บทที่ 69: เสื้อนวมตัวน้อย

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ เฉินหยางก็ออกไปซื้อของอีกเล็กน้อย เสื้อผ้าเด็ก ของเล่นอะไรทำนองนี้ พร้อมกันนั้นก็ยังซื้อรองเท้าให้เถาอิงกับเฉินเจิ้งหงคนละคู่...

เดิมทีเฉินหยางก็ตั้งใจจะลาหยุดกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลสักรอบตอนสิ้นเดือนอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกสั่งพักงาน ก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปทำงานเมื่อไหร่ ก็เลยถือโอกาสช่วงว่างนี้กลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลสักรอบ ไปหาฮันฮัน

สิ่งเดียวที่น่าเสียดายก็คือ จงเฟยอุตส่าห์ตามมาถึงอำเภอเจียหลิน เพิ่งจะแค่วันเดียว เฉินหยางกลับต้องแอบหนีกลับไปที่เมืองหลวงของมณฑลเสียแล้ว โชคดีที่อยู่ที่อำเภอเจียหลิน ถึงแม้จะเป็นตอนบ่ายก็ยังมีรถโดยสารประจำทางมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงของมณฑล หากอยู่ที่ตำบลจี้ผิง รถวิ่งตรงตอนบ่ายก็จะไม่มีแล้ว ยังต้องต่อรถอีก

เมื่อเข้าประตูไป เฉินหยางก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร รู้ว่าเฉินหยางจะกลับมา เถาอิงก็ตั้งใจไปซื้อกับข้าวมาเป็นพิเศษ ทำอาหารดีๆ ไว้เต็มโต๊ะ ฮันฮันก็เชื่อฟังมาก กำลังเล่นของเล่นอยู่ในห้องรับแขก

เมื่อเห็นเฉินหยางกลับมา ฮันฮันก็แค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็หันหน้าหนีไป ไม่สนใจเฉินหยาง น้ำตาคลอเบ้าอยู่แล้ว แต่ก็ดื้อรั้นไม่ยอมให้ไหลลงมา เจ้าหนูน้อยโกรธอย่างเห็นได้ชัด โกรธที่เฉินหยางจากไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งเธอไว้คนเดียว

ถึงแม้ครั้งก่อนที่เฉินหยางกลับมาจะอยู่หลายวัน ฮันฮันกับเถาอิงและเฉินเจิ้งหงก็คุ้นเคยกันแล้ว ทุกวันก็เล่นกันอย่างมีความสุข แต่ในใจของเด็กแล้ว เถาอิงกับเฉินเจิ้งหงอย่างไรเสียก็ยังไม่นับว่าเป็นคนของตนเอง พ่อจากไป คืนวันนั้นฮันฮันก็ร้องไห้ไปไม่น้อย

“ฮันฮัน ทำไมไม่เรียกพ่อล่ะ?”

เฉินหยางวางของลง เดินมาอยู่ตรงหน้าฮันฮัน ยิ้มแล้วกล่าว “มา พ่อกอด”

“ไม่ให้ปะป๊ากอด”

ฮันฮันก็หันหน้าหนีไปอีก น้ำตาไหลลงมาแล้ว ก็ยังคงดื้อรั้นไม่สนใจเฉินหยาง

“โกรธพ่อเหรอ?”

เฉินหยางอุ้มฮันฮันขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างแข็งขัน เอาของเล่นออกมาจากในกระเป๋า “ดูสิว่าพ่อเอาอะไรมาให้ ขบวนการเจ้าตูบ”

ภายใต้การโจมตีของของเล่น ฮันฮันก็ยอมแพ้อย่างรวดเร็ว บนใบหน้าก็กลับมาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง กอดหน้าของเฉินหยางแล้วก็หอมฟอดใหญ่

“รักพ่อไหม?” เฉินหยางยิ้มถาม

“รักปะป๊า”

“จุ๊บทีหนึ่ง”

“จุ๊บ!”

ฮันฮันกอดเฉินหยางแล้วก็จุ๊บอีกทีหนึ่ง

“เจ้าหนูน้อยทุกวันก็ถาม พ่อไปทำอะไรมา พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่ ไม่คิดว่าพอพ่อกลับมาแล้ว ยังจะรู้จักโกรธอีก”

เถาอิงถึงกับถูกฮันฮันทำให้หัวเราะ ตัวเล็กแค่นี้ ในใจกลับมีความคิดไม่น้อยเลย

“เจ้าตัวเล็กนี่รู้จักจำแล้วนะ”

เฉินหยางยิ้มแล้วหยิกจมูกของฮันฮันเบาๆ ฮันฮันก็ยิ้มหวาน “แบร่!”

“พ่อ ‘แบร่’ พูดจบฮันฮันก็ยื่นมือออกไปหยิกจมูกของเฉินหยาง

“ทำไมจู่ๆ ถึงมีเวลากลับมาล่ะ?”

