บทที่ 960: คำพูดที่คุ้นเคย

เฉินหยางตั้งสมาธิกับการจับชีพจร ผ่านไปประมาณห้านาที เฉินหยางก็ปล่อยมือ ลืมตาขึ้น ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

“ชีพจรเป็นอย่างไร?” ฉางหลีหัวถามคาดคั้นทันที

“ชีพจรตึงแข็งและฝืด เหมือนกดสายพิณ กดหนักว่างเปล่า ตำแหน่งฉื่อเป็นหนักที่สุด กดจมแทบไม่พบ!”

เฉินหยางกล่าวอย่างช้าๆ “ชีพจรนี้ 《ปินหูม่ายเสวีย》 (ตำราชีพจรปินหู)กล่าวไว้ว่า: ‘ชีพจรตึง ตรงเหมือนสายพิณ, ตึงหมายถึงแรง, สายพิณหมายถึงรูปทรง’; ‘ชีพจรฝืด เล็กช้าและติดขัด, กระจายและหยุดอย่างเลือนรางใต้ปลายนิ้ว’ ตึงแข็งหมายถึงปวด, ติดขัด, เสมหะน้ำ และยังหมายถึงอินเสียหายตับกำเริบ; ชีพจรฝืดหมายถึงสารจิงเสียหายเลือดน้อย, ชี่ติดขัดเลือดคั่ง แต่การที่กดหนักแล้วว่างเปล่า, ตำแหน่งฉื่อจมแผ่วเบา, ยิ่งเป็นหลักฐานชัดเจนว่าหยวนอิน ในไตพร่องอย่างรุนแรง, ไม่มีอะไรไปเติมเต็มช่องทางเดินชีพจร, อินไม่สามารถเก็บกักหยาง, หยางพร่องลอยตัวออกสู่ภายนอก!”

พูดไปพลาง เฉินหยางก็มองไปที่ฉางหลีหัว น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว “ท่านผู้เฒ่าฉางคิดว่านี่คือ ‘หยางพร่องลอยตัว’ ชีพจรของหยางพร่อง ควรจะเป็นชีพจรจมช้าไม่มีแรง หรือเล็กละเอียดจนแทบขาด ไม่มีทางมีลักษณะชีพจรตึงแข็งฝืดเคืองแบบนี้เด็ดขาด! ผู้ที่หยางพร่อง จะกลัวหนาวแขนขาเย็น, จิตใจหดหู่, ปัสสาวะใสและยาวนาน, ปัสสาวะบ่อยตอนกลางคืน แต่ท่านผู้เฒ่าหลินล่ะครับ?”