บทที่ 98 นอนรับทรัพย์เก้าหมื่น

ช่วงสี่โมงเย็นของวันที่สิบหกเดือนอ้าย ฉินฮั่นชูกับอีกสองคนก็เดินทางกลับมาถึงปักกิ่งในที่สุด

แม้จะเหนื่อยล้ามาก แต่พวกเขาทั้งสามคนก็ยังอยู่เฉยไม่ได้

ถังซือเวยพาฉินเสี่ยวอวี๋เก็บกวาดทำความสะอาดบ้าน ส่วนเขาขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กออกจากหมู่บ้านจัดสรรไป

ยี่สิบนาทีต่อมา เขาก็มาถึงบริษัท

ในฐานะเจ้านาย เขาจะเริ่มงานวันที่สิบหกเดือนอ้ายก็ย่อมได้ แต่เหล่าพนักงานเริ่มทำงานกันมาตั้งแต่วันที่แปดเดือนอ้ายแล้ว

เมื่อเดินเข้าไปในเรือนปีกตะวันออก ฉินฮั่นชูก็ทักทายพวกหวังลู่

"เถ้าแก่ นี่ค่ะ" หลังทักทายถามสารทุกข์สุกดิบ หวังลู่ก็นำซองอั่งเปาเปิดงานที่เตรียมไว้ยื่นให้ฉินฮั่นชู

จากนั้นก็ถึงเวลาที่ฉินฮั่นชูจะเดินแจกอั่งเปา

หลังจากแจกที่เรือนปีกตะวันออกเสร็จ ฉินฮั่นชูจึงเดินไปยังพื้นที่ทำงานของแผนกเทคนิค

เมื่อพบหน้ากัน ทุกคนก็ทักทายพูดคุยกันอีกพักหนึ่ง จากนั้นฉินฮั่นชูก็มอบซองอั่งเปาใส่มือพนักงานทุกคน

เพิ่งจะแจกอั่งเปาเสร็จ หวังลู่ก็เดินเข้ามาบอกว่า "เถ้าแก่คะ เมื่อกี้บริษัทโซหูโทรมา บอกว่าอยากเชิญคุณสวี่ซงไปทำเพลงธีมสำหรับเกมของพวกเขาค่ะ"

"ฉันขอถามสวี่ซงดูก่อน แล้วค่อยโทรกลับไปหาพวกเขา"

แม้ฉินฮั่นชูจะเป็นผู้เกิดใหม่ แต่ก็ไม่ได้รู้ไปเสียทุกเรื่อง

เรื่องที่โซหูมาทาบทามให้สวี่ซงทำเพลงประกอบเกมออนไลน์ ฉินฮั่นชูไม่เคยรู้มาก่อนจริงๆ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาสวี่ซง

ความจริงแล้ว บริษัทโซหูได้ติดต่อไปหาสวี่ซงก่อนหน้านี้แล้ว

แม้สวี่ซงจะรับปากทำให้ แต่ลิขสิทธิ์เพลงทั้งหมดของเขาอยู่ที่ฉินฮั่นชู จึงต้องให้ฉินฮั่นชูเป็นคนเจรจาเท่านั้น

หลังจากคุยเรื่องราคาที่ต้องการกับสวี่ซงแล้ว ฉินฮั่นชูจึงโทรกลับไปหาบริษัทโซหู

เมื่อต่อสายติด ฉินฮั่นชูแนะนำตัวก่อนเป็นอันดับแรก

เมื่อทราบว่าฉินฮั่นชูคือเจ้าของเสี่ยวอวี๋มีเดีย อีกฝ่ายก็พูดจาสุภาพมาก "สวัสดีครับคุณฉิน บริษัทของเราอยากเชิญคุณสวี่ซงมาแต่งเพลงให้กับเกมออนไลน์ 'กระบี่เซียน' ของเราครับ"

"เสนอราคามาเท่าไหร่ครับ" ฉินฮั่นชูเข้าประเด็นทันที

"เรายินดีจ่ายให้สองแสนครับ"

ในยุคสมัยนี้ ราคา 200,000 หยวนถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องการเพียงสิทธิ์การใช้งาน ไม่ได้ต้องการตัวลิขสิทธิ์

"หลังหักภาษีสามแสนครับ เพลงจะปล่อยลงในเสียวหมี่เจียหยวนด้วย ถือว่าช่วยโปรโมตเกมของพวกคุณไปในตัว" ฉินฮั่นชูกล่าว

ราคาที่ฉินฮั่นชูเรียกทำเอาอีกฝ่ายเงียบไป

พนักงานคนนี้ไม่มีอำนาจตัดสินใจ จึงขอวางสายไปก่อน

ครู่ต่อมา อีกฝ่ายก็โทรกลับมาและตกลงตามเงื่อนไขของฉินฮั่นชู

เมื่อตกลงราคากันเรียบร้อย ต่อจากนั้นก็เป็นการ "หารือในรายละเอียด" ระหว่างสวี่ซงกับบริษัทเกม

