บทที่ 99 ปล่อยไม้ตายเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

พอเห็นฉินฮั่นชูทำหน้าขึงขัง ฉินเสี่ยวอวี๋ก็รีบส่ายหัวรัวๆ "น้องสาวพี่ทั้งน่ารักทั้งเป็นเด็กดีขนาดนี้ จะไปก่อเรื่องได้ยังไงกันล่ะ"

"ไปเอาความหลงตัวเองแบบนี้มาจากใครเนี่ย" ฉินฮั่นชูกลอกตามองบน

ฉินเสี่ยวอวี๋เชิดหน้าขึ้น "ก็เรียนมาจากพี่นั่นแหละ"

"พูดจาเรื่อยเปื่อย พี่ไปหลงตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่"

ฉินเสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก "หนูไปทำการบ้านแล้วดีกว่า ไม่มีเวลามาเถียงกับพี่หรอก"

"พี่ตามใจเธอมากไปใช่ไหมเนี่ย ถึงได้ลอยหน้าลอยตาขนาดนี้" ฉินฮั่นชูแกล้งทำเสียงเข้ม

ฉินเสี่ยวอวี๋รู้ทันว่าพี่ชายแค่แกล้งดุ จึงไม่ได้กลัวเลยสักนิด หนูน้อยเดินยืดอกกลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างอารมณ์ดี

ครู่ต่อมา ฉินฮั่นชูก็ทำมื้อเย็นเสร็จ

"มากินข้าวได้แล้ว มัวยืนมองอะไรอยู่" ฉินฮั่นชูนั่งลงพลางเอ่ยยิ้มๆ

ฉินเสี่ยวอวี๋ชี้ไปที่ไส้กรอกย่างสองชิ้นในชามของเขา "พี่จะกินคนเดียวสองชิ้นเลยเหรอ"

ฉินฮั่นชูพยักหน้าแล้วยิ้ม "ตอนแรกว่าจะแบ่งให้ชิ้นหนึ่ง แต่ท่าทางเมื่อกี้ของเธอทำพี่เสียใจมาก เลยว่าจะกินคนเดียวให้หมดเลย"

พอได้ยินแบบนั้น ความถือดีเมื่อครู่ก็มลายหายไปในพริบตา ฉินเสี่ยวอวี๋รีบเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนทันที "พี่จ๋า พี่ดีที่สุดในโลกเลย แบ่งไส้กรอกย่างให้หนูชิ้นหนึ่งไม่ได้เหรอ"

ฉินฮั่นชูหัวเราะ "ตอนนี้มารู้จักอ้อนแล้วเหรอ แต่พี่ยังชอบท่าทางเชิดๆ อวดเก่งแบบเมื่อกี้มากกว่านะ"

"พี่ชายคนดี…"

พอได้ยินเสียงอ้อนหวานหยดของฉินเสี่ยวอวี๋ ฉินฮั่นชูก็ขนลุกซู่ เขารีบปรามเสียงต่ำ "พูดจาให้มันดีๆ"

"ถ้าพี่ไม่ยอมให้หนูกิน หนูจะฟ้องพ่อ!" ในเมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เปลี่ยนมาข่มขู่แทน

"คิดว่าพ่อจะทำอะไรพี่ได้เหรอ พ่อจะนั่งเครื่องบินเหาะมาหาถึงนี่หรือไง" ฉินฮั่นชูเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน

"คนใจร้าย!" ฉินเสี่ยวอวี๋ยู่ปาก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

ฉินฮั่นชูรีบคีบไส้กรอกย่างใส่ลงในจานของฉินเสี่ยวอวี๋ทันที "งัดไม้ตายมาใช้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

ฉินเสี่ยวอวี๋ฮึดฮัด "คนใจร้ายที่สุด รู้จักแต่แกล้งให้หนูร้องไห้"