เถาอิงยกกับข้าวไปพลางถามไปพลาง “ไม่ใช่ว่าต้องรอถึงสิ้นเดือนเหรอ เมื่อ позавчера จงเฟยยังบอกอยู่เลยว่าเขาจะไปที่โรงพยาบาลพวกแก”

“ได้หยุดชั่วคราวน่ะครับ ผมกับจงเฟยก็ไม่ได้อยู่โรงพยาบาลเดียวกัน ต่างคนต่างก็มีเรื่องของตัวเอง”

พูดจบ เฉินเจิ้งหงก็กลับมาแล้ว เฉินเจิ้งหงสมกับที่เป็นครูจริงๆ หลังจากทานข้าวเสร็จ เฉินหยางก็ได้ยินเฉินเจิ้งหงพาลูกสาวท่อง “ไก่เงินโค้งงอ นามสกุลอยู่เมืองนี้ (คนแต่เริ่มเดิมที มีนิสัยดีงาม)”

“ตอนนี้ฮันฮันเก่งขนาดนี้แล้วเหรอ ท่องได้ถึง ‘ชื่อเสียงเลื่องลือ’ แล้ว?”

เฉินหยางฟังอยู่ข้างๆ ก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง เจ้าหนูน้อยเพิ่งจะสองขวบเอง

“แกคิดว่าไงล่ะ เก่งกว่าแกตอนนั้นเยอะ”

เฉินเจิ้งหงถลึงตาใส่เฉินหยาง “ก็เพราะพวกแกไม่มีเวลานั่นแหละ”

พูดจบเฉินเจิ้งหงก็ยิ้มแล้วพูดกับฮันฮัน “ร้องเพลง ‘นกนางแอ่นน้อย’ ให้พ่อแกฟังสิ”

“นกนางแอ่นน้อย สวมเสื้อลายดอกไม้...” ฮันฮันก็ร้องเพลงให้เฉินหยางฟังอย่างภาคภูมิใจทันที

“ฮันฮันเก่งจริงๆ”

เจ้าหนูน้อยทำเอาอารมณ์ของเฉินหยางดีขึ้นมาก ถึงแม้จะพูดว่าเรื่องของฮ่าวเปิ่นเซิงในวันนี้ในใจของเฉินหยางก็ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก แต่ก็ยังส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเขาอยู่บ้าง ตอนนี้ ความไม่สบายใจทั้งหมดในใจของเฉินหยางก็พลันหายไปในพริบตา

ขณะที่กำลังเล่นกับฮันฮันอยู่ โทรศัพท์ของเฉินหยางก็ดังขึ้น เป็นจงเฟยที่โทรมา

ทันทีที่รับสาย จงเฟยก็รีบถาม “พี่เฉินหยางครับ ผมได้ยินมาว่าพี่ถูกสั่งพักงานเหรอครับ?”

“ไม่เป็นไรหรอก ถือโอกาสพักผ่อนสักหน่อย ตอนนี้ฉันกลับมาถึงเมืองหลวงของมณฑลแล้ว”

เฉินหยางพูดพลางยื่นโทรศัพท์ไปใกล้ๆ ฮันฮัน “เรียกลุงสิ”

“คุณลุง” ฮันฮันเรียกหนึ่งที

“นายถูกสั่งพักงานจริงๆ เหรอ?”

จงเฟยกล่าว “เป็นอะไรไป ไม่ใช่ว่าสบายดีอยู่เหรอ เมื่อคืนยังเพิ่งจะช่วยชีวิตผู้ป่วยคนหนึ่ง แถมยังเป็นญาติของผู้อำนวยการอีกด้วย หรือว่าผู้ป่วยเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น?”

“ผู้ป่วยสบายดี เรื่องอื่นน่ะ ไม่เป็นไรหรอก”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “พอดีคิดถึงลูกสาว ก็เลยกลับมาดูหน่อย”

“ฉันไปถึงอำเภอเจียหลิน นายกลับกลับมาซะงั้น” จงเฟยเซ็งเลย ที่สำคัญที่สุดคือเฉินหยางถึงกับถูกสั่งพักงาน เรื่องนี้ทำให้จงเฟยคิดไม่ตกอยู่บ้าง เฉินหยางเมื่อคืนเพิ่งจะช่วยชีวิตหลานสาวของผู้อำนวยการมาแท้ๆ

“เดิมทีก็กะว่าจะโทรบอกนายสักหน่อย คิดไปคิดมาก็ไม่จำเป็น”

เฉินหยางกล่าว “เอาล่ะ ไม่คุยแล้ว กำลังเล่นกับลูกสาวอยู่”