เสี่ยวอวี๋มีเดียก็เหมือนคนกลาง รอรับเงินอย่างเดียวก็พอ

ช่วงปลายปี 2007 สวี่ซงเคยแต่งเพลง "หนานซานอี้" เอาไว้ เพลงนี้ยังไม่เคยปล่อยที่ไหนมาก่อน

เขารู้สึกว่าบรรยากาศและอารมณ์ของเพลงนี้เข้ากับเกมกระบี่เซียนเป็นอย่างดี จึงส่งเพลงนี้ไปให้

ทางบริษัทเกมพอใจกับเพลงนี้มาก จึงตัดสินใจเคาะเลือกเพลงนี้ทันที

ในวันที่สามหลังเปิดเทอมของฉินฮั่นชู พนักงานของบริษัทโซหูก็เดินทางมาถึงบ้านลานสี่ประสาน

ด้วยความช่วยเหลือของเฉินไฉ่หยี ฉินฮั่นชูก็ได้เซ็นสัญญาอนุญาตให้ใช้เพลงกับทางบริษัทโซหู

ช่วงบ่ายของวันนั้น เงิน 300,000 หยวนก็โอนเข้าบัญชีของเสี่ยวอวี๋มีเดีย

ในจำนวนนั้น 210,000 หยวนเป็นค่าตอบแทนของสวี่ซง ส่วนอีก 90,000 หยวนที่เหลือคือกำไรของเสี่ยวอวี๋มีเดีย

เงิน 90,000 หยวนนี้ช่างได้มาง่ายดายจริงๆ

ฉินฮั่นชูแค่ต่อสายโทรศัพท์สองครั้ง แล้วจ้างทนายมาช่วยตรวจสัญญาตอนเซ็นเท่านั้น

นอกจากจ่ายค่าจ้างให้เฉินไฉ่หยี 500 หยวน ก็ไม่มีรายจ่ายอื่นใดอีกเลย

มิน่าล่ะพวกบริษัทค่ายเพลงถึงต้องกุมลิขสิทธิ์เพลงของนักร้องเอาไว้ให้แน่น

ลิขสิทธิ์พวกนี้ก็เหมือนห่านที่ออกไข่เป็นทองคำ

บริษัทเจ้าของลิขสิทธิ์แค่อยู่ตรงกลางคอยประสานงาน ก็ฟันกำไรเข้ากระเป๋าได้เป็นกอบเป็นกำแล้ว

เพิ่งจะส่งพนักงานของบริษัทโซหูกลับไป ท้องฟ้าเมืองปักกิ่งก็โปรยปรายฝนปนหิมะลงมา

สภาพอากาศแบบนี้แย่ชะมัด

ห้าโมงครึ่งตอนเย็น ฉินฮั่นชูสวมเสื้อกันฝนขี่รถไปถึงโรงเรียนประถม

พอเห็นฉินเสี่ยวอวี๋เดินออกมา เขาก็รีบสวมเสื้อกันฝนตัวเล็กให้เธอ

"หนาวไหม" ฉินฮั่นชูถาม

"พอยังไหวค่ะ" ฉินเสี่ยวอวี๋ยิ้มตอบ

เมื่อใส่เสื้อกันฝนเรียบร้อย ทั้งสองคนจึงขึ้นนั่งบนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า

แค่พริบตาเดียว เบาะรถก็เปียกโชกไปหมดแล้ว

ฉินฮั่นชูใช้แขนเสื้อเช็ดเบาะให้ฉินเสี่ยวอวี๋ จากนั้นจึงพาเธอซ้อนท้ายกลับบ้าน

ขามายังไม่รู้สึกอะไรเท่าไร แต่ขากลับนี่สิทรมานแทบแย่

ฝนปนหิมะอันเหน็บหนาวซัดสาดใส่ใบหน้า

หน้าของฉินฮั่นชูแทบจะชาจนแข็ง

ที่สำคัญคือ เม็ดลูกเห็บหิมะเล็กๆ ปะทะใบหน้าจนเจ็บแปลบ ลืมตาแทบไม่ขึ้น

ฉินฮั่นชูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขี่ให้ช้าลง

"มุดหัวเข้ามาในเสื้อกันฝนพี่ จะได้ไม่หนาว" ฉินฮั่นชูบอก

ฉินเสี่ยวอวี๋ขานรับ "อื้อ" แล้วมุดหัวเข้าไปในเสื้อกันฝนของฉินฮั่นชูทันที

"พี่ อย่าตดนะ หนูไม่อยากโดนรมควันตาย" ฉินเสี่ยวอวี๋ร้องบอก

พอได้ยินเข้าแบบนี้ ใบหน้าที่เดิมทีแข็งทื่อของฉินฮั่นชูก็อดผุดยิ้มไม่ได้

"เธอทักแบบนี้ พี่ชักอยากจะตดขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ" ฉินฮั่นชูยิ้มเจ้าเล่ห์