"งั้นพี่คีบคืนมาก่อนดีไหม รอเธอร้องไห้เสร็จแล้วค่อยให้ใหม่" พูดจบ ฉินฮั่นชูก็ยกตะเกียบทำท่าจะคีบ

เมื่อฉินเสี่ยวอวี๋เห็นดังนั้น ก็รีบยกจานหลบแล้วคีบไส้กรอกย่างเข้าปากกัดไปหนึ่งคำทันที

ระหว่างที่เคี้ยวตุ้ยๆ เธอก็พูดเสียงขึ้นจมูก "ครั้งนี้หนูยกโทษให้พี่ก็ได้"

ฉินฮั่นชูทั้งขำทั้งเอ็นดู ช่างหาทางลงให้ตัวเองเก่งเสียจริง

การปะทะฝีปากของสองพี่น้องเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันอยู่แล้ว จึงไม่มีใครโกรธกันจริงจัง

พอกินข้าวไปได้สักพัก ทั้งคู่ก็กลับมาพูดคุยหัวเราะกันตามเดิม

ช่วงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ณ โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

เวลานี้ ฉินฮั่นชูกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับถังซือเวยและเพื่อนร่วมห้องพักของเธอ

ขณะกำลังกินอยู่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

"บอสคะ มีคนชื่อวังหยวนติดต่อมาค่ะ เขาบอกว่าเป็นเจ้าของบริษัทเกาเกอคัลเจอร์มีเดียจากเซี่ยงไฮ้ อยากจะขอซื้อพื้นที่โฆษณาบนเว็บเสียวหมี่เจียหยวนค่ะ"

พอกดรับสาย เสียงของหวังลู่ก็ดังลอดออกมา

แม้ตำแหน่งของหวังลู่จะเป็นฝ่ายบัญชี แต่ช่วงนี้เธอยังควบหน้าที่เลขาฯ ของฉินฮั่นชูไปด้วย

วังหยวนเหรอ?

ชื่อนี้ทำให้ฉินฮั่นชูรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด

ทว่าชั่วขณะนั้น เขากลับนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เจ้าของบริษัทสื่อมีเดียอย่างนั้นเหรอ?

"เขาจะลงโฆษณาอะไรครับ" ฉินฮั่นชูถามด้วยความสงสัย

"โปรโมตภาพยนตร์วัยรุ่นในรั้วมหาวิทยาลัยของตัวเอง เรื่อง 'หนี่จ่วนซิงเฉิน' ค่ะ!"

ฉินฮั่นชูไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในหัวเลย จึงบอกไปว่า "พี่บอกให้เขาส่งข้อมูลหนังมาที่อีเมลเพนกวินของผมก่อนแล้วกันครับ ขอดูก่อนว่าเนื้อหาเหมาะที่จะโปรโมตหรือเปล่า"

เห็นฉินฮั่นชูวางสาย ถังซือเวยก็ถามด้วยความอยากรู้ "ข้อมูลหนังอะไรเหรอ"

"มีบริษัทสื่ออยากโปรโมตหนังผ่านเสียวหมี่เจียหยวนน่ะ" ฉินฮั่นชูตอบ

"นี่นายเริ่มติดต่อกับผู้สร้างหนังแล้วเหรอเนี่ย วันหน้าต้องช่วยขอลายเซ็นดาราดังๆ ให้พวกเราด้วยนะ" เหวินหรงแซวยิ้มๆ

"ตอนนี้ผมยังเป็นแค่คนตัวเล็กๆ เองครับ คงเข้าไม่ถึงดาราดังพวกนั้นหรอก" ฉินฮั่นชูหัวเราะเบาๆ

พอกินข้าวเสร็จ ถังซือเวยก็จูงมือฉินฮั่นชูแล้วหันไปบอกเพื่อนทั้งสามคน "พวกเราขอตัวไปเดินเล่นก่อนนะ"

