บทที่ 100 รางวัลของฉินเสี่ยวอวี๋

ปริมาณคนเข้าชมของเสียวหมี่เจียหยวนนั้น วังหยวนย่อมรู้ดีแก่ใจ

เงินสองหมื่นหยวนเพื่อลงโฆษณาเจ็ดวัน นี่ถือเป็นเรื่องที่ได้เปรียบเห็นๆ

แน่นอนว่าวังหยวนก็ไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางปล่อยให้ฉินฮั่นชูเป็นผู้กำหนดสัดส่วนเงินลงทุนแต่เพียงฝ่ายเดียว

หากฉินฮั่นชูถือสัดส่วนถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แล้วเขาจะเหลือกำไรอะไรกัน?

วังหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น "สัดส่วนการลงทุนต้องไม่เกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ"

"ได้ครับ ผมจะร่างสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่ง แล้วพวกเราค่อยนัดเซ็นสัญญากันอีกที"

ต่อให้วังหยวนไม่จำกัดสิทธิ์ของฉินฮั่นชู เขาก็ไม่มีความคิดจะออกทุนสร้างซีรีส์เองทั้งหมดอยู่แล้ว

เมื่อประเมินจากสถานการณ์ตอนนี้ การเอาเงินไปลงในตลาดหุ้นเพนกวินย่อมสร้างผลกำไรสูงสุดให้เขาได้มากกว่า

รอจนราคาหุ้นพุ่งแตะเกิน 200 หยวนเมื่อไร ฉินฮั่นชูถึงจะหยุดลงทุนในหุ้นเพนกวิน

จากความทรงจำของเขา ราคาหุ้นเพนกวินขึ้นไปสูงสุดก็แค่ประมาณ 650 หยวนเท่านั้น

หากไปซื้อตอนราคาหุ้นละ 200 หยวน ผลตอบแทนก็จะได้แค่สามเท่าเศษๆ

ซึ่งถ้าหากการดำเนินงานเป็นไปได้ด้วยดี ถึงเวลานั้นไม่ว่าฉินฮั่นชูจะหยิบจับทำอะไร ผลกำไรย่อมมากกว่าสามเท่าอยู่แล้ว

หลังจากคุยกับวังหยวนเสร็จ ฉินฮั่นชูก็ลุกขึ้นเดินไปยังห้องทำงานของเฉินไฉ่หยี

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการร่างสัญญาหรือการเดินทางไปเซ็นสัญญาที่มหานครเซี่ยงไฮ้ ฉินฮั่นชูล้วนตั้งใจจะมอบหมายให้เฉินไฉ่หยีเป็นคนจัดการ

เวลา 17:00 น. ฉินฮั่นชูก็รีบออกจากสำนักงานทนายความ

เมื่อเขาขี่รถมาถึงโรงเรียนประถม ก็เริ่มมีนักเรียนทยอยเดินออกมาจากโรงเรียนกันแล้ว

ครู่หนึ่งต่อมา ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินมาถึงข้างกายฉินฮั่นชู

"ครูของเธอจะมาเยี่ยมบ้านกี่โมง" ฉินฮั่นชูเอ่ยถาม

"ทุ่มครึ่งค่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบ

รอจนฉินเสี่ยวอวี๋ขึ้นมานั่งบนสกูตเตอร์ไฟฟ้าแล้ว ฉินฮั่นชูจึงถามต่อ "จะรอครูของเธอมาแล้วค่อยกินข้าวด้วยกันไหม"

"ครูบอกว่าไม่ต้องค่ะ คืนนี้ครูต้องไปบ้านเพื่อนอีกสามคน มีเวลาไม่มาก" ฉินเสี่ยวอวี๋ตอบกลับมา

เมื่อได้ยินคำตอบจากฉินเสี่ยวอวี๋ ฉินฮั่นชูก็พยักหน้าเข้าใจ

พอกลับถึงบ้าน ฉินฮั่นชูลงมือทำกับข้าว ส่วนฉินเสี่ยวอวี๋ก็นั่งทำการบ้าน

พอถึงเวลา 18:30 น. ทั้งสองคนก็กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย

"เดี๋ยวพี่จะเก็บกวาดห้องรับแขก เธอไปล้างชามนะ มีปัญหาไหม"

ฉินฮั่นชูไม่ใช่คนที่ขยันขันแข็งอะไรนัก ตอนนี้ห้องรับแขกจึงค่อนข้างรกทีเดียว

ในเมื่อครูจะมาเยี่ยมบ้าน เขาย่อมต้องจัดเก็บให้เรียบร้อยเสียหน่อย

ตอนนี้ฉินเสี่ยวอวี๋ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว งานบ้านอย่างการล้างชามเธอก็พอทำได้

