บทที่ 711: ม่อซินจือ

คนทั้งสองหาร้านอาหารแห่งหนึ่งที่หน้าประตูโรงพยาบาล หลังจากนั่งลงเฉินหยางก็สั่งกับข้าวสองสามอย่าง แล้วถามหลิวจวิน “ลุงหลิวดื่มเหล้าไหมครับ?”

“ไม่ดื่มแล้วดีกว่า”

หลิวจวินยิ้มแล้วกล่าว “เมื่อมองดูเธอในตอนนี้ ฉันก็ดีใจแทนเธอจริงๆ ตอนนั้นเธอเป็นนักศึกษาจบใหม่ ต้องมาอุดอู้อยู่ในสถานที่เล็กๆ อย่างพวกเรา...”

“ก็ยังต้องขอบคุณลุงหลิวครับ”

เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าว “ตอนนั้นผมยังหนุ่ม ก็ยังไร้เดียงสา ไม่เคยผ่านความยากลำบากอะไร มักจะหลงตัวเอง...”