"จ้ะ ไปดื่มด่ำกับโลกสีชมพูของความรักเถอะ" ไต้อวิ๋นฉีส่งเสียงแซวตามหลัง

เมื่อเดินพ้นโรงอาหารออกมา ฉินฮั่นชูก็จับมือถังซือเวยเดินเคียงกันไปตามทางเดินในมหาวิทยาลัย

"คืนนี้ว่างไหม ไปดูหนังด้วยกันหรือเปล่า" ถังซือเวยเอ่ยชวน

ฉินฮั่นชูตอบด้วยน้ำเสียงเกรงใจและรู้สึกผิด "คืนนี้คงไม่ได้น่ะ ครูประจำชั้นของเสี่ยวอวี๋จะมาเยี่ยมบ้านพอดี"

"งั้นไว้ค่อยไปด้วยกันวันหลังนะ" แม้ถังซือเวยจะยังยิ้ม แต่แววตากลับแฝงความผิดหวังไว้อย่างปิดไม่มิด

ฉินฮั่นชูรู้ดีว่าเธออยากไปเที่ยวกับเขา จึงรีบพูดต่อ "พรุ่งนี้ค่ำๆ ฉันว่างนะ ไปได้เลย"

พอได้ยินแบบนั้น ถังซือเวยก็กลับมายิ้มสดใสอีกครั้ง "ดีเลย งั้นเดี๋ยวฉันเลือกเรื่องที่เสี่ยวอวี๋ดูได้ด้วยดีกว่า"

หลังจากเดินเล่นในมหาวิทยาลัยกันพักหนึ่ง ฉินฮั่นชูก็เดินไปส่งถังซือเวยที่ใต้หอพัก

ช่วงบ่ายฉินฮั่นชูไม่มีเรียน เขาจึงขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กตรงไปยังโรงเรียนสอนขับรถ

จ่ายค่าเรียนไปสองพันแปดร้อยหยวน ก็เป็นอันเสร็จสิ้นขั้นตอนการสมัคร

เมื่อชาติก่อน ฉินฮั่นชูเคยสอบใบขับขี่มาแล้วรอบหนึ่ง

ทว่าหลังจากได้ใบขับขี่มา เขาก็แทบไม่ได้จับพวงมาลัยอีกเลย จนคืนวิชาให้ครูไปหมดแล้ว

เพื่อความปลอดภัยบนท้องถนน เขาจึงจำเป็นต้องมาเคาะสนิมที่โรงเรียนสอนขับรถใหม่อีกรอบ

เขาไม่อยากขับออกไปแล้วกลายเป็นภัยต่อสังคม

เดิมทีถังซือเวยอยากจะมาเรียนขับรถพร้อมกับฉินฮั่นชู แต่เขาห้ามไว้เสียก่อน

แม้การสอบใบขับขี่ในยุคนี้จะผ่านง่ายมาก แต่ถ้าเรียนแบบปล่อยผ่าน ก็ยากที่จะได้ทักษะการขับขี่ที่ปลอดภัยจริงๆ

เพื่อความปลอดภัยของตัวถังซือเวยเองรวมถึงคนเดินถนน ฉินฮั่นชูจึงอยากให้เธอได้เรียนขับรถอย่างจริงจังและถูกต้องมากกว่า

การที่ระบบโรงเรียนสอนขับรถจะเข้มงวดขึ้นในอนาคตจึงถือเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง

หลังจากออกจากโรงเรียนสอนขับรถ ฉินฮั่นชูก็ตรงไปที่บริษัท

เขาทักทายพนักงานตามปกติ ก่อนจะหันไปบอกหวังลู่ "พี่ลู่ ผมขอยืมใช้คอมพิวเตอร์หน่อยครับ"

"ได้สิ" หวังลู่กดบันทึกไฟล์บัญชีของตัวเองแล้วลุกขึ้นสละที่ให้

ฉินฮั่นชูใช้คอมพิวเตอร์ของเธอลงชื่อเข้าใช้อีเมล จากนั้นจึงคลิกเปิดไฟล์ข้อมูลที่วังหยวนส่งมา

ทันทีที่เห็นโปสเตอร์ ฉินฮั่นชูก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

ในที่สุดเขาก็นึกออกเสียทีว่าวังหยวนคนนี้คือใคร!