"รับรองภารกิจสำเร็จลุล่วงค่ะ" พูดจบ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็หยิบผ้ากันเปื้อนผืนเล็กของตนเองมาสวม แล้วเดินไปล้างชามอย่างช่ำชอง

ฉินฮั่นชูเริ่มจากเก็บเสื้อผ้าบนโซฟาไปไว้ที่อื่น จากนั้นจึงลงมือเช็ดโต๊ะ กวาดพื้น แล้วถูพื้น

ทุกครั้งที่ต้องทำความสะอาด ฉินฮั่นชูเป็นต้องนึกเสียใจที่ซื้อบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้

แค่เก็บกวาดห้องรับแขกห้องเดียว ก็กินเวลาของฉินฮั่นชูไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

ง่วนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ทำความสะอาดเสร็จสิ้นก่อนที่คุณครูจะมาถึง

เพิ่งจะจัดจานผลไม้ไว้บนโต๊ะน้ำชาได้ไม่ทันไร ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบก้าวไปเปิดประตูทันที

"ครูหวังเชิญข้างในเลยค่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋พูดพลางยิ้มแป้น

"ขอบใจจ้ะ" ครูหวังเป็นหญิงสาววัยประมาณยี่สิบเจ็ดปี หน้าตาของเธอจัดว่าค่อนข้างดีทีเดียว บุคลิกดูสุขุมเรียบร้อย

"สวัสดีครับครูหวัง" ฉินฮั่นชูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

ครูหวังก็ส่งยิ้มให้เช่นกัน "สวัสดีค่ะ"

"เชิญนั่งก่อนครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ยชวน

ครูหวังยืนอยู่หน้าประตูพลางถามว่า "ต้องเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์ไหมคะ"

"ไม่ต้องหรอกครับ" ฉินฮั่นชูบอก

เมื่อได้รับการเชื้อเชิญจากฉินฮั่นชู ครูหวังจึงเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟา

"ครูหวังดื่มน้ำก่อนนะครับ" ฉินฮั่นชูวางแก้วน้ำร้อนลงตรงหน้าครูหวัง

ครูหวังกล่าวขอบคุณ จากนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ผู้ปกครองไม่อยู่บ้านเหรอคะ"

เวลามีประชุมผู้ปกครองของฉินเสี่ยวอวี๋ ล้วนเป็นฉินฮั่นชูที่ออกหน้ามาตลอด

ที่ครูหวังมาเยี่ยมบ้านในค่ำคืนนี้ เป้าหมายหลักก็คืออยากพบพ่อแม่ของฉินเสี่ยวอวี๋

"พ่อกับแม่ผมอยู่ที่บ้านเกิดครับ มีแค่เราสองคนพี่น้องที่อยู่ปักกิ่ง" ฉินฮั่นชูตอบ

"มิน่าล่ะถึงเป็นเธอที่ไปประชุมผู้ปกครองตลอด" ครูหวังชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ "คุณลุงคุณป้าทำงานอะไรกันเหรอคะ"

"พ่อกับแม่ของผมเป็นชาวไร่ชาวนาธรรมดาๆ ครับ"

ได้ยินเช่นนั้น ครูหวังก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ชาวไร่ชาวนาธรรมดาๆ จะส่งลูกมาเรียนที่ปักกิ่งได้เชียวหรือ

"บ้านหลังนี้เช่าอยู่เหรอคะ" ครูหวังถามขึ้น

ฉินฮั่นชูตอบตามตรง "บ้านหลังนี้ผมซื้อเองครับ"

"เธอซื้อเองเหรอคะ" ครูหวังเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง "เธอยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ไม่ใช่เหรอ เอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนมาซื้อบ้านกัน"

"ผมยังเป็นนักศึกษาอยู่ก็จริงครับ แต่ตอนนี้มีบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว"

จุดประสงค์ที่ครูหวังมาเยี่ยมบ้านก็เพื่อทำความเข้าใจสภาพครอบครัวของฉินเสี่ยวอวี๋

ดังนั้น ฉินฮั่นชูจึงไม่มีความจำเป็นต้องปกปิดอะไรมากมาย

ยิ่งเป็นเมืองใหญ่เท่าไร การแบ่งชนชั้นเหยียดหยามกันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

ฐานะทางบ้านของนักเรียนย่อมส่งผลต่อท่าทีที่ครูมีต่อนักเรียนด้วยเช่นกัน

หากผู้ปกครองของนักเรียนเป็นผู้มีอำนาจหรือมีอิทธิพล นักเรียนคนนั้นย่อมได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉินฮั่นชูเพียงแค่อยากให้น้องสาวของเขาไม่ถูกใครดูถูกดูแคลน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

"ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะคะ บริษัทของเธอทำเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ"