"งั้นหนูโผล่หัวออกไปดีกว่า" พูดจบ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ทำท่าจะมุดหัวออกไป

ฉินฮั่นชูกลัวน้องจะหนาว จึงรีบดักคอ "ล้อเล่นน่า อย่าโผล่ออกมา เดี๋ยวหน้าชาหมด"

ก่อนหน้านี้ ฉินฮั่นชูยังไม่มีความคิดจะซื้อรถยนต์

เพราะถึงอย่างไรมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าก็ไม่มีปัญหาเรื่องรถติด

แต่วินาทีนี้ ฉินฮั่นชูเริ่มคิดอยากจะซื้อรถขึ้นมาจริงๆ จังๆ

ในสภาพอากาศที่เลวร้ายเช่นนี้ หากมีรถยนต์สักคันคงไม่ต้องมาทนตกระกำลำบาก

ใช่ว่าเขาจะไม่มีปัญญาซื้อ ทำไมต้องปล่อยให้ตัวเองกับฉินเสี่ยวอวี๋มาลำบากด้วย

คิดได้ดังนั้น ฉินฮั่นชูก็ตกลงใจว่าจะซื้อรถยนต์สักคัน

ส่วนเรื่องใบขับขี่ ไม่ต้องกังวลเลยสักนิด

ในยุคนี้ แค่ยอมจ่ายเงินสักหน่อยก็จัดการเรื่องใบขับขี่ได้อย่างราบรื่น

ในเมืองใหญ่อาจจะต้องจ้างคนไปสอบแทน แต่ถ้าเป็นอำเภอเล็กๆ แทบจะไม่ต้องก้าวเท้าไปสอบด้วยซ้ำ

เมื่อก้าวเข้าบ้าน ฉินเสี่ยวอวี๋ก็ร้องขึ้นว่า "อยู่ในบ้านอุ่นที่สุดเลย ข้างนอกหนาวจะตายอยู่แล้ว"

"ดื่มน้ำอุ่นก่อน เดี๋ยวพี่ค่อยทำกับข้าว"

"จริงสิ อย่าเพิ่งรีบดูทีวี ทำการบ้านเสร็จก่อนค่อยดู"

พูดจบ ฉินฮั่นชูก็กลับเข้าห้องตัวเอง

เขาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาข้อมูลรถยนต์รุ่นที่กำลังขายดีในตอนนี้

ในปี 2008 จำนวนรถยนต์ส่วนบุคคลยังถือว่าน้อยมาก

ราคารถยนต์ก็แพงหูฉี่เช่นกัน

ถ้าจะซื้อออดี้ เอ4 สักคัน อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เงินกว่า 300,000 หยวน

เงิน 300,000 กว่าหยวนในยุคนี้ถือเป็นเงินก้อนโตทีเดียว

แม้ฉินฮั่นชูจะชอบรถ แต่เขาก็ยังเน้นความคุ้มค่าและประโยชน์ใช้สอยจริงมากกว่า

รถยนต์ไม่เหมือนบ้าน บ้านมีแต่มูลค่าจะเพิ่มขึ้น แต่รถยนต์คือของสิ้นเปลือง

ด้วยเหตุนี้ ฉินฮั่นชูจึงตั้งใจจะซื้อรถยนต์ราคาเบาๆ มาขับแก้ขัดไปก่อน

รอจนวันข้างหน้ากลายเป็นมหาเศรษฐีอย่างแท้จริง ค่อยสานฝันเรื่องรถสปอร์ตก็ยังไม่สาย

คิดไปคิดมา ฉินฮั่นชูจึงตัดสินใจว่าจะซื้อรถเฌอรี่ คิวคิว คันเล็กๆ ก่อน

รถรุ่นนี้ราคาตกราว 40,000 หยวน เหมาะที่สุดสำหรับการใช้งานชั่วคราวในช่วงนี้

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉินฮั่นชูก็ปิดคอมพิวเตอร์ จากนั้นก็เดินไปเข้าครัวทำอาหาร

"พี่ หนูมีเรื่องลืมบอกไปเรื่องหนึ่ง" ขณะที่ฉินฮั่นชูกำลังทำอาหาร ฉินเสี่ยวอวี๋ก็เดินเข้ามาในครัว

ฉินฮั่นชูผัดกับข้าวในกระทะพลางถาม "เรื่องอะไรล่ะ"

"พรุ่งนี้ตอนเย็นครูประจำชั้นจะมาเยี่ยมบ้านหนู"

ได้ยินดังนั้น ฉินฮั่นชูก็ถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที "เยี่ยมบ้านงั้นเหรอ เธอไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรไว้ใช่ไหม"