บทที่ 959: เฉินหยาง ปะทะ ฉางหลีหัว

“ท่านผู้เฒ่าหลินครับ...”

เหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาตามไรผมของฉางหลีหัว “นี่... อินพร่องหยางพร่อง ความเย็นและความร้อนปะปนกัน เป็นจุดที่ยากที่สุดในการวินิจฉัยโรคของผู้สูงอายุ แนวคิดของเฉินหยางคือ ‘อินพร่องไฟแกร่ง’ แต่การวินิจฉัยของกลุ่มดูแลสุขภาพของเราตลอดมาคือ ‘หยางพร่องลอยตัว’ วิธีการรักษาสองอย่างนี้ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง แต่อายุของท่านก็เป็นเครื่องยืนยัน หยวนหยาง ของท่านอ่อนแออยู่แล้ว เหมือนเทียนไขในสายลม ทนรับ ‘ลมแรง’ จากยาบำรุงอินฤทธิ์เย็นในปริมาณมากไม่ได้จริงๆ ครับ! ถ้าเกิดว่า...”

“ถ้าเกิดว่า?”

ท่านผู้เฒ่าหลินยิ้ม แววตากลับคมกริบขึ้น “เสี่ยวฉาง เธอกลัวว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบ ตาแก่อย่างฉันอยู่มาจะเก้าสิบปีแล้ว เรื่องความเป็นความตาย ปลงตกไปนานแล้ว แต่ฉันกลัวอะไร? ฉันกลัวว่า ‘บำรุง’ แบบมั่วซั่ว สุดท้ายบำรุงจน ‘น้ำมันหมดตะเกียงมอด’ น่ะสิ!”

“เจิ้นซิงเชิญเสี่ยวเฉินมาตรวจ ก็ด้วยความกตัญญู ในเมื่อพวกเธอต่างคนต่างถือเหตุผลของตัวเอง งั้นก็ให้เสี่ยวเฉินมา ต่อหน้าตาแก่อย่างฉัน มาถกเถียงกับเธอเหล่าฉางให้รู้เรื่องกันไปเลย! ความจริงน่ะ ยิ่งถกยิ่งชัดเจน ฉันที่เป็น ‘คนป่วย’ ก็มีสิทธิ์ที่จะฟังเสียงที่แตกต่าง และเลือกทางเดินที่ตัวเองคิดว่าถูกเหมือนกัน เธอว่าไหม?”