เมื่อรู้ว่าฉินฮั่นชูมีบริษัทเป็นของตัวเอง แววตาของครูหวังก็ยิ่งฉายความประหลาดใจเข้มข้นขึ้น

"ตอนนี้หลักๆ ก็มีเว็บไซต์เสียวหมี่เจียหยวนกับเสียวหมี่การ์ตูนครับ"

"นอกจากนี้ก็มีงานด้านเพลงและอื่นๆ อีกนิดหน่อย"

ฉินฮั่นชูตอบ

"เสียวหมี่เจียหยวนเหรอคะ เพลงของสวี่ซงก็ปล่อยออกมาจากเว็บของพวกเธอใช่ไหมคะ"

ครูหวังไม่ชอบเล่นพวกเว็บบล็อกส่วนตัว แต่เพลงของสวี่ซงกลับทำให้เธอชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง

เพื่อที่จะดาวน์โหลดเพลงของสวี่ซง เธอยังถึงขั้นสมัครสมาชิกเว็บไซต์เสียวหมี่เจียหยวนเลยด้วยซ้ำ

เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าพี่ชายของฉินเสี่ยวอวี๋จะเป็นถึงเจ้าของเว็บไซต์เสียวหมี่เจียหยวน

"ครับ เดี๋ยวอีกไม่นานสวี่ซงจะปล่อยเพลงใหม่ออกมาอีกสองเพลงครับ" ฉินฮั่นชูเอ่ย

"จริงเหรอคะ เมื่อไรกัน" ในฐานะแฟนเพลงของสวี่ซง พอได้ยินข่าววงในแบบนี้ ครูหวังจึงถามด้วยความคาดหวังทันที

ฉินฮั่นชูบอก "สิ้นเดือนนี้ก็จะอัปโหลดลงบนเสียวหมี่เจียหยวนแล้วครับ"

"นึกไม่ถึงเลยว่าอายุยังน้อยแค่นี้ แต่กลับประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้ว"

"เสียวหมี่เจียหยวนน่ะมีอิทธิพลบนโลกอินเทอร์เน็ตมากเลยนะคะ"

"แล้วพ่อแม่ของเสี่ยวอวี๋จะมาปักกิ่งเมื่อไรเหรอคะ ถ้ามีเวลาก็อยากจะพบพวกท่านสักหน่อย"

ครูหวังเอ่ยปากถาม

ฉินฮั่นชูครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "เรื่องนี้ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันครับ เอาไว้ถ้าพวกท่านมาเมื่อไร ผมค่อยเชิญคุณครูมาเที่ยวที่บ้านนะครับ"

ต่อจากนั้น ฉินฮั่นชูก็สอบถามถึงพฤติกรรมและการเรียนของฉินเสี่ยวอวี๋ที่โรงเรียน

นิสัยของฉินเสี่ยวอวี๋ค่อนข้างดี เข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ทุกคน

นอกจากนี้ ผลการเรียนของฉินเสี่ยวอวี๋ยังคงรักษาอันดับท็อปห้าของห้องไว้ได้ตลอด

พอได้ยินคำชมของครู ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ทำหน้าภาคภูมิใจสุดขีด "หนูบอกพี่แล้วไงว่าน้องสาวพี่น่ะใครเห็นใครก็รัก"

"ถ้าไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้หรอกนะ ครูเขาพูดรักษาน้ำใจเธอต่างหาก" ฉินฮั่นชูแซวกลับ

"เสี่ยวอวี๋ประพฤติตัวดีมากจริงๆ ตอนอยู่ที่โรงเรียน ครูไม่ได้พูดรักษาน้ำใจหรอกค่ะ" ครูหวังรีบช่วยยืนยัน

ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ "ได้ยินแล้วใช่ไหมล่ะคะ"

"เอาเถอะ รู้แล้วว่าเก่ง พอใจหรือยัง พรุ่งนี้พี่จะพาไปดูหนัง ถือเป็นรางวัลแล้วกัน" ฉินฮั่นชูเป็นพี่ชายที่ดีที่มีรางวัลและการลงโทษอย่างชัดเจน ในเมื่อครูหวังให้คะแนนประเมินฉินเสี่ยวอวี๋ไว้สูงขนาดนี้ ย่อมต้องมี "รางวัล" ให้เสียหน่อย

"เย้ จะได้ออกไปดูหนังแล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทางดีใจของฉินเสี่ยวอวี๋ ฉินฮั่นชูกลับรู้สึกกระดากใจอยู่นิดๆ

หลังจากนั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ครูหวังจึงลุกขึ้นเอ่ยปากขอตัวกลับ

ฉินฮั่นชูแกล้งใช้งานให้ฉินเสี่ยวอวี๋เดินเลี่ยงไปทางอื่นก่อน จากนั้นจึงยื่นซองอั่งเปาซองหนึ่งส่งให้ครูหวัง