ฉินฮั่นชูอาจจำภาพยนตร์เรื่อง 'หนี่จ่วนซิงเฉิน' ไม่ได้ แต่นักแสดงหญิงคนหนึ่งในนั้น เขากลับจำหน้าได้แม่นยำทีเดียว

เธอคนนี้ชื่อจ้าวฮุ่ย เคยรับบทเป็นหลินหว่านอวี๋ในซีรีส์ดังอย่าง 'อพาร์ตเมนต์สื่อรัก'

และเพราะเธอนี่เองที่ช่วยจุดประกายความทรงจำ ทำให้ฉินฮั่นชูนึกถึงตัวตนของวังหยวนออก

คนเขียนบทและโปรดิวเซอร์ของ 'อพาร์ตเมนต์สื่อรัก' ก็คือวังหยวนนั่นเอง!

ในตอนนี้ซีรีส์เรื่องดังกล่าวยังไม่ได้เริ่มเปิดกล้อง วังหยวนในเวลานี้จึงยังไม่มีชื่อเสียงเรียงนามอะไร

แม้ว่าในอนาคต 'อพาร์ตเมนต์สื่อรัก' จะเคยตกเป็นประเด็นอื้อฉาวเรื่องลอกเลียนแบบ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามูลค่าทางการค้าและกระแสนิยมของมันถล่มทลายเพียงใด

การได้ร่วมลงขันใน 'อพาร์ตเมนต์สื่อรัก' ภาคแรก ย่อมเป็นธุรกิจที่มีแต่กำไรเน้นๆ ไม่มีทางขาดทุนอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินฮั่นชูจึงกดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของวังหยวนทันที

"ข้อมูลหนังผมดูเรียบร้อยแล้วนะครับ ทางเราช่วยโปรโมตให้ได้" ฉินฮั่นชูพิมพ์ส่งไป

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที วังหยวนก็ส่งข้อความตอบกลับมา "ค่าโฆษณาคิดเท่าไหร่ครับ หนังเราเป็นโปรเจกต์ต้นทุนต่ำ งบประชาสัมพันธ์เลยมีไม่มากเท่าไหร่"

"ตั้งงบไว้เท่าไหร่ล่ะครับ"

วังหยวนตอบกลับมาว่า "สองหมื่นหยวนครับ!"

"สองหมื่นหยวน ผมขึ้นแบนเนอร์โฆษณาบนหน้าแรกของเสียวหมี่เจียหยวนให้ได้หนึ่งสัปดาห์ครับ"

"แต่ผมมีเงื่อนไขอยู่อย่างหนึ่ง!"

วังหยวนส่งเครื่องหมายคำถามกลับมาก่อน แล้วจึงพิมพ์ตามมาว่า "เงื่อนไขอะไรเหรอครับ"

"นับจากนี้เป็นต้นไป ละครหรือภาพยนตร์ทุกเรื่องที่บริษัทของคุณจะสร้าง ทางเราจะต้องมีสิทธิ์ร่วมลงทุนด้วย"

"ส่วนสัดส่วนการลงทุน บริษัทเราจะเป็นฝ่ายกำหนดเอง"

เงื่อนไขของฉินฮั่นชูทำเอาวังหยวนถึงกับอึ้งไปเลย

นี่มันเอาเงินทุนมาเสิร์ฟให้ถึงหน้าประตูบ้านชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

ช่วงเวลานี้ พวกเขากำลังปวดหัวเรื่องหาเงินทุนอยู่พอดี

เงื่อนไขของฉินฮั่นชูจึงฟังดูเหมือนเป็นการหยิบยื่นผลประโยชน์ชิ้นโตมาให้เขาเสียมากกว่า!