บทที่ 904: สัญญาณเตือนภัย

เฉินหยางเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองออกไปในความมืดมิดยามค่ำคืน ชั่วขณะหนึ่ง อารมณ์ความรู้สึกช่างซับซ้อนอย่างยิ่ง

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหยางทำผิดพลาดแบบนี้

ตามหลักแล้ว ด้วยฝีมือระดับเฉินหยาง ไม่ควรจะทำผิดพลาดแบบนี้ได้

เพราะเรื่องของหวังหย่า ครั้งนี้เฉินหยางมาด้วยทัศนคติที่แตกต่างจากการรักษาผู้ป่วยคนอื่น ไม่มีความอดทนเหมือนที่เคยมีให้กับผู้ป่วยคนอื่น

นี่ก็เหมือนกับคนที่คุณไม่ชอบหน้าหรือไม่ค่อยอยากเจอมาขอความช่วยเหลือ เพราะเหตุผลบางอย่างคุณปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นตอนช่วย ก็ย่อมต้องทำด้วยความคิดที่ว่ารีบๆ ทำให้มันจบๆ ไป แล้วจะได้รีบๆ ไปให้พ้นๆ