ที่อำเภอเจียหลิน จงเฟยวางสาย หันกลับไปพูดกับอ้ายเสวี่ยและเฝิงเสี่ยวหนาน “พี่เฉินหยางถูกสั่งพักงานจริงๆ ด้วย” จงเฟยเองก็ไม่รู้ตัวว่า ตอนนี้ที่เขาเรียกเฉินหยางก็กลายเป็นพี่เฉินหยางไปโดยไม่รู้ตัวแล้ว ไม่ได้สบายๆ เหมือนเมื่อก่อน ที่ไม่ก็เรียกเฉินหยาง ก็เรียกพี่เฉินหยาง

“เป็นไปได้ยังไงคะ พี่เฉินยอดเยี่ยมขนาดนั้นไม่ใช่เหรอคะ?” เฝิงเสี่ยวหนานประหลาดใจ

“เมื่อครู่ฉันลองไปถามนักศึกษาฝึกงานคนนั้นมาแล้ว เหมือนว่าเฉินหยางจะไปทำให้ท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวอะไรนั่นของโรงพยาบาลขุ่นเคืองใจเข้าน่ะ” อ้ายเสวี่ยกล่าว

“ก็คือท่านรองผู้อำนวยการฮ่าวที่กินข้าวกับพวกหัวหน้าแผนกตอนเที่ยงน่ะเหรอ?” เฝิงเสี่ยวหนานถาม

“น่าจะใช่”

อ้ายเสวี่ยหันไปมองจงเฟย “ทำให้รองผู้อำนวยการขุ่นเคืองใจ คงจะไม่ใช่แค่ถูกสั่งพักงานง่ายๆ ขนาดนั้นหรอกนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่ไม่ได้ทำให้ผู้อำนวยการขุ่นเคืองใจก็พอแล้ว” จงเฟยเมื่อได้ฟังกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก

“นายคนนี้นี่ทำไมถึงได้ใจกว้างขนาดนี้นะ?”

อ้ายเสวี่ยผลักจงเฟยเบาๆ “นี่พูดอะไรออกมา?”

“ใช่แล้วจงเฟย เราต้องช่วยพี่เฉินกันหน่อยสิ” เฝิงเสี่ยวหนานก็กล่าว

“จะช่วยยังไง?” จงเฟยถาม

“ฉันจะไปหาหัวหน้าแผนก ช่วยพูดแทนพี่เฉินหน่อย” เฝิงเสี่ยวหนานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

“ว้าย ตอนนี้เป็นห่วงเฉินหยางขนาดนี้แล้วเหรอ?” อ้ายเสวี่ยอดที่จะล้อเลียนไม่ได้

“ฉันกำลังพูดเรื่องจริงจังกับพวกเธอนะ เราไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ?” เฝิงเสี่ยวหนานหน้าแดง

“ก็ช่วยเฉินหยางได้จริงๆ แหละ แต่ต้องหาโอกาส”

จงเฟยกล่าว “ฉันเป็นศัลยแพทย์ ช่วยอะไรไม่ได้หรอก แต่พวกเธอสองคนดูสถานการณ์ได้นะ ฝีมือของพี่เฉินหยางไม่ด้อยเลย ถ้าเจอผู้ป่วยที่เหมาะสม ก็สามารถพูดถึงได้”

“ความคิดนี้ดี”

อ้ายเสวี่ยกล่าว “ต้องหาโอกาสจริงๆ แหละ ถ้าเราไปหาหัวหน้าแผนกช่วยจริงๆ ก็จะดูไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไปหน่อย” พวกเขาสามคนก็เป็นแค่หมอตัวเล็กๆ การจะไปหาหัวหน้าแผนกพูดเรื่องอะไรนั่นก็ต้องดูอารมณ์ของหัวหน้าแผนกด้วย หัวหน้าแผนกอารมณ์ดี พวกเขาก็ยังพอจะล้อเล่นได้บ้าง หัวหน้าแผนกถ้าอารมณ์ไม่ดี พวกเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะล้อเล่น เผื่อว่าทำไปแล้วกลับได้ผลตรงกันข้ามล่ะ

“อีกอย่างก็ไม่ต้องกังวลเกินไปจริงๆ แหละ”

จงเฟยเล่าเรื่องเมื่อคืนให้เด็กสาวสองคนฟังรอบหนึ่ง “ในความคิดของฉันนะ ท่านผู้อำนวยการอวี๋ของโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินเป็นคนไม่เลวเลย”

“ให้ตายสิ มิน่าล่ะนายถึงไม่กังวล”

อ้ายเสวี่ยทุบจงเฟยไปหนึ่งหมัด ที่แท้ก็ยังมีปัจจัยแบบนี้อยู่อีก อ้ายเสวี่ยกับเฝิงเสี่ยวหนานรู้ว่าเฉินหยางเมื่อคืนช่วยชีวิตผู้ป่วยฉุกเฉินคนหนึ่ง ก็เพิ่งจะรู้ว่าผู้ป่วยคนนั้นเป็นญาติของผู้อำนวยการ

“แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อน พวกเราก็ต้องหาโอกาสด้วยนะ” เฝิงเสี่ยวหนานพูดแทรกขึ้นมา