หรอก”

“ขอบคุณครับหัวหน้าจาง” เฉินหยางกล่าวขอบคุณ

“เธอเป็นคนของแผนกแพทย์แผนจีนฉัน ฉันที่เป็นหัวหน้าย่อมต้องปกป้องเธออยู่แล้ว” จางตงอวิ๋นยิ้มกล่าว ตอนนี้จางตงอวิ๋นก็ย่อมต้องแสดงความปรารถนาดีต่อเฉินหยางอย่างเต็มที่อยู่แล้ว เบื้องหลังมีอวี๋เจิ้นจวินอยู่ จางตงอวิ๋นก็ไม่เชื่อหรอกว่าฮ่าวเปิ่นเซิงจะทำอะไรเฉินหยางได้

เฉินหยางเพิ่งจะวางสายจากจางตงอวิ๋น โทรศัพท์ของจงเฟยก็โทรเข้ามา

“เฉินหยาง ยุ่งเสร็จรึยัง?”

“อะไรกัน ตอนนี้นายว่างแล้วเหรอ?” เฉินหยางยิ้มถาม

“ยุ่งมาทั้งเช้าเลย”

จงเฟยกล่าว “หัวหน้าแผนกอ้าปากที พวกเราก็วิ่งขาขวิดเลย ในที่สุดก็ได้พักหายใจหายคอหน่อย”

“ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ?” เฉินหยางยิ้ม

“ครั้งนี้มาที่อำเภอเจียหลินถือว่ามาถูกจริงๆ”

จงเฟยกล่าว “เมื่อเช้าหัวหน้าจางของพวกเราผ่าตัดไปสองเคสเลยนะ”

เฉินหยางอยู่ปลายสายก็ยังฟังออกถึงความยินดีของจงเฟย จางชิวหลินมาที่อำเภอเจียหลิน ผ่าตัดที่นี่ ย่อมต้องให้แพทย์ของโรงพยาบาลเด็กได้สิทธิ์ก่อนอยู่แล้ว หลังจากนั้นถึงจะเป็นของโรงพยาบาลอำเภอ ปกติแล้วที่แผนกของตนเอง จงเฟยก็ไม่แน่ว่าจะได้เข้าทุกเคสผ่าตัด ที่นี่ ตอนเช้าก็ได้ติดตามผ่าตัดไปสองเคสแล้ว นี่สำหรับแพทย์ใหม่ๆ อย่างจงเฟยแล้ว ถือเป็นสวัสดิการเลยทีเดียว อีกอย่างสองสามวันนี้ถ้าที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินนี่แสดงผลงานได้ดี กลับไปแล้วโอกาสของจงเฟยก็อาจจะเยอะขึ้นก็ได้

“ยินดีกับคุณหมอจงด้วยนะ” เฉินหยางก็ดีใจแทนจงเฟยด้วย

“พี่เฉินหยางก็อย่ามาล้อผมเล่นเลย เทียบกับพี่แล้วผมยังห่างไกลนัก”

จงเฟยยิ้มแล้วกล่าว “งั้นก็ไม่คุยแล้วนะ ใกล้จะกินข้าวแล้ว เดี๋ยวตอนกินข้าวค่อยคุยกัน”

“ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว กลับมาถึงบ้านแล้ว” เฉินหยางกล่าว

“เมื่อคืนอยู่เวรดึก หัวหน้าแผนกของพวกนายให้กลับไปพักผ่อนตอนกลางวันเหรอ?”

จงเฟยอิจฉาในทันทีเลย สิทธิพิเศษแบบนี้ สุดยอดเกินไปแล้ว โรงพยาบาลเด็กไม่เหมือนกับโรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน แผนกแพทย์แผนจีนของโรงพยาบาลอำเภอแพทย์น้อย แพทย์ประจำบ้านก็มีแค่คนเดียว ก็เลยไม่ต้องอยู่เวรดึก ตอนกลางวันแพทย์ประจำบ้านก็ยุ่งพอสมควร แต่โรงพยาบาลเด็กแพทย์เยอะ แพทย์ประจำบ้านก็ต้องอยู่เวรดึกด้วย จงเฟยไม่มีสิทธิพิเศษแบบเฉินหยางหรอกนะ

อยู่เวรดึกเสร็จ ตอนกลางวันไม่ต้องทำงาน แถมยังได้พักผ่อนอีก นี่มันสิทธิพิเศษระดับเทพอะไรกัน?

