บทที่ 782: คนที่อยากตบแต่ไม่กล้าตบ

ม่อฮ่าวโป๋เดินเข้ามาในห้องอาหาร ม่อซินจือทานอาหารเช้าเสร็จก็จากไปแล้ว ม่อไท่หงนั่งทานอาหารอยู่ตามลำพังอย่างไม่รีบร้อน

พอเห็นม่อไท่หง เขาก็รู้สึกเบื่ออาหารอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืนวานนี้ เขาก็กลัวว่าพ่อจะว่าเขาอีก ทำได้เพียงฝืนใจเดินเข้าไป

“เดี๋ยวผมทานอาหารเช้าเสร็จก็จะไปหาเฉินหยาง” เขากล่าว

“งานประชุมแลกเปลี่ยนแพทย์แผนจีนในครั้งนี้หาได้ยากมาก นอกจากแพทย์ผู้มีชื่อเสียงของหลิ่งหนานเราแล้ว ก็ยังมีปรมาจารย์แพทย์ผู้มีชื่อเสียง, แพทย์ระดับชาติจากทั่วทั้งประเทศอีกด้วย หวังว่าแกจะเข้าใจอะไรบ้าง”

ม่อไท่หงกล่าว “คุณปู่ของแกในตอนนั้นที่ทำการรักษา ก็ไม่ใช่เพื่อความมั่งคั่งอะไร พอมาถึงรุ่นของแก พวกเราที่หลิ่งหนานก็เพิ่งจะรุ่นที่สาม แกดูตระกูลหาน, ตระกูลหลี่สิ...”