บทที่ 903: วิกฤตของหวังเหล่าเกิน

ตอนนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ของหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินสาดส่องลงบนทางเดินอย่างเย็นเยียบ

ในห้องผู้ป่วย กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมปนเปกับกลิ่นยาสมุนไพรจางๆ ลอยมาปะทะจมูก แม่ของหวังหย่ายืนอยู่ตรงหน้าเฉินหยาง สองมือบีบกันแน่น ปลายนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง

ในวินาทีนี้ แม่ของหวังหย่าเผยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนออกมาต่อหน้าเฉินหยาง ในแววตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

คนโบราณว่าไว้ พ่อเป็นอย่างไรลูกชายก็เป็นอย่างนั้น แม่เป็นอย่างไรลูกสาวก็เป็นอย่างนั้น คำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง

หวังเหล่าเกินเป็นคนซื่อๆ พูดน้อย เรื่องน้อย แต่แม่ของหวังหย่ากลับไม่ใช่คนที่คบหาได้ง่ายๆ