“ใช่แล้ว อิจฉาไปเถอะ” เฉินหยางยิ้มกล่าว เขาไม่ได้บอกกับจงเฟยเรื่องที่เขาถูกสั่งพักงาน

วางสายแล้ว เฉินหยางก็หิวแล้วเหมือนกัน ลุกขึ้นไปจัดการครัวก่อน แล้วจึงเริ่มทำอาหาร

ที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน ตอนนี้ฮ่าวเปิ่นเซิงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับเฝิงซู่ผิง

“หัวหน้าเฝิงครับ เรื่องผมจัดการให้คุณแล้วนะ เฉินหยางถูกสั่งพักงานชั่วคราวแล้ว” ฮ่าวเปิ่นเซิงยิ้มพูดกับเฝิงซู่ผิง ในคำพูดก็มีความลำพองใจอยู่บ้าง หมอตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ในสายตาของฮ่าวเปิ่นเซิงแล้วเล็กน้อยเหลือเกิน

“ขอบคุณท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวมากครับ”

เฝิงซู่ผิงยิ้มแล้วกล่าว “ยังไงก็ต้องเป็นท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวที่เด็ดขาดจริงๆ รอให้พี่เขยผมกลับมาที่อำเภอเจียหลินครั้งหน้า ผมจะเชิญท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวมาทานข้าวด้วยกันครับ”

“ได้ งั้นผมจะรอข่าวดีของหัวหน้าเฝิงนะครับ” ฮ่าวเปิ่นเซิงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

วางสายแล้ว ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ดูเวลา ลุกขึ้นไปทานข้าว เพิ่งจะเดินออกจากห้องทำงาน ฮ่าวเปิ่นเซิงก็เจอเข้ากับอวี๋เจิ้นจวิน รีบทักทาย “ท่านผู้อำนวยการอวี๋ครับ”

“เหล่าฮ่าวเอ๊ย”

อวี๋เจิ้นจวินพยักหน้า

“ท่านผู้อำนวยการดูหน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะครับ เมื่อคืนพักผ่อนไม่ดีเหรอครับ?” ฮ่าวเปิ่นเซิงกล่าวอย่างเป็นห่วง “ท่านต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะครับ โบราณว่าไว้ รถไฟจะวิ่งได้เร็ว ก็ต้องอาศัยหัวรถจักรลากจูง โรงพยาบาลขาดท่านไม่ได้นะครับ”

“ฮ่าๆๆๆ...”

อวี๋เจิ้นจวินหัวเราะลั่น คำประจบของฮ่าวเปิ่นเซิงนี้ทำให้อวี๋เจิ้นจวินสบายใจมาก รถไฟจะวิ่งได้เร็ว เขาอวี๋เจิ้นจวินก็คือหัวรถจักรของโรงพยาบาลอำเภอไม่ใช่หรือ? อีกอย่างคำพูดเดียวกันก็ต้องดูด้วยว่าใครเป็นคนพูด ฮ่าวเปิ่นเซิงเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร ดังนั้นฮ่าวเปิ่นเซิงประจบแบบนี้ อวี๋เจิ้นจวินก็รับไว้ด้วยความยินดี ในฐานะผู้อำนวยการ สามารถจัดการรองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารจนเชื่องได้ นั่นก็คือสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง ใครจะไม่อยากกุมอำนาจใหญ่ไว้ในมือ ใครจะไม่อยากให้คำพูดศักดิ์สิทธิ์?

