บทที่ 97 คิดว่าพวกเราจะเชื่อเหรอ

พอพูดถึงเรื่องวัยเด็ก มักมีเรื่องชวนหัวเราะให้เล่าไม่รู้จบ

ยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งคิดถึงช่วงเวลาอันไร้เรื่องทุกข์ร้อนเหล่านั้น

หลังจากเดินวนรอบหมู่บ้านไปหนึ่งรอบ ทั้งสองคนจึงจูงฉินเสี่ยวอวี๋กลับเข้าหมู่บ้าน

เด็กผู้ชายในหมู่บ้านหลายคนกำลังเล่นประทัดกันอย่างสนุกสนาน

นอกจากประทัดขีดกับประทัดปาแล้ว ยังมีประทัดเม็ดเล็กสีแดงอีกด้วย

ตอนเด็กๆ ฉินฮั่นชูเคยโดนประทัดเม็ดเล็กสีแดงนี่ระเบิดใส่มือมาก่อน

ยังดีที่อานุภาพของมันไม่ได้รุนแรงเท่าไร

"เสี่ยวอวี๋อยากเล่นประทัดไหม" ฉินฮั่นชูเอ่ยถามน้องสาว

ฉินเสี่ยวอวี๋รีบพยักหน้าทันที "เล่น!"

ฉินฮั่นชูยื่นเงินให้ฉินเสี่ยวอวี๋สองหยวนแล้วบอกว่า "ไปซื้อประทัดปามานะ อย่างอื่นไม่ต้องเล่น"

เมื่อเทียบกันแล้ว ประทัดปาค่อนข้างปลอดภัยกว่า เพราะมันจะแตกเสียงดังก็ต่อเมื่อถูกแรงกระแทกเท่านั้น

ฉินเสี่ยวอวี๋ถือเงินวิ่งเข้าร้านขายของชำอย่างดีอกดีใจ

ไม่นานนัก เธอก็ถือประทัดปาหลายกล่องเดินออกมา

เธอเก็บไว้กล่องหนึ่ง ส่วนที่เหลือส่งให้ฉินฮั่นชู

พอฉินเสี่ยวอวี๋แกะกล่อง ฉินฮั่นชูก็หยิบประทัดปาออกมาหนึ่งเม็ด

พริบตานั้นเขาปามันลงแทบเท้าของฉินหานโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสียงดังเปรี๊ยะ ทำเอาฉินหานตกใจจนหวีดร้อง

"ฉินฮั่นชู นายรนหาที่ตายเหรอ!" ฉินหานแผดเสียงลั่นพร้อมกับเตะเข้าใส่ฉินฮั่นชูไปทีหนึ่ง

ส่วนคนแกล้งหัวเราะร่าพลางวิ่งหนีไปไกลแล้ว

วันที่สามของเทศกาลตรุษจีน ครอบครัวของฉินเสี่ยวหลงก็มาเยี่ยมที่บ้านของฉินฮั่นชู

เวลานี้ฉินฮั่นชูกำลังง่วนอยู่ในครัว

เมื่อเห็นฉินฮั่นชูกำลังทำกับข้าว หลินซูเฟินก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ฮั่นชูทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอเนี่ย"

"ฮั่นชูทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะ" คุณย่ายิ้มพลางพูด

"จริงเหรอ วันนี้คงต้องขอลองชิมฝีมือฮั่นชูหน่อยแล้ว" ฉินเสี่ยวหลงว่า

"พวกอาไปดื่มน้ำชากันก่อนครับ อีกเดี๋ยวก็ได้ชิมฝีมือผมแล้ว" ฉินฮั่นชูพูดขณะง่วนอยู่หน้าเตา

ฉินเสี่ยวหลงหันไปบอกฉินฮั่นหมิงที่อยู่ข้างๆ "ดูไว้เป็นตัวอย่างบ้าง ดูสิว่าตอนนี้พี่ลูกพี่ลูกน้องของแกเก่งขนาดไหน"

ฉินฮั่นหมิงเกาหัวอย่างหงุดหงิดใจ

ตอนเที่ยง กับข้าวทยอยถูกยกขึ้นโต๊ะจานแล้วจานเล่า

ฉินฮั่นชูเอ่ยชวน "ทุกคนกินกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมไปทำเพิ่มอีกสองสามอย่าง"

"ฮั่นชู ไม่ต้องทำเยอะขนาดนั้นหรอก กินไม่หมด" ฉินเสี่ยวหลงร้องบอก

"ครับ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว" พูดจบ ฉินฮั่นชูก็กลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง

"ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก พวกเรากินกันก่อนเถอะ" ฉินต้าหลงเอ่ย

หลินซูเฟินมองกับข้าวบนโต๊ะพลางพูด "กับข้าวนี่ดูน่ากินจัง ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!"