“เมื่อคืนมีญาติป่วยคนหนึ่งน่ะ วุ่นวายทั้งคืนเลยนอนไม่ค่อยดี”

อวี๋เจิ้นจวินกล่าว “เอาล่ะ ฉันไปงีบที่ห้องทำงานสักหน่อย เหล่าฮ่าวนายก็ไปทำงานเถอะ”

“งั้นท่านผู้อำนวยการพักผ่อนเถอะครับ”

ฮ่าวเปิ่นเซิงพยักหน้า มองส่งอวี๋เจิ้นจวินจนเข้าไปในห้องทำงานแล้ว ฮ่าวเปิ่นเซิงถึงได้เดินไปยังโรงอาหาร

อวี๋เจิ้นจวินผู้นี้แข็งกร้าวจริงๆ แต่ฮ่าวเปิ่นเซิงก็ไม่ได้คิดจะไปแก่งแย่งอะไรกับเขา เขาอายุน้อยกว่าอวี๋เจิ้นจวิน โอกาสยังมีอีกเยอะ อีกอย่างถึงตอนนั้นถ้าอยากจะแย่งชิงตำแหน่งผู้อำนวยการนี้จริงๆ คำพูดของอวี๋เจิ้นจวินก็มีน้ำหนักมาก ฮ่าวเปิ่นเซิงย่อมจะไม่ไปยั่วยุและทำให้ขุ่นเคืองใจอยู่แล้ว

เมื่อมาถึงโรงอาหาร ฮ่าวเปิ่นเซิงก็เจอเข้ากับผู้เชี่ยวชาญหลายท่านที่มาจากโรงพยาบาลเด็กอีกครั้ง เชิญผู้เชี่ยวชาญทั้งสามท่านเข้าไปในห้องส่วนตัวเล็กๆ ของโรงอาหาร อวี๋เจิ้นจวินก็แค่มาต้อนรับผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลเด็กเป็นการส่วนตัวในวันแรกเท่านั้น ปกติแล้วเรื่องแบบนี้ก็เป็นฮ่าวเปิ่นเซิงที่รับผิดชอบ

แน่นอนว่า แพทย์ตัวเล็กๆ อย่างพวกจงเฟยไม่มีสิทธิ์เข้าห้องส่วนตัว ก็ได้แต่นั่งอยู่ข้างนอก จงเฟยกับอ้ายเสวี่ยและเฝิงเสี่ยวหนานสามคนนั่งอยู่ด้วยกัน กินไปคุยไป

จงเฟยก็เล่าเรื่องเมื่อคืนให้เด็กสาวสองคนฟัง

“ก่อนหน้านี้ฉันคิดมาตลอดว่าพี่เฉินหยางอยู่ที่ตำบลจี้ผิงน่าสงสารมากเลยนะ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า เขาไปซุ่มบำเพ็ญเพียรอยู่ข้างนอกต่างหาก ฝีมือสูงจริงๆ”

“หยางหลุดลอย ผู้ป่วยวิกฤตใกล้ตาย?”

อ้ายเสวี่ยกับเฝิงเสี่ยวหนานก็ฟังแล้วไม่กล้าจะเชื่อ เฉินหยางเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?

“ผู้ป่วยตอนเช้าก็พ้นขีดอันตรายแล้ว นั่งกินข้าวอยู่บนเตียงผู้ป่วย พวกเธอกล้าเชื่อไหม?”

จงเฟยกล่าว “ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนฉันตามติดอยู่ตลอด ตอนเช้าเห็นผู้ป่วย ฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะ คงจะคิดว่าเป็นพวกจัดฉากถ่ายรูปแน่ๆ”

อ้ายเสวี่ยยังดีอยู่ ส่วนใหญ่ก็แค่สงสัยใคร่รู้ แต่เฝิงเสี่ยวหนานกลับฟังแล้วในใจก็ยิ่งสงสัยในตัวเฉินหยางมากขึ้นไปอีก คิดๆ ดูแล้วเธอยังเคยบอกกับเฉินหยางว่าพวกเขาสองคนเป็นเพื่อนกัน มีความหมายเตือนเฉินหยางว่าอย่าได้มีความคิดที่ไม่เหมาะสม ในใจของเฝิงเสี่ยวหนานก็พลันรู้สึกเสียใจขึ้นมาลางๆ