"อันนี้เรียกว่าเหมาเสวี่ยวั่ง ผมเคยเห็นในทีวี" ฉินฮั่นหมิงชี้ไปยังอาหารจานหนึ่ง

เมื่อหยางฟางเอ่ยปากชวน ทุกคนจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มลงมือกิน

"รสชาติอาหารจานนี้ดีจริงๆ"

"ถ้าไม่รู้มาก่อน ฉันคงนึกว่าฮั่นชูไปเรียนเป็นพ่อครัวมาเสียอีก" หลินซูเฟินเอ่ยชมขณะลิ้มรสอาหารฝีมือฉินฮั่นชู

ฉินเสี่ยวหลงกินไปพลางพยักหน้าไปพลาง "กับข้าวอร่อยจริง คนหนุ่มสาวมันต้องไปเปิดหูเปิดตาในเมืองใหญ่แบบนี้แหละ ดูพวกเราสิ อยู่มาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่รู้เลยว่ามีของอร่อยเยอะขนาดนี้"

ฉินฮั่นหมิงไม่ยอมเสียเวลาพูดแม้แต่คำเดียว เขาถูกอาหารรสเลิศดึงดูดใจไปจนหมดสิ้น

ครู่ต่อมา ไก่ผัดพริกซานเฉิง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง มะเขือเทศตุ๋นเนื้อเปื่อย และปลาราดน้ำมันร้อนก็ทยอยขึ้นโต๊ะ

"ฮั่นชู ในนี้ใส่มะเขือเทศด้วยเหรอ แล้วเธอไปเอามะเขือเทศมาจากไหนกัน"

เมื่อเห็นซุปมะเขือเทศในหม้อดิน หลินซูเฟินก็แปลกใจเป็นอย่างยิ่ง

หน้าหนาวแบบนี้จะไปหามะเขือเทศมาจากไหน

ยุคนี้ ปกติแล้วจะกินแต่ผักตามฤดูกาล

หน้าหนาวไม่น่ามีมะเขือเทศสิ

ฉินฮั่นชูจึงอธิบายว่า "เอามะเขือเทศตอนหน้าร้อนแช่ช่องฟรีซเก็บไว้ พอถึงหน้าหนาวเอาออกมาก็ใช้ทำกับข้าวได้เหมือนเดิมครับ"

"ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ" ฉินเสี่ยวหลงประหลาดใจ

ฉินฮั่นชูพยักหน้าพลางพูด "นอกจากมะเขือเทศแล้ว ถั่วแขก ถั่วลันเตา ถั่วลิสงสดก็แช่แข็งได้หมดครับ เพียงแต่ต้องจำไว้ว่า ก่อนแช่แข็งห้ามล้างน้ำเด็ดขาด"

ได้ยินดังนั้น ครอบครัวของฉินเสี่ยวหลงก็ได้เปิดโลกความรู้ใหม่อีกเรื่อง

วันนี้ฉินฮั่นชูทำกับข้าวไปทั้งหมดสิบสองอย่าง

หากเป็นในอนาคต กับข้าวเยอะขนาดนี้ย่อมกินไม่หมดแน่นอน

ทว่าในยุคนี้ คนชนบทกินค่อนข้างจุ

วันธรรมดาไม่ค่อยกล้ากินเนื้อสัตว์ พอถึงช่วงตรุษจีนจึงกินกันเยอะเป็นพิเศษ

ประกอบกับกับข้าวที่ฉินฮั่นชูทำนั้นทั้งแปลกใหม่และรสเลิศ พวกเขาจึงยิ่งเจริญอาหาร

อาหารทั้งสิบสองอย่าง แทบจะเกลี้ยงจนเห็นก้นจาน

พอกินเสร็จ ครอบครัวของฉินเสี่ยวหลงก็อิ่มแน่นจนเรอออกมาไม่หยุด แม้แต่น้ำชาก็ดื่มไม่ลงแล้ว

หลังจากวันที่สามเป็นต้นมา ก็มีแขกทยอยแวะเวียนมาอวยพรปีใหม่ให้คุณปู่เรื่อยๆ

แน่นอนว่ารสมือของฉินฮั่นชูทำให้บรรดาแขกเหรื่อประทับใจเป็นอย่างยิ่ง

ช่วงเวลาวันหยุดมักผ่านไปเร็วเสมอ เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนอ้าย!

ช่วงกลางวัน ฉินฮั่นชู ฉินเสี่ยวอวี๋ และฉินหานพากันไปเดินตลาดนัดในตำบล

พวกเขาปั่นจักรยานตรงไปยังบ้านของถังซือเวย

หลังจากจอดจักรยานเรียบร้อย ทั้งสี่คนก็ออกไปเดินตลาดนัดด้วยกัน

ในตลาดเต็มไปด้วยประทัดและดอกไม้ไฟละลานตา!

แม้ตอนนี้ฉินฮั่นชูจะเป็นเศรษฐีร้อยล้านแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ซื้อพลุราคาแพงเกินไป

เขาซื้อพลุบั้งไฟห้ากำ ประทัดผึ้งสามกล่อง ไฟเย็นสี่กำ แล้วก็พลุกระบอกอีกไม่กี่อัน!

ถังซือเวยกับฉินหานเองก็ซื้อของคล้ายๆ กัน

พอกลับมาถึงบ้านของถังซือเวย ทั้งสี่คนก็เริ่มเล่นพลุบั้งไฟด้วยกัน

ฉินฮั่นชูใช้มือจับก้านพลุบั้งไฟไว้แล้วจุดชนวน

ฟิ้ว แป๊ะ!

พลุบั้งไฟพุ่งทะยานออกไปแล้วแตกกระจายกลางอากาศ!

กลุ่มของถังซือเวยทั้งสามคนเป็นผู้หญิง จึงไม่กล้าเล่นแผลงๆ เหมือนฉินฮั่นชู

ถังซือเวยไปหาขวดเบียร์มาสามใบแล้ววางเรียงบนพื้น

พวกเธอเสียบพลุบั้งไฟลงในขวดก่อน จากนั้นจึงใช้ธูปจุดชนวน

เสียงฟิ้วดังขึ้น พลุบั้งไฟก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า!

"มากินข้าวได้แล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงป้าถังร้องเรียก ทั้งสี่คนจึงกลับเข้าบ้านของถังซือเวยเพื่อกินข้าว

พอกินข้าวเสร็จ ฉินเสี่ยวอวี๋ก็นั่งดูดราก้อนบอลหน้าจอคอมพิวเตอร์

ส่วนพวกฉินฮั่นชูสามคนนั่งเล่นไพ่กับพ่อและแม่ของถังซือเวย

"ลุงครับ นี่ลุงขี้โกงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมมีเลขหกปนมาด้วยใบนึงล่ะครับ"

ฉินฮั่นชูหยิบไพ่ชุดที่พ่อของถังซือเวยเพิ่งลงมาตรวจดู เดิมทีควรจะเป็นสองสามใบ แต่พ่อของถังซือเวยกลับเนียนเอาเลขหกสอดไส้มาในไพ่สองสองใบ

"ลุงดูผิดไป งั้นไม่ลงแล้ว!" พ่อของถังซือเวยหัวเราะแหะๆ พลางดึงไพ่ของตัวเองกลับไป

แม่ของถังซือเวยมองค้อนพลางพูด "เล่นไพ่กับเด็กยังจะเล่นตุกติกอีก ไม่อายบ้างหรือไง!"

"แค่ดูไพ่ผิดเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย" พ่อของถังซือเวยพูดแก้เก้อ

"เสี่ยวอวี๋ยังไม่เชื่อเลย คุณคิดว่าพวกเราจะเชื่อเหรอ" แม่ของถังซือเวยส่งเสียงหึในลำคอ

พวกฉินฮั่นชูสามคนก็ช่วยกันแซวพ่อของถังซือเวยคนละประโยคสองประโยค

แม้จะไม่ได้เล่นกินเงิน แต่ทั้งห้าคนก็เล่นกันอย่างสนุกสนาน

ตกดึก ฉินฮั่นชูทั้งสี่คนก็ถือดอกไม้ไฟออกมาบนถนน

เวลานี้บนถนนคึกคักเป็นพิเศษ มีเด็กๆ เล่นพลุบั้งไฟกับไฟเย็นอยู่ทุกหนแห่ง

"พี่ จุดไฟเย็นให้หนูหน่อย!" ฉินเสี่ยวอวี๋ถือไฟเย็นไว้ข้างละก้านพลางเอ่ยขึ้น

ฉินฮั่นชูหยิบไม้ขีดไฟออกมากรีดจุดไฟ แล้วช่วยจุดไฟเย็นให้ฉินเสี่ยวอวี๋หนึ่งก้าน

"ต่อไฟให้ฉันด้วยสิ!"

พูดพลาง ถังซือเวยก็นำไฟเย็นของตัวเองไปจ่อกับไฟเย็นของฉินเสี่ยวอวี๋

ไม่นาน ไฟเย็นของถังซือเวยก็สว่างวาบขึ้นมาเช่นกัน

ท่ามกลางความมืดมิด ไฟเย็นส่องประกายระยิบระยับสวยงามจับตา!

ฉินฮั่นชูจุดชนวนพลุกระบอกในมือแล้วชูขึ้นสูง!

เทศกาลวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนอ้ายผ่านพ้นไปอย่างเปี่ยมสุขเช่นนี้เอง!

เช้าตรู่วันพรุ่งนี้ ฉินฮั่นชูทั้งสามคนต้องเดินทางกลับปักกิ่ง ส่วนฉินหานเองก็ต้องไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในมหานครเซี่ยงไฮ